சீதேவி (ஸ்ரீதேவி), நடிகர் அனில் கபூரின் சகோதரர் போனிகபூரை மணந்துக் கொண்டு வடநாட்டிலேயே செட்டில் ஆகிவிட்டார். ஒரு காலத்தில் தமிழ்த் திரையுலகத்தின் கனவுக் கன்னியாகத் திகழ்ந்த அவரை தமிழ்நாடு சுத்தமாக மறந்தே போய் விட்டது.

ஆனால் நாகூர்க்காரர்கள் மட்டும் மூச்சுக்கு முந்நூறு தரம் “சீதேவி சீதேவி” என்று உச்சரித்து நாள்தோறும் அவரை நினைவு படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

“நல்லா இருங்க சீதேவி”, “அஹ, சீதேவி மனுசரு”, “சொல்லுங்க சீதேவி” என்ற வார்த்தைகள் நாகூர்க்காரர்களின் வாயிலிருந்து சர்வ சாதாரணமாக புறப்படும்.

“வலிய வர்ற சீதேவியெ ஏன் நாச்சியா வாணான்னு சொல்லுறீஹ?” – தாய்க்குலங்கள் தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்ளும் உரையாடல் இது.

தமிழில் ஆண்களைக் குறிப்பதற்கும், பெண்களைக் குறிப்பதற்கும், வெவ்வேறு சொற்பதங்கள் தனித்தனியே இருக்கிறன. ஆனால் நாகூரைப் பொறுத்தவரை “சீதேவி” என்ற வார்த்தை UNISEX. ஆண்பாலர், பெண்பாலர் இருவரையுமே குறிக்கும் சொல். வேடிக்கையாக இருக்கிறது அல்லவா?

பெண்பாலுக்கு “தேவி” என்றால் ஆண்பாலுக்கு “தேவா” என்றுதானே அழைக்க வேண்டும்? ‘சரோஜா தேவி’ என்றால் பெண், ‘பிரபு தேவா’ என்றால் ஆண் என்று பெயரைக் கேட்ட மாத்திரத்திலேயே கூறி விடலாமே!

இலக்கணப்படி பேசுவதாக நினைத்துக் கொண்டு  “வாங்க சீதேவா” என்று நாகூரில் வாய்மலர்ந்தால் நமக்கு பித்துக்குளி பட்டம் சூட்டி பாப்பாவூருக்கு சங்கிலியோடு அனுப்பி விடுவார்கள்.

சீதேவி (ஸ்ரீதேவி) இந்துக்களின் தெய்வம். ஆம். திருமாலின் மனைவி. முப்பெரும் தேவிகளான திருமகள், மலைமகள், கலைமகள் இவற்றுள் ஒருவர்தான் சீதேவி.

திருமகள், லட்சுமி, இலக்குமி, இப்பெயர்கள் யாவும்  சீதேவியையே குறிக்கும். சீதேவி என்றால் ஐஸ்வரியம். செல்வத்தை தருபவள் சீதேவி.

லட்சுமி கடாட்சம் உள்ளவருக்கு அதாவது பரக்கத்தான மனுஷருக்கு ‘சீதேவி மனுஷர்’ என்று அடைமொழி தருவதாகவே வைத்துக் கொள்வோம்.

சீதேவியின் லாத்தா (அக்கா) யார் தெரியுமா? அவரும் நமக்கு பழக்கப்பட்ட பெயர்தான். அவர் பெயர் மூதேவி. அடிக்கடி அப் பெயரைச் சொல்லி தாய்மார்கள் தங்கள் குழந்தைகளை வசைபாடுவது வாடிக்கையான ஒன்று. பெற்ற பிள்ளை நேரத்தொடு வீடு வந்து சேராமல் போனால் “மூதேவி! எங்கே போயி தொலைஞ்சிச்சோ தெரியலியே!” என்று பாட்டம் விடுவார்கள்.

சீதேவியின் மூத்த அக்காள் மூதேவி என்பதால் மூத்த தேவி என்ற சொற்பதம் மருவி மூதேவி என்று சுருங்கி விட்டது.

ஜேஷ்டாதேவி (ஜேஷ்டா என்றாள் மூத்தவள்)  என அழைக்கப்படும் இந்துக்களின் தெய்வம் திருச்சி மற்றும் தஞ்சாவூர் மாவட்டங்களில் வெகுவாக காணப்படும். மூதேவிக்கு மற்றொரு பெயர்தான் இந்த ஜேஷ்டாதேவி.

வேதாளம் சேருமே வெள்ளெருக்குப் பூக்குமே
பாதாள மூலி படருமே – மூதேவி
சென்றிருந்து வாழ்வளே சேடன் குடிபுகுமே
மன்றோரம் சொன்னார் மனை

என்ற ஒளவையார் பாடலை நாலாம் வகுப்பில் சரவணா சார் என்னை வற்புறுத்தி மனனம் செய்ய வைத்தது இப்போது இதற்கு பயன்படுகிறது.

சீதேவி, மூதேவி எனும் தொன்மம்/ Concept இன்று நேற்று ஏற்பட்டதல்ல. இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே திருவள்ளுவர் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

மடியுளாள் மாமுகடி என்ப மடியிலான்
தாளுளான் தாமரையி னாள்.

என்று ஐயன் கூறுகிறார். இதன் பொருள் : சோம்பேறியிடம் மூதேவி தங்குவாள்; சோம்பல் இல்லாதவனிடம் சீதேவி தங்குவாள் என்பதாகும்.

ஒருமுறை சீதேவிக்கும் அவளது அக்கா மூதேவிக்கும் இடையே “யார் அழகி?” என்ற விவாதம் முற்றிப் போய் மன்னன் விக்கிரமாதித்தனிடம் இவ்வழக்கு வந்திருக்கிறது. இருவர் மனமும் நோகாதவாறு ஒரு தீர்ப்பை அவன் கூறினானாம்.

“மூதேவி போகும் போது அழகு. சீதேவி வரும் போது அழகு. ஆகமொத்தம் இருவருமே அழகுதான்” என்று ‘ஐஸ்’ வைத்து இருவரையுமே அனுப்பி விட்டான். பிழைக்கத் தெரிந்த மன்னன்.

ஒரு குறிப்பிட்ட சாராரின் தெய்வத்தின் பெயர், இன்னொரு சாரார் அன்றாட உபயோகிக்கும் வார்த்தையில் ஐக்கியமானது எப்படி என்பது சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டிய விஷயம்.

நாகூர் சுற்று வட்டார முஸ்லீம்களின் வீட்டுத் திருமணங்களில் கலந்துவிட்ட “பாப்பாரக் கோலம்” போன்று இதுவும் நம் அன்றாட உபயோகிக்கும் வார்த்தையில் இரண்டறக் கலந்து விட்டதோ?

‘நாலாம் நீர்’ சடங்கின்போது மணப்பெண்ணை அழைத்துக்கொண்டு, கையில் டம்பப்பையையும், (மந்திரக்?)கோலையும் ஏந்திக்கொண்டு “சீதேவி போடுங்கம்மா” என்று கூற, உறவினர்கள் பவுன்காசு போடுவதும் இப்படி வந்த கலாச்சார வழக்கம்தானோ?

சீதேவிகள்தான் விடை கூற வேண்டும்!

கோஃபி அன்னானுடன்  ஏ.ஆர்.ரகுமான் இருந்த புகைப்படத்தை பிரசுரித்து, நெல்சன் மண்டேலா என்று தவறுதலாக எழுதப் போயி, மறுபடியும் நான் ஏமாந்து போவேன் என்ற நப்பாசையில் “இதோ குஷ்வந்த் சிங்குடன் ஏ.ஆர்.ரகுமான் இருக்கும் புகைப்படத்தை உங்களுக்கு ஈமெயிலில் அனுப்பி இருக்கிறேன் என்று மேலேயுள்ள படத்தைப் அனுப்பி குசும்பு பண்ணியிருக்கும் முகம்மது சலீமை என்னச் செய்வது சொல்லுங்கள்.

ஏதோ தினசரி பத்திரிக்கையை அன்றாடம் படிப்பதினால் இதுபோன்ற சதிகளில் இருந்து சாமர்த்தியமாக நானும் தப்பித்துக் கொள்கிறேன். இல்லாவிட்டால் என் கதை கந்தல்தான் போங்கள்.

(பி.கு. என் வாசக அபிமானிகள் சாடுவதாக இருந்தால் mhsaleem@hotmail.com என்ற முகவரியில் அவரைச் சாடவும்)

ஞாபகம் வந்த ஒரு ஜோக் : ஒரு சர்தார்ஜி பார்க் பெஞ்சில் ஹாய்யாக படுத்து ஓய்வெடுத்துக்கொண்டு இருந்திருக்கிறார்.அவ்வழியே சென்ற வழிப்போக்கர் ஒருவர் “Are You Relaxing?” என்று கேட்டிருக்கிறார். “No. No. Iam Premnath Singh” என்று பதில் சொன்னாரம் அவர்.

நாகூர் பாஷையில் திருக்குறள் விளக்கம் Part II

பைக்காரா

(திண்ணை இதழில் வெளிவந்த நகைச்சுவைக் கட்டுரை)

“மனைவி அமைவதெல்லாம் இறைவன் கொடுத்த வரம்” என்று சொல்லுவதைப் போல பஸ்ஸிலோ, விமானத்திலோ பிரயாணம் செய்யும் போது நமக்கு பக்கத்தில் உட்காரப் போவது யார் என்பதை நிர்ணயிப்பது நாம் செய்த புண்ணியம்தான் என்று நினைக்கிறேன்.

ஒல்லியான மனிதர் நம் பக்கத்துச் சீட்டு ஆசாமியாக வாய்த்து விட்டால் அது நாம் செய்த புண்ணியம். துரதிர்ஷ்டவசமாக நுஸ்ரத் பதே அலிகான் அல்லது (பழைய உருவம் ) அத்னான் சாமி மாதிரி ஆசாமிகள் வந்து நம் பக்கத்தில் அமர்ந்து விட்டாலோ அதோ கதிதான்.

ஒரு சமயம் ஊரில், பஸ்ஸில் கைப்பிடி இல்லாத இரட்டை இருக்கையில் தடிமனான ஆசாமியோடு நான் உட்காரப் போக, லெதர் சீட்டிலிருந்து வழுக்கி, வழுக்கி பலமுறை கீழே விழுந்து முட்டியை உரசிக் கொண்டது நன்றாக நினைவிருக்கிறது.

அண்மையில் என் உடன்பிறவாத் தங்கை, எமர்ஜென்ஸியாக தாயகம் போய் வர நேர்ந்தது. துணையின்றி தனியாக விமானத்தில் பயணம் செய்ய நேர்ந்ததால், கால் வைக்க விஸ்தாரமான, வசதியான இருக்கை கொண்ட, Emergency Exit-யை ஒட்டி இருக்கும் இருக்கையை, Boarding Pass வாங்கும்போது வற்புறுத்தி வாங்கியிருக்கிறார் முன் ஜாக்கிரதை முத்தண்ணாவான அவரது கணவர். போராடிப் பெற்ற பிறகு அவர் அடைந்த ஆனந்தத்திற்கு அளவே இல்லை. காலரை வேறு தூக்கி விட்டுக் கொண்டாராம். பார்த்தவர்கள் சொல்கிறார்கள்.

பாவம் அவரது கணிப்பு இப்படி ‘உல்டா’வாகும் என்று அவர் கனவிலும் நினைத்து பார்த்திருக்க மாட்டார். ‘புள்ளையார் புடிக்க குரங்கான கதை’தான்.

இவர் நினைத்ததைப் போலவே இன்னொரு ஓவர்வெயிட் ஆசாமி வசதியான இருக்கை வேண்டும் என்று மன்றாடி பெற, அவருக்கு வந்து வாய்த்ததோ நம் கதை ஹீரோயினின் பக்கத்து இருக்கை.

ஆசாமி குண்டு என்றால் குண்டு அப்படியொரு குண்டு. சாயம் போகாத கியாரண்டி கொண்ட கறுப்பு நிறம் வேறு. வந்து படக்கென்று உட்கார்ந்த போதே இருக்கை சற்று குடைச் சாய்ந்தது போலிருந்ததாம்.

ஊரிலே குதிரை வண்டியில் ஏறிப் போகையில் ‘பின்பாரம் அதிகமா இருக்கும்மா. முன்பாரம் வேணும். கொஞ்சம் முன்னாடி தள்ளி வாங்கம்மா” என்று குதிரை வண்டிக்காரன் ஆழி எச்சரிக்கை விடுப்பான். 

இங்கே பிளேனில் முன்பாரம், பின்பாரம் என்று யாரிடம் போய் சொல்லுவது? கை வைப்பதற்காக இருப்பதோ ஒண்ணரை அல்லது இரண்டு இஞ்ச் Hand Rest கைப்பிடி. அதில் ஹாயாக இந்த ஆசாமி தன் 30 கிலோ கையை வைத்து ஆக்கிரமிக்க, இந்தப் பெண்மணி கடுங்குளிரில் அடிப்பட்ட  பூனைக்குட்டி போல் உடலைச் சுருக்கிக் கொண்டு, இருக்கையோடு இருக்கையாக, பல்லிபோன்று ஒட்டிக்கொண்டு, ஒருக்களித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறார்.

பட்டி மன்றம் ஒன்றில் லியோனி கூறிய கதை ஒன்று இப்போது நினைவுக்கு வந்தது. பஸ்ஸில் பக்கத்து பக்கத்துச் சீட்டில் உட்கார்ந்து இருந்தவர்களுக்கு இடையை சண்டை வந்து விட்டது. ‘ஜன்னலை மூடு’ என்று ஒருவர் சொல்ல, ‘ஜன்னலைத் திற’ என்று மற்றவர் சொல்ல, போட்டா போட்டி நடந்துக் கொண்டிருந்தது. சண்டையைத் தீர்த்து வைக்க கண்டக்டர் வந்திருகிறார்.

“எனக்கு குளிர்காத்து  ஒத்துக்காது. தொறந்து வச்சா நான் செத்துப் போயிடுவேன்” என்று ஒருவர் முறையிட,

“எனக்கு காத்து வேணும். மூடி வச்சா மூச்சு முட்டியே நான் செத்துப் போயிடுவேன்” என்று மற்றவர் கூற

“இப்படிச் செய்யலாம். கொஞ்ச நேரம் ஜன்னலைத் தொறந்து வை. இந்த ஆளு செத்து போயிடுவான். ஒரு பிரச்சனை சால்வ் ஆயிடுவோம். கொஞ்ச நேரம் ஜன்னலை மூடி வச்சா, இந்த ஆளும் செத்துப் போயிடுவான். அடுத்த பிரச்சினையும் சால்வ் ஆயிடும் என்று தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறார்.

இது போன்ற புத்திசாலித்தனமாக நாட்டாமை செய்யவும் Gulf Air விமானப் பணிபெண்களுக்கு பயிற்சி அளித்தால் தேவலாம். நல்லவேளை விமானத்தில் ஜன்னலைத் திறந்து மூடும் சண்டை சச்சரவுக்கு வாய்ப்பே இல்லை.

‘பெண்ணின் மனது பெண்ணுக்குத்தான் புரியும்’ என்ற முதுமொழி விமானப் பணிப்பெண்களுக்குப் பொருந்தாது போலும். நம் கதாநாயகி, பணிப்பெண்ணிடம் சென்று இருக்கையை வேறு பெண் பயணியின் பக்கத்தில் மாற்றித் தருமாறு வேண்டுகோள் விடுக்க, அவர் தனது லிப்ஸ்டிக் உதட்டை பிதுக்கி, ‘சாரி’ என்ற குட்டி வார்த்தையோடு கையை விரித்து விட்டார்.

சாப்பாடு முடிந்ததும் ஒரு கடுமையான ஏப்பம் பெரும் சப்தத்துடன் குண்டு ஆசாமி விட, நம் கதாநாயகி மேலும் அதிர்ந்துப் போயிருக்கிறார். சாப்பாட்டுக்கு பிறகு.. ..? வேறன்ன தூக்கம்தான், அதுவும் Sterophonic டிராக்கில் Woofer வைத்ததுபோல் ஒரு குறட்டைச் சத்தம் வேறாம். ரஜினி பாஷையில் சொன்னால் “சும்மா அதிருதில்லே”. 

குறட்டை விட்டுத் தூங்கும் ஆசாமி எங்கே தன் மீது சரிந்து விடுவாரோ என்ற பயம் வேறு. பிரயாணம் முழுதும் ஹிட்ச்காக் படம் பார்ப்பதைப் போன்று ஒரு விதமான திகில் உணர்வோடு பிரயாணம் செய்திருக்கிறார் இந்த பெண்மணி.

சக பிரயாணி அமைவதெல்லாம் இறைவன் கொடுக்கும் வரம்.

 (நம் கதையின் வில்லன், படத்தில் காணப்படும் நபரைப் போல் அவ்வளவு குண்டாக இல்லாவிட்டால் கூட, சற்றே இளைத்தவராக வாசகர்கள் கற்பனை செய்துக் கொள்ளலாம்)

“நமது நாகூர் எழுத்தாளர்களே! இதுபோல நாகூர் தமிழ் தர இயலுமா உங்களால்?? ” என்று Face Book-ல் ஒரு சவால் வைத்திருக்கிறார் அஜீஸ் அஹ்மத் என்ற வாசகர்.
 
நாகூர்க்காரர்களே! அகராதியை நாமும் தயாரிக்கலாமே? எழுதி அனுப்புங்களேன். காயல்பட்டினம் வலைப்பதிவிலிருந்து இதை நமக்கு எடுத்துக்காட்டாக காட்டியிருக்கிறார். இதோ காயல் தமிழ்.
 
Vaapaa =  Father
Ummaa  = Mother
Kaakaa  = Elder Brother
Raathaa / Laathaa  = Elder Sister
Chachappa  = Paternal Uncle
Chachi  = Maternal Aunt
Appaa = Grand Father
Vaapichaa = Paternal Grand Mother
Moomaa / Kannumma / Kammaa = Maternal Grand Mother
Pasaaaru  = Break Fast
Pootee  = Great Grand Mother
Pootee Appaa = Great Grand Father
Pootan = Great Grand Son
Ootee  = Great Great Grand Mother
Ootee Appaa  = Great Great Grand Father
Ootan  = Great Great Grand Son
Aanam = Gravy
Puliaanam = Tamarind Water (Rasam)
Valanthu = Utensils
Nasuvu (as in Nasuvuraan) = Cheating
Vaanaa/Maana  = (I) Don’t Want
Eekithu =  It is there/Available
Appittaa/Appittan = (She/he) has grabbed (it)
Sepaale = Stupid
Mowndhu  = Kiss
Baangu = Bench
Kusini = Kitchen
Comeez  = Shirt
Peethuraan  = Being Proud
Jeyppu = Pocket
Angana Kulley = Somewhere there
Ingana Kulley = Somewhere here
Sallamai =  Fever
Kadavaapotti = A basket made of palm leaves – used to carry grocery edibles
Kuththuppanium  = Sweet lozenges
Palkuthi = Spleen
Maangaa = Kidney
Avantharai = Danger
Kalsan =  Trousers
Kaalmose  = Socks (foot)
Jaans  = Gents Drawing Room
Vootankilai  = Ladies Drawing Room
Thatotty  = Terrace
Vattilappam  = Egg Pudding
Sadavaa Irukuthu  = Feeling Lazy
Navulu/Navunduko = Move/Give Way
Mudukku Lane  = (in between houses)

நன்றி அஜீஸ் அவர்களே! நாகூர் வழக்குச் சொற்களை எழுத ஆரம்பித்தால் பன்மொழிப் பண்டிதர்களும் மண்டையை உடைத்துக் கொள்வார்கள்; இது எந்த மொழியிலிருந்து கடன் வாங்கியது என்று. இதோ சாம்பிளுக்கு சிலவற்றை தொடங்கி வைத்துள்ளேன்.

லெவ்வைக்கி முந்திய ஹராம்ஜாதா = One who pokes his nose (அதிகப் பிரசங்கி)
பேயன் = Idiot
லெஹட்டு பேயன் = Extreme Idiot
ஆவுக் கெச்சேனோ!! = Oh! My goodness!
அஹடம் பஹடம் = Miscelleaneous
காரியங் கவை = Things-to-do
பவுமானம் = Proud
தீம்பா = Bucket
மேப்படியான் = So an so
கோசா = Gay
கூடு உட்டாஹா/ கஞ்சி காச்சினாஹா = Ragging

பாங்கான் ஊதுறது = Blowing whistle
ஜாமான் குண்டு = W.C.
கொல்லைக்கு போயிருக்குறாஹா = Gone for Toilet
ஹவா நஃப்ஸ் = Greedy

Idioms & Phrases

மனாராக்கு சாந்து அடிச்ச மாதிரி = Over Make-up
பேய்க்கு கொமஞ்சான் போட்ட மாதிரி – Over Enthusiasm
குப்புற படுத்துக்கிட்டு அபாய சங்கு ஊதுங்க = Shut up your mouth and Mind your own business

Curse on Ladies and May God bless Gents =

பொண்டுவளா! பொண்டுவளா! நண்டு கடிக்க;
ஆம்பளைவளா ஆம்பளைவளா அல்லா வச்சு காப்பாத்த!

இந்த பெயர்களை என் நண்பர் ஒருவர் ஈமெயில் அனுப்பி இருந்தார்.

Doctor — வைத்யநாதன்
Dentist — பல்லவன்
Lawyer — கேசவன்
North Indian Lawyer — பஞ்சாபகேசன்
Financier — தனசேகரன்
Cardiologist — இருதயராஜ்
Pediatrist — குழந்தைசாமி
Psychiatrist — மனோகரன்
Sex Therapist — காமதேவன்
Marriage Counselor — கல்யாணசுந்தரம்
Ophthalmologist –கண்ணாயிரம்
ENT Specialist — நீலகண்டன்
Diabetologist — சக்கரபாணி
Nutritionist — ஆரோக்கியசாமி
Hypnotist — சொக்கலிங்கம்
Mentalist — புத்திசிகாமணி
Exorcist — மாத்ருபூதம்
Magician — மாயாண்டி
Builder — செங்கல்வராயன்
Painter — சித்ரகுப்தன்
Meteorologist — கார்மேகம்
Agriculturist — பச்சையப்பன்
Horticulturist — புஷ்பவனம்
Landscaper — பூமிநாதன்
Barber — கொண்டையப்பன்
Beggar — பிச்சை
Bartender — மதுசூதன்
Alcoholic — கள்ளபிரான்
Exhibitionist — அம்பலவாணன்
Fiction writer — நாவலன்
Makeup Man — சிங்காரம்
Milk Man — பால்ராஜ்
Dairy Farmer — பசுபதி
Dog Groomer — நாயகன்
Snake Charmer — நாகமூர்த்தி
Mountain Climber — மலையாண்டி
Javelin Thrower — வேலாயுதம்
Polevaulter — தாண்டவராயன்
Weight Lifter — பலராமன்
Sumo Wrestler — குண்டு ராவ்
Kick Boxer — எத்திராஜ்
Batsman — தண்டியப்பன்
Bowler — பாலாஜி
Spin Bowler — திருப்பதி
Female Spin Bowler — திரிபுர சுந்தரி
Driver — சாரதி
Attentive Driver — பார்த்தசாரதி

நண்பன் அனுப்பியிருந்த மெயிலில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த பெயர்கள் எனக்கு சிரிப்பை வரவழைத்தது. இதேபோன்ற பெயர்கள் நாகூரில் இருந்தால் பெயர்ப் பொருத்தம் எவ்வளவு சூப்பராக இருக்கும்?

வியாபாரத்தில் நஷ்டமானவர் – லாசா மரைக்கார்
குட்டிக் கார் நானோ வாங்கியவர் – சின்ன மரைக் கார்
சிவப்புக் கார் ஓனர் – செவத்த மரைக் கார்
ரூம்லேயே அடைந்துக் கிடப்பவர் – நாகூர் ரூமி
நகைக்கடைக்காரரின் மனைவி – செல்லத் தங்கம்
சுவீட் கடைக்காரர் – ஹல்வா சாபு
பழக்கடைக்காரர் – மஹபூப் கனி
உண்மையே பேசுபவர் – மெய்தீன் நானா
ஷிப்பிங் கம்பேனியில் பணிபுரிபவர் – கப்ப வாப்பா
கண்டாக்டர் – கண்ணு வாப்பா

இப்பல்லாம் உண்ணா விரதம் இருந்தா உடனே தனி மாநிலத்தைக் கொடுத்திடறாங்க. நண்பர் சலீம் சொல்ற மாதிரி வருங்காலத்துலே மதுரை மாநிலம், சிவகங்கை மாநிலம், விருதுநகர் மாநிலம்னு வந்தாலும் ஆச்சரியப் படுவதற்கில்லை. நாகூர்காரங்க ஒண்ணா சேர்ந்து தனி மாநிலம் கேட்டா எப்படி இருக்கும்னு கற்பனை பண்ணி பார்த்தேன்.

நம்ம ஜனங்க ரமலான் நோம்பு, ஆறு நோம்பு, அரஃபாத் நோம்பு, ஆஷூரா நோம்புன்னு உண்ணா விரதம் இருந்து பழக்கப்பட்டவங்க வேற. ஆந்திராவிலே ஒரு ஆளு உண்ணாவிரதம் இருந்தே மத்திய அரசுக்கு பேதி மாத்திரை கொடுத்துட்டாரு. அப்படியிருக்க நம்ம ஊருலே எல்லாரும் சேர்ந்து உண்ணா விரதம் இருந்தா நிச்சயம் தனி நாகூர் மாநிலம் தாராளமாக கெடச்சுடும்,

அலங்கார வாசலை தலைநகர் ஆக்கிடலாம்.  நாகூர் தர்கா ஆபிஸை தலைமைச் செயலகம் ஆக்கிடலாம். கூட்டு பாத்திஹா கட்டடத்தை ஹைகோர்ட் ஆக்கிடலாம். நூர்சா தைக்கா – அதை ஏர்போர்ட் ஆக்கிடலாம். (ஒருகாலத்துலே அங்கே காலி கிரவுண்ட் இருந்துச்சு. இப்ப இருக்குதான்னு தெரியலே)

அரசு கோப்புகள் எல்லாம் நாகூர் பாஷையிலேயே இருக்குமே! சூப்பரா இருக்கும். ஏன் கோர்ட்டுலே வழக்காடுவதுகூட நாகூர் பாஷையிலேயிலேதான் இருக்கும்.

“ஜனாப் ஜட்ஜ் மாமா அவர்களே! என் சாட்சிக்காரஹ வாஞ்சூர்லே போயி கள்ளுக்குடிச்சிட்டு வந்து, ஆட்டம் போட்டு தவுடு பண்ணுனாஹன்னு எந்த எரிச்சக்கார பொறிச்ச முட்டையோ, சும்மாச்சுக்காச்சும் ஒண்ணுக் கெடக்க ஒண்ணு பழியை போட்டு,  ஓசடி செஞ்சு அஹலெ எடக்கு மொடக்கா முசீபத்துலே மாட்டி உட்டுட்டாஹா” ன்னு வக்கீல்கள் வாதாடுவதைக் கேட்க காதில் குலாப்ஜான் ஷீரா பாய்ந்தது போலிருக்கும்.

இந்தியாவுக்கு தேசிய பறவை மயில், தேசிய விலங்கு புலி என்று சொல்லுவதைப்போல  நாகூர் மாநிலத்துக்கு மாநிலப் பறவை தர்கா புறா என்றும்  மாநில விலங்கு தர்கா யானை என்றும் அறிவித்து விடலாம். நேஷனல் பார்க்? வேறு என்ன தர்கா தோட்டம்தான். பாவுட்டாதான் நம்ம மாநிலத்துக் கொடி. அரசவைக்கவிஞரா என் நண்பர் இதயதாசனையே போட்டு விடலாம். முஸ்லீம் சங்க தொண்டர் படையையே காவல்துறை அதிகாரிகள் ஆக்கி விடலாம்.

நாகூர் டூரிஸ்ட் ஸ்பாட் ஆகிவிட்டதால் வருமானத்து குறைவிருக்காது. ஓலைப்பெட்டி, தடுக்கு, விசிறி பட்டரை இவைகளை பெரிய தொழிற்கூடங்கள் ஆக்கி ‘ஆஹோ ஓஹோ’வென்று ஏற்றுமதி செய்யலாம். இருக்கவே இருக்கிறது நாகூர் சில்லடி துறைமுகம். நம்ம ஊருக்காரங்க வெளிநாட்டுலே அதிக அளவிலே இருக்குறதுனாலே அந்நிய செலவாணிக்கு குறைவிருக்காது,

உடையிலே கூட நமக்கென்று ஒரு தனித்தன்மையைக் காட்ட முடியும். ஆண்கள் கைலி சட்டை, பெண்கள் பத்தை கைலி, மல்லியப்பட்டீசு தாவணி. பெண்கள் எல்லோரும் யூனிபார்மா வெள்ளை துப்பட்டி போட்டுக்கிட்டு போறதை பாத்து பி.பி.ஸி. காரங்ககூட ஆச்சரியப்பட்டு போயிடுவாங்க. (டைரக்டர் சேரன் கவனத்திற்கு)

என்ன சொல்றீங்க? தனிமாநிலம் கேக்குற ஐடியா இருந்தா சொல்லுங்க. உண்ணா விரதத்தை ஆரம்பிச்சுடலாம்.

நாகூர் பாஷையில் திருக்குறள் விளக்கம்

“காமெடி பண்ணுவதற்கு அளவே இல்லையா? விட்டால் காந்தியுடன் ரஹ்மான் இருக்கும் புகைப்படம் போடுவீர்கள் போலிருக்கிறதே!” என்று ஆபிதீன் எழுதியது என் மனதில் சுருக்கென்று தைத்து விட்டது. என் மகன் டானீஷிடம் இதைச் சொன்னேன். என்ன நினைத்தானோ தெரியவில்லை. இந்த படத்தை தயார் செய்து கொடுத்து விட்டான்.

டென்னிஸ் மேக்கில்வ்ரே. இவர் அமெரிக்க பல்கலைக்கழக பேராசிரியர். தமிழ் முஸ்லிம் கலாச்சாரத்தை ஆய்வு செய்பவர். புகைப்படக்காரரும் கூட. தமிழர்கள் வாழும் இலங்கை மற்றும் தென்னிந்திய கடலோரப் பகுதிகளில் பெருமளவு சுற்றுப்பிரயாணம் செய்திருக்கிறார். இவர் பேசும் மழலைத் தமிழை இன்று முழுவதும் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கலாம். 2004-ஆம் ஆண்டு சுனாமி பேரழிவின்போது நாகூர் வருகை தந்தார். மேலே உள்ள புகைப்படம் அவர் எடுத்ததுதான். நாகூரில் மணமகன், மணமகள் வீட்டில் சென்று வசிக்கும் வித்தியாசமான பழக்க வழக்கம் தன்னை மிகவும் கவர்ந்தது என்கிறார்.  

By Dennis McGilvray

I am pretty sure I am the only professor who teaches an introductory course about Tamils and Tamil culture to 100-plus freshmen and sophomores at any American university. My colleagues at cosmopolitan urban campuses such as Berkeley and the University of Pennsylvania are astounded.

Of course, I seldom mention that my course satisfies a CU graduation requirement in the category of “human diversity,” and that CU students are known to sign up simply because it is taught at a convenient time of day.

Still, the course has proven to be popular, and I always enjoy teaching it to a fresh group of (largely) Anglo-American freshmen every year. The syllabus attempts to cover those elements of Tamil culture that anthropologists have found most intriguing: Dravidian kinship terminology and cross-cousin marriage, Hindu caste identities, male vs. female gender roles and rites of passage, and popular forms of Hindu and Muslim religious worship.

I also include a discussion of classical Tamil Sangam poetry, 20th century non-Brahmin Tamil nationalism, and an analysis of the current Sri Lankan Tamil secessionist conflict. To be honest, however, the thing that sticks in student minds the longest is how to nod your head in proper Tamil fashion. I began teaching this course two decades ago, and I will now encounter former students working in Boulder who recognize me and instinctively begin nodding their heads.

You might wonder how I got into this line of teaching. The short version is that, as a graduate student in cultural anthropology at the University of Chicago in 1967, I read a new book on Sri Lankan village life by one of my professors, and he pointed me toward the east coast of the island.

He assured me that Ceylon, as it was then called, was lush, peaceful, ethnographically absorbing, and an easy place to get a research visa. At the time, of course, all of that was true, so I got a research grant and embarked on a two-year solo fieldwork project in the Tamil-speaking agricultural town of Akkaraipattu in Amparai District.

This is in the eastern Batticaloa (Mattakkalappu) region which is culturally and geographically distinct from Jaffna in the north. I rented a vacant dowry house on the dividing line between the Hindu and Muslim neighborhoods, and I enjoyed eager colloquial Tamil lessons from a gang of unmarried men my age (late 20s) who were waiting around hoping to receive marriage proposals.

To this day my Sri Lankan kochchaittamil pronunciation strikes most south Indian Tamils as quaintly literary and archaic, and I in turn struggle to grasp the nasalized drawl of modern Tamil film stars.

One of the main topics of my research in Akkaraipattu has been the unusual pattern of tracing family (clan or kudi) descent through women (i.e., matrilineally) and a system of marriage in which the son-in-law lives in the dowry house of his wife and her parents (i.e., matrilocally). It’s a family pattern that has historical connections to Kerala, rather than to Tamil Nadu.

In my CU class, we play a role-playing game about Tamil arranged marriages, and occasionally I try to demonstrate how a Hindu puja works. Some of my South Asian American students are grateful that I helped them to understand the unfamiliar beliefs and practices of their grandparents back in India or Sri Lanka.

The course ends with a section on Sri Lanka and the LTTE campaign for Tamil Eelam, a violent struggle that has directly impacted my research and the people I have studied for over 20 years. Along with the tsunami of 2004, the Eelam Wars have devastated eastern and northern Sri Lanka, pushing many middle class Tamils into the global Tamil diaspora, and for some reason especially to Toronto.

Thus, in the span of my career I have moved from studying remote village temple festivals to documenting the global influences on Tamil life. I am an avid photographer, and my research is visually displayed in a photobook entitled Symbolic Heat: Gender, Health, and Worship among the Tamils of South India and Sri Lanka (Ahmedabad: Mapin 1998). I have also just published a book on eastern Sri Lanka, including the impacts of the Eelam conflict, entitled Crucible of Conflict: Tamil and Muslim Society on the East Coast of Sri Lanka (Duke University Press 2008). Both titles are in paperback and available from Amazon.com.

Dennis McGilvray is chair of the Department of Anthropology at the University of Colorado at Boulder. This essay originally appeared in the Tamil Association of Colorado’s May 2009 newsletter (Malai Chaaral).

dennis.McGilvray@colorado.edu

Colorado Arts & Science magazine

நெல்சன் மண்டேலா இவர்களுடன் கோபி அண்ணன் (Kofi Annan), முருகன் பிரிமேன் (Morgan Freeman)

See Look Alikes

I wish to keep a fullstop for this problem.
See the enclosed picture.

MOHAMED SALEEM

“உடுக்கை இழந்தவன் கைபோல ஆங்கே
இடுக்கண் களைவதாம் நட்பு”

என்று திருவள்ளுவர் சும்மாவா சொன்னார். ‘கும்பிட போன தெய்வம் குறுக்கே வந்தது போல’ இந்த மண்டேலா பிரச்சினையிலிருந்து எப்படி வெளியே வருவது என்று மண்டையை உடைத்துக் கொண்டிருந்த என்னை, இந்த போட்டோவை அனுப்பி கீழே உள்ள குறிப்பையும் அனுப்பி என்னைக் காப்பாற்றிய நண்பர் சலீமுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றியை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

[என் குறிப்பு : அனுப்பியதுதான் அனுப்பினார். கிராபிக்ஸ் தகிடுதத்தம் தெரியாத அளவுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் சுத்தமாக அனுப்பியிருக்கலாம். தானமாக கிடைக்கிற மாட்டை பல்லைப் பிடித்து பார்க்கக் கூடாது என்பார்கள். ஒகே. தேவலாம். 'ஆலை இல்லாத ஊரிலே இலுப்பைப்பூ சக்கரை' என்பதைப் போல இப்போதைக்கு இதை வைத்து ஆபிதீனையும் இஸ்மாயீலையும் சமாளித்துக் கொள்வேன்.]

“அன்பு கய்யும்,

அதிர்ச்சியான ஒரு தகவல் ஒன்று உண்டு. ரஹ்மானுடன் மண்டேலா இருப்பதாக நீங்கள் போட்டிருக்கும் புகைப்படம்தான் அது. ஓய், அது கோபி அன்னான்! வேறு யாரும் பார்த்து வெடைக்கும் முன்பாக உடனே Descriptionஐ மாற்றுங்கள்.

எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று கோபி அன்னானின் புகைப்படத்தையும் இத்துடன் இணைத்திருக்கிறேன்! விக்கி? இதோ :
http://en.wikipedia.org/wiki/Kofi_Annan

காமெடி பண்ணுவதற்கு அளவே இல்லையா? விட்டால் காந்தியுடன் ரஹ்மான் இருக்கும் புகைப்படம் போடுவீர்கள் போலிருக்கிறதே!”

ஆபிதீன்

இந்த கடிதம் ஆபிதீன் ‘அன்னான் கோபி’த்துக்கொண்டு எழுதியது. அவருடைய பதிவுக்கு நிறைய பின்னூட்டம் வரும். எனக்கு யாருமே எழுதுவதில்லை. இப்படியாவது ஒரு கமெண்ட் வந்ததே என்று எனக்கு அநியாயத்திற்கும் சந்தோஷம் வந்தது.

என்னிடம் ஒரு அரபி சொன்னார். “குல்லு ஹிந்தி சேம் சேம் ஷகல்” என்று. அவருடைய கண்ணுக்கு இந்தியர்கள் அனைவரும் ஒரே மாதிரியாகத்தான் தெரிகிறார்களாம். நம் கண்ணுக்கு சீனாக்காரர், கொரியாக்காரர், ஜப்பான்காரர், பிலிபினோ எல்லோரும் ஒரே மாதிரியாகத் தெரிவதில்லையா?

என் கெட்ட நேரம் நெல்சன் மண்டேலாவும், அண்ணன் கோபி அவர்களும் சாரி கோபி அன்னானும் ஒரே மாதிரியாகத் தெரிந்திருக்கிறார்கள். என் பதிவிலும் விதி விளையாடி விட்டது. கடைசியாக ஆபிதீன் அன்னானிடம் இப்படி வாங்கி கட்டிக் கொள்ள வேண்டியதாகி விட்டது.

விக்கிபீடியாவிலிருந்து அந்த அண்ணாவின் போட்டோவைக் காண்பித்து “இவர்தான்யா அந்த ஆளு. இதோ பாரு ஆதாரம்” என்று சொல்லுமளவுக்கு என்னுடைய பொது அறிவு வீக்காகி விட்டதே என்று நொந்து போய் விட்டேன்.

நல்லவேளை இந்த படத்தை ரஹ்மான் அண்ணா பார்த்திருக்க மாட்டார் என்று நம்புகிறேன். பார்த்திருந்தால் “மண்டேலாவுக்கும், கோபி அன்னானுக்கும் வித்தியாசம் தெரியாத நீ எல்லாம் ஒரு மனுஷனா?” என்று கிடாராலேயே என் மண்டையில் ஒரு போடு போட்டிருப்பார்.

நன்றி ஆபிதீன். என் கண்ணுக்கு பாருக் அப்துல்லாவுடைய பேரன் உமர் அப்துல்லாவும், இந்திராகாந்தியின் பேரன் ராஹுல் காந்தியும் ஒரே மாதிரியாகவே தெரிகிறார்கள். மறுபடியும் ஏதாவது சொதப்பி விடுவேனோ என்று மனது திக்திக் என்று அடித்துக் கொள்கிறது.

நாகூர் பாஷையில் சொல்ல வேண்டுமெனில் “அல்லா வச்சு காப்பாத்த!!!!”

3 Sept 2006: Sebuah majlis telah diadakan di Kompleks Mawar pada memperdengarkan lagu-lagu Islam oleh Isai Murasu AlHaj E.M. Nagoor Haniffa. Hj E.M Nagoor Haniffa yang dikenali sebagai Raja Lagu Islam Tamil, telah memikat hati para peminatnya dengan suara beliau dan lagu beliau yang penuh bermakna.

யார் இவர்?

சுட்டெரிக்கும் சூரியன் – அவர்
பட்டு மேனியைச்
சுட்டுவிடுமோ என்று

நடைபயின்ற நாயகத்தை
குடைபிடித்த மேகத்தை
இடை மறித்து கேளுங்கள்
விடையைக் கூறும் !

     *     *     *

யார் இவர்?

வானில் உலாவரும்
வண்ண நிலாவை
வழிமறித்துக் கேளுங்கள்

தன்
தேகத்தையே இருகூறாய்
வகிர்ந்துக் காட்டும் ..

பிளந்துக் காட்டியதே – அந்த
பெருமான்தான் என
பெருமை கொள்ளும் !

     *     *     *

யார் இவர்?

எச்சிலை வலையாய்ப் பின்னி
எதிரிகளிடமிருந்து
ஏந்தலைக் காப்பாற்றிய
எட்டுக்கால் பூச்சியை
எதிர்க்கொண்டு கேளுங்கள்

அந்த
ஈருலக அரசர்
யாரென்ற உண்மையை
பாரறிய பறைசாற்றும் !

     *     *     *

எந்தத்
திருப்பெயரை செவிமடுக்கையில்
பெருவிரலின் நகக்கண்கள்
இருகண்களில் முத்தம் பதிக்குமோ
அந்தப் பெயருக்குச்
சொந்தக்காரர் இவர்

மதுரமான இப்பெயரை
அதரங்கள் உச்சரிக்க
சதுரமெலாம் பூரிக்கும்

இந்த
வீரிய விதை
பூமியில் விழுந்ததால்
இசுலாமெனும் ஆலமரம்
விசுவரூபமெடுத்து
விருட்சமாகியது  

இவர்
கால் பதித்த இடமெல்லாம் – இன்று
கனிம வளம்

பாதம் பட்டதினால்
பாலைவனமெல்லாம்
சோலைவனம்

      *     *     *

இரத்தினக் கற்களை
ஆபரணமாக்கி
ஆடம்பரமாய் வாழ்ந்த
அரசர்களுக்கு மத்தியில்

பாடாய்ப்படுத்திய
பசியைப் போக்க  – வயிற்றில்
பாரக்கற்களை கட்டிக்கொண்ட
பரந்த தேசத்து பேரரசர் இவர்

     *     *     *

இவர்
செங்கோல் செலுத்திய
ஆட்சியின் மாட்சியை
ஏட்டில் வரைத்திட
எழுதுகோல் காணாது

எடுத்துரைக்க
எஞ்சியுள்ள வாழ்நாளும்
எமக்குப் போதாது

சரித்திர நாயகர்களில்
இவருக்குத்தாம்
முதலிடம்

வரலாற்று பக்கங்கள் -
வரிந்து வந்து
திறந்த நெஞ்சில் – இவரது
வாழ்நாட் சாதனையை
பச்சை குத்திக் கொண்டதோ?

     *     *     *

ஒரு விடியலைத் தந்த
குளிர் நிலவு இது

இறைவனின் தூது
இவரால்தான் நிறைவு

இவரது
அரியாசனத்திற்கு
சரியாசனம் .. ..?
ஊஹும் ..
எதுவும் கிடையாது

அண்டவனின்
அருள் மழையில்
அருட் கொடையாய்
வந்த மழைத்துளி

அகிலமே இதில் நனைந்தது
ஆதாயம் தேடி

இவரது உபதேசம்
சென்றடைந்தது பலதேசம்

இவரது இறைபோதம்
பாவக்கறைகளை
போக்கிவிடும் சவுக்காரம்

     *    *     *

பாரசீக சல்மானையும்
ரோம நாட்டு சுஹைலையும்
அபிசீனிய பிலாலையும்
அன்பால் ஈர்த்த
ஐக்கியப் பேரவையின்
அதிபர் இவர்.

சர்வதேச பேரவையின் – இந்த
சர்தாரின் விரலசைப்பிற்கு
சகல உடமைகளையும்
சத்திய வழியில்
தியாகம் செய்தனர்
திண்ணைத் தோழர்கள்.

“இறைவனும்
இறைவனின் தூதரும்
இருப்பது போதும்” என்று
இருந்த செல்வம்
எல்லாவற்றையும்
ஈந்து மகிழ்ந்த அபூபக்கரின்
ஈடற்ற அன்புக்கு
உரித்தானவர் இவர்

எந்தப் பல் வீழ்ந்ததென்று
ஏதும் அறியாது – தன்
சொந்தப் பல் அத்தனையும்
ஒவ்வொன்றாய் தகர்த்துக்கொண்ட
உவைசுல் கர்னியின்
உண்மையான அன்புக்கு
உவப்பான மனிதரிவர்

     *     *     *

அழுது அழுது
பழுதான கண்கள்
தொழுது தொழுது
துவண்டுப்போன கால்கள்

படைத்தவனுக்கு முன்
பதைபதைத்த – இந்த
பரிசுத்துவானின்
பயபக்திக்குமுன்
பாவமூட்டைகளைச் சுமக்கும்
நம் இறையச்சம் எம்மாத்திரம்?

“பகலவனை ஒருகையில்
பால்நிலவை மறுகையில்
பகிர்ந்தெமக்குத் தந்தாலும்
பற்றியுள்ள கொள்கையினை
சற்றும் விடமாட்டோம்” என்று
சூளுரைத்த சீலர்

     *     *     *

எஃகைக் காட்டிலும்
இறுக்கம் கொண்ட
ஈமான் பலம் கொண்ட
கோமானின் நெஞ்சம்
இலவம் பஞ்சைக் காட்டிலும்
இலகிப்போன உள்ளம்.

ஆருயிர் சிறிய தந்தை
வீரமிகு ஹம்ஸாவின்
மாரைப் பிளந்து
ஈரற்குலையை எடுத்துருவி
ஆரமாக்கி அணிந்து
ஆனந்தக் கூத்தாடிய
அல்லிராணி ஹிந்தாவை
அன்போடு மன்னித்த
அண்ணலாரின் இதயம்
அகிலமே வியக்கும் அதிசயம் !

     *     *     *

ஹீரா குகை தவசி
சீறா புகழ் குறைஷி
வாராது வந்த மாமணி – இந்த
பாருலகம் போற்றும் மாமுனி

இறைமறைக்கு
விளக்கவுரை
எழுத நினைத்த இறைவன் – அதை
இரத்தமும் சதையாக்கி
இரசூலை அனுப்பினான் போலும்.

     *     *     *

ஆறடி அகலம்
ஏழடி நீளம்
அரபகம் ஆண்ட இந்த
அண்ணலாரின் உறைவிடம்

உடுத்த ஒரு அங்கி
உலர்த்த ஒரு அங்கி
ஒட்டுத்துணி உடுப்பு
ஒன்றோ இரண்டோதான்
இவரது வஸ்திரம்

காலடியில்
பொக்கிஷங்கள் கிடந்தபோதும்
காய்ந்த ரொட்டிதான்
இவரது வஜீபனம்

ஓலைப்பாயே இவரது
சிம்மாசனம்

பள்ளிவாயிலே
தலைமைச் செயலகம்

வீட்டுத் திண்ணையும்
ஈச்ச மரத்தடியும்தான்
நாட்டை ஆண்ட இம்மன்னரின்
கோட்டை கொத்தளம்

தானே துணிதுவைத்து
தானே தையலிட்டு
தானே பால் கறந்த
தானைத் தலைவரை
நானிலமே வியக்கிறது !

பாதுகையை செப்பனிட்ட
பாதுஷாவை
படித்ததுண்டோ வரலாற்றில்?

எளிமையே இனிமையென
இன்பம் கண்டவர்
இவர்போல் எவருளர்?