பாரதிய சாகித்திய அகடமி சார்பாக, புது தில்லியில், ஹாஜி .E. குல் முஹம்மது அவர்களுக்கு, டாக்டர் அம்பேத்கர் தேசிய விருது அகடமி சேர்மன் வழங்கினார். இந்நிகழ்ச்சியில் காஷ்மீர் முன்னாள் முதல்வர், ஃபரூக் அப்துல்லாஹ், திரிபுரா,சட்டிஸ்கர், மாநில முதல்வர்கள் , பாரளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மற்றும் முக்கிய பிரமுகர்கள் கலந்து கொண்டனர்.

‘வித்திய விசாரிணி’க்குப் பல எதிர்ப்புகள். பிற இதழ்களுடன் சர்ச்சைகள், வாக்குவாதங்கள் நடத்த வேண்டிய கட்டாயம் ஆசிரியருக்கு ஏற்பட்டது. குறிப்பாக அன்றைய இலங்கை இதழான ‘முஸ்லிம் நேசன்’ கண்டனக் குரல் தொடுத்து வந்தது.

 ’வித்தியா விசாரிணி’ பின்னர் நாகூரிலிருந்து வெளிவந்தது. அதன் ஆசிரியர் கவிதை, உரைநடை, இலக்கியம், மொழிபெயர்ப்பு, இதழியல் என இலக்கியத்துறை அனைத்திலும் 19 ஆம் நூற்றாண்டில் முன்னணி வகித்தவர். பலருக்கு முன்னோடியாகத் திகழ்ந்தவர். ‘நான்காம் தமிழ்ச் சங்க நக்கீரர்’ எனச் சிறப்பிக்கப்பட்ட நாகூர் குலாம் காதிறு நாவலரே அந்த இலக்கிய இதழியல் முன்னோடி.

மொழிபெயர்ப்பு பணியில் 19 ஆம் நூற்றாண்டில் முத்திரை பதித்தவர் நாவலர். தமிழக முஸ்லிம் அறிஞர்கள் அரபு, பார்சி, உருது நூல்களை மொழியாக்கம் செய்து வந்த காலகட்டம் அது. நெடிய ஆங்கில நாவலை – புதினத்தை தமிழில் மொழி பெயர்த்து அந்நாளில் தமிழகத்தை வியப்பில் ஆழ்த்தினார் குலாம் காதிறு நாவலர்.
 
ஆங்கில நாவலின் பெயர் ‘omar’ ஒமர். அதை எழுதியவர் ரைனால்ட்ஸ் (G.W.M.Reynolds ) அந்த வரலாற்றுப் புதினம் நாகூர் நாவலரை வெகுவாக ஈர்த்ததால் அதை மொழிபெயர்க்கத் தொடங்கினார். பக்கங்கள் பெருகிக் கொண்டிருந்தன. மொத்தம் 900 பக்கங்கள். அதனால் ஒரே தொகுப்பாக வெளியிட முடியவில்லை.  ‘உமறு பாஷா யுத்த சரித்திரம்’ எனும் தலைப்புடன் 4 பாகங்களாக 1889 ஆம் ஆண்டில் வெளியிட்டார் நாவலர். கடல் கடந்து பல நாடுகளில் கலை இலக்கிய உலா வந்த நாவலரின் வாழ்க்கை வரலாறு நாடறிந்தது.

 1883 ஆம் ஆண்டில் குலாம் காதிறு நாவலர் நாகூரில் பிறந்தார். இவர் தந்தை பெயர் வாப்பு ராவுத்தர். அரபு, ஆங்கிலம், தமிழ் மொழிகளில் ஆர்வமுள்ளவராக விளங்கினார் நாவலர். தமது பெரிய தந்தை புலவர் பக்கீர் தம்பி சாகிபின் வேண்டுகோள்படி நாராயண் சுவாமி உபாத்தியாயிடம் பாடம் கேட்டு வந்தார். பின்பு வித்வான் மீனாட்சி சுந்தரம்பிள்ளையிடமும் பாடம் கேட்டு வந்தார்.

 1901 ஆம் ஆண்டு பாலவனந்தம் ஜமீன் பாண்டித்துரைத் தேவருடன் சேர்ந்து மதுரையில் நான்காவது சங்கம் அமைத்தார். அச்சங்கத்தில் அரங்கேற்றிய ‘மதுரைத் தமிழ்ச் சங்கத்துப் புலவராற்றுப்படை’ இன்றும் இஸ்லாமியரின் தமிழ்ப் பணிக்கு எடுத்துக்காட்டாக உள்ளது. அன்று ‘நக்கீரர் என்னும் புகழ்ப்பெயரையும் பெற்றார்.
 
பிரபு மதுரைப் பிள்ளையின் தர்பாரில் புலவரின் நூலொன்று அரங்கேற்றப்பட்டது. அதில் புலவருக்கு ‘நாவலர்’ என்று புகழ் நாமம் சூட்டப்பட்டது. நாவலரின் நூலொன்று யாழ்ப்பாணத்திலும் அரங்கேற்றப்பட்டது. அப்பொழுது சுலைமான் லெப்பை ஆலிம், வித்துவான் பொன்னம்பலம்பிள்ளை மற்றும் பலரும் அதில் பங்கு கொண்டனர்.
 
ஆரிபு நாயகம் 1896 இல் இலங்கையில் அரங்கேற்றம் கண்டது. முகவுரைக் குறிப்பில் இடம்பெற்றுள்ள சில வரிகள்: “ஆயுள்வேத பாஸ்கர வாப்பு குமாரர் வித்வ ஜன சேகரரும், நாகூர் தர்கா வித்வானும் ஆகிய குலாம் காதிறு நாவலர் இயற்றியது.
 
“இது யாழ்ப்பாணம் மகா றா றா ஸ்ரீ அபூபக்கர் நயினார் பிள்ளை மரைக்காயர் குமாரர் பாக்கியப்பா என வழங்கும் மகா முகம்மது லெப்பை மரைக்காயர் முயற்சியைக் கொண்டு திருசிரபுரம் இலக்கண உபாத்தியாயர் கா.பிச்சை இப்றாகீம் புலவரால் பதிப்பிக்கப்பட்டது”.
 
திருச்சியில் இயங்கிய சவுத் இந்தியா ஸ்டார் பிரஸ் எனும் அச்சகம் ஆரிபு நாயக காவியத்தை அச்சிட்ட குறிப்பும் அதில் இடம்பெற்றுள்ளது.
 
நற்பெயர்
 
‘ஆரிபு நாயகம்’ நூலுக்கு இலங்கை பொன்னம்பலம் பிள்ளை பாயிரம் வழங்கிச் சிறப்பித்தார்.

நாகூ ரென்னும் நகர வாசன்
பாகூ ருஞ்சொல் பயின்றிடு நேசன்
பற்பல விதமாப் பகர்பிர பந்தம்
பற்பல புராணம் பழுதறச் செய்தோன்
ஆசு மதுரமும் அருஞ்சித் திரமும்
மாசு மதுரமாய் அமைத்திட வல்லோன்
தொல்காப் பியமுதல் சூழிலக் கணமும்
தொல்காப் பியமும் சூழ்ந்தினி தாய்ந்தோன்
பாவலர்க் கினிய பகர்குலாம் காதிறு
நாவல னென்னு நற்பெயர் கொண்டோன்
 
குலாம் காதிறு 9 வயதில் திருக்குர்ஆனையும் அரபுத் தமிழ் நூல்களையும் ஓதி முடித்தார். 12 வயதில் தமிழ்ப் பள்ளியில் இலக்கண இலக்கியங்களைக் கற்றுத் தேர்ந்தார்.
 
மருத்துவத்துடன் தமிழ்ப் புலமையும் பெற்று விளங்கிய ராவுத்தர் 90 வயதில் காலமானதால் இளைஞர் குலாம் காதிறை பெரிய தந்தையார் பக்கீர் தம்பி சாகிப் பேணி வளர்த்தார். அவர் ரங்கூன் நகர சோலியா தெருவில் வர்த்தகம் நடத்தி செல்வாக்கு பெற்றவர். இளைஞர் குலாம் காதிறு 28 வயதில் பெரிய தந்தையையும் இழந்தார்.
 
குலாம் காதிறு அக்கால வழக்கறிஞர் சரவணப் பெருமாள் ஐயரிடம் ஆங்கில மொழியைக் கற்றார். அவர், தமது தந்தை வாப்பு ராவுத்தரின் நண்பர். ‘ஆங்கில நூல்களை மொழிபெயர்த்து நூலாக்கும் திறனைக் கற்பித்த சரவணப் பெருமாளைப் போன்றே நாவலரின் அரபு மொழிப் புலமைக்கு ஆசானாக விளங்கியவர்கள் நாகூர் நூருத்தீன் சாகிபு காமில், முகியித்தின் பக்கீர் சாகிப் காமில் ஆகியோர் ஆவர்.
 
குலாம் காதிறு நாவலரின் படைப்புகளை பேராசிரியர் ம.மு. உவைஸ், அறிஞர் எம்.ஆர். எம். அப்துற் றஹீம், ஆர்.பி.எம். கனி பேராசிரியர்  சி. நயினார் முஹம்மது, நாகூர் மு. ஜாபர் முகைதீன் முதலானோர் ஆராய்ந்து பட்டியலிட்டுள்ளனர்.

படைப்புகள்
 
குலாம் காதிறு முதலில் தனிப் பாடல்களை எழுதத் தொடங்கினார். பதிகம், அந்தாதி, மாலை, கோவை, கலம்பகம், புராணம், காவியம், ஆற்றுப்படை, உள்ளிட்ட அனைத்து இலக்கியங்களையும் படைத்தார். வசன நூல்களை இயற்றினார். உரைநடை நூல்களையும் எழுதி வெளியிட்டார், அவருடைய படைப்புகளின் பட்டியல்கள் விரிவானது . அவை:
 
‘பிரபந்தத் திரட்டு சச்சிதானந்தன் பதிகம்,
இரட்டை மணிமாலை,
முனாஜாத்து திருநகை யமக பதிற்றந்தாதி நாகைப் பதிகம்,
முனாஜாத்து ஆகியவை அடங்கிய அழகிய கவிதைகளின் கோவை ஹிஜ்ரி 1292 ஆம் ஆண்டு காரைக்கால் முகம்மது ஸமதானி அச்சுக் கூடத்தில் அச்சிடப்பட்டது.

‘நாகூர்க் கலம்பகம்’ நாகூர் ஆண்டகை ஹலரத் மீரான் சாகிப் அவர்கள் சிறப்பு விவரிப்பது கி.பி. 1878 இல் வெளிவந்தது.

“முகாஷபா மாலை’ நாகூர் நாயகம் அவர்களின் கனவில் நிகழ்ந்த விண்ணேற்ற நிகழ்ச்சிகள் குறித்த குறுங்காவியம் 13 படலங்கள், 300 பாடல்கள் கொண்டது. முதற் பதிப்பு 1899 ஆண்டு காரைக்கால் முகமது ஸமதானி அச்சகத்தில்  அச்சிடப்பட்டது. இரண்டாம் பதிப்பு 1983 ஆம் ஆண்டு இலக்கியச் செல்வர் எம். செய்யது முஹம்மது ‘ஹஸன்’ சென்னை மில்லத் பிரிண்டர்ஸ் ‘குவாலீர்க் கலம்பகம்’ ஹலறத் முகம்மது கெளது குலாலீரீ அவர்களைப் பாட்டுடைத் தலைவராகக் கொண்டு 101 பாடல்கள் 1882 இல் அச்சில் வந்தது.
 
‘திருமக்காத் திரிபந்தாதி’ மக்கா நகரின் சிறப்பு கூறும் 100 பாடல்கள் 1895 ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பானம் வச்சிர யந்திர சாலையில் அச்சிடப்பட்டது. “நாகூர் புராணம்” ஹஜ்ரத் சாஹூல் ஹமீது நாயகம் அவர்களின் வாழ்வு சிறப்பு கூறுவது. மலடு தீர்த்த படலம், சித்திரக் கவித்திரட்டு உள்பட 30 படலங்கள் 1359 விருத்தங்கள். 1893 ஆம் ஆண்டு ம. முகம்மது நயினா மரைக்காயர் பதிப்பு, ஹலறத் செய்யிது அஹ்மது கபீர் ரிபாயி ஆண்டகை அவர்களின் வரலாறு நூறுல் அஹ்மதிய்யா என்னும் அறபி நூலின் தழுவல். 2 காண்டங்கள் 43 படலங்கள். 2373 விருத்தங்கள். 1896 ஆம் ஆண்டு பதிப்பிக்கப்பட்டது.
 
‘ஆரிபு நாயகம், ‘பகுதாதுக் கலம்பகம்’ ஹலறத் கெளது நாயகம் முஹ்யித்தீன் அப்துல் காதிர் ஜீலானி அவர்கள் அடங்கியுள்ள பகுதாத் நகர் சிறப்பு கூறும் 101 பாடல்கள். 1894 ஆம் ஆண்டு சென்னை ஆறுமுக விலாச அச்சுக் கூடத்தில் அச்சிடப்பட்டது. ‘பதாயிகுக் கலம்பகம்’ ஹலரத் செய்யிது அஹ்மது கபீர் ரிபாயி ஆண்டகை அவர்கள் அடங்கியுள்ள பதாயிகு நகர் சிறப்பு உரைக்கும் 101 பாடல்கள் கொண்டது. 1900 இல் அச்சில் வந்தது.
 
1901 ஆம் ஆண்டு மதுரையில் நிறுவப்பட்ட நான்காம் தமிழ்ச்சங்கத்தின் பெருமைகள் உரைக்கும் நூல் மதுரைத் தமிழ்ச்சங்கத்துப் புலவராற்றுப்படை இதன் முதற்பதிப்பு 1903 ஆம் ஆண்டு. மறுபதிப்பு 1968 இல் வெளிவந்தது. பதிப்பித்தவர், டாக்டர்     ம.மு. உவைஸ் (இலங்கை)
 
நாகூர் தர்கா ஷரீப் சிறப்புகளை 100 பாடல்களில் விவரிப்பது “தர்கா மாலை” நாவலர் குலாம் காதிறு மகன் வா.கு. முஹம்மது ஆரிபு நாவலர் 1928 ஆம் ஆண்டில் மூன்றாம் பதிப்பை வெளியிட்டுள்ளார். முதல் மற்றும் இரண்டாம் பதிப்புகள் வெளிவந்த காலங்கள்  குறிப்பிடப்படவில்லை.

உரை நடை
 
‘மும்மணிக் கோவை’, ‘மக்கா கோவை’, ‘மதினாக் கலம்பகம்’, ‘பகுதாதுய மக அந்தாதி’, ‘சச்சிதானந்த மாலை’, ‘சமுத்திர மாலை’, ‘மதுரைக் கோவை’, ‘குரு ஸ்தோத்திர மாலை’, ‘பத்துஹுல் மிஸிர் பஹனாஷாப் புராணம்’.
 
நாகூர் நாயகம் அவர்களின் அற்புத வரலாற்றை அழகிய தமிழ் உரைநடை நூலாக தந்தார். அந்நூல் ‘கன்ஸுல் கறாமாத்து’ என்னும் பெயரில் அச்சில் வந்தது. காலம் 1902.
  
சீறாப்புராண வசனம், திருமணிமாலை வசனம், ஆரிப் நாயகம் வசனம், சீறா நபியவதாரப் படல உரை, சீறா நபியவதாப் படல உரை கடிலக நிராகரணம், நன்னூல் விளக்கம், பொருத்த விளக்கம், இசை நுணுக்க இன்பம், அறபுத் தமிழ் அகராதி, மதுரைத் தமிழ்ச் சங்க மான்மியம்.
 
அதிரை நவரத்தின கவி காதிறு முஹ்யுத்தீன் அண்ணாவியாரின் பிக்ஹு மாலை’ உரை முதற்பதிப்பு 1890 ஆண்டில் வெளிவந்தது. அந்நூலின் இரண்டாம் பதிப்பு 1990 ஆம் ஆண்டு புலவர் அ. அஹ்மது பஷீர், வெளிக் கொணர்ந்தார். நாகூர் பெரியார் முஹ்யுத்தீன் பக்கீர் சாஹிப், காமில் என்கிற செய்யத் அப்துல் வஹ்ஹாப் ஆலிம் சாயிபு அவர்களின் ‘தறீக்குல் ஜன்னா’ உரை (ஹி 1335) இலக்கணக் கோடரி பேராசிரியர் திருச்சி கா.பிச்சை இபுறாஹீம் புலவரின் ‘திரு மதினத்தந்தாதி உரை’ (1893).

நாகூர்ப் புராணம்
 
மகா வித்வான் குலாம் காதிறு நாவலர் இயற்றிய நூல்கள் அவரது வாழ்நாளிலேயே அச்சிடப்பட்டது. அவர் பெற்ற சிறப்பு. நாகூர்ப் புராணம் 1883 இல் படைக்கப்பட்டு 1893 ஆம் ஆண்டில் நூலாக வெளியிடப்பட்டது
 
அவ்வாறே மற்ற காப்பியங்களும், நூல்களும் அவர் காலத்திலேயே அச்சிடப்பட்டதால் அவர் மாபெரும் பாக்கியசாலி என நாகூர்ப் புராணம் பற்றிய தமது ஆய்வில் எழுதியுள்ளார். ஓய்வுபெற்ற அதிகாரி ச.கா. அமீர் பாட்சா.
 
தொட்டாலும் கை மணக்கும், சொன்னாலும் வாய் மணக்கும் எனப் போற்றப்படும் நாகூர்ப் புராணப் பாடல்கள் படிப்போர் நெஞ்சில் பதியக் கூடியவை. 1350 விருத்தப் பாடல்களில் ஒன்று:

மாணிக்க நகரமெனும் வடகடலின் உதித்தாங்கு
சேணிக்கை நாகூராம் தென்கடலின் மறையவெழுஉப்
பாணிக்க எவர் அகனும்ம அற்புதமாம் கதிர்பரப்பி
யாணிக்கை பெறும் ஷாகுல் கமீதென்னும் ஆதித்தன்
 
“சாகுல் ஹமீது எனும் கதிரவன் – ஆதித்தன் மாணிக்கப்பூர் நகரமான வட கடலில் உதயமாகி நாகூர் எனும் தென்கடலில் மறைந்தது. அந்தச் சூரியன் வலம் வந்த எல்லா இடங்களிலும் அற்புதங்கள் எனும் கதிரைப் பாய்ச்சியது என்பது கருத்து.
 
நாவலர் 19 ஆம் நூற்றாண்டில் அரை நூற்றுக்கு மேற்பட்ட நூல்களை இயற்றுவதற்கு பிறர் வேண்டுகோளும் ஆதரவும் ஒரு காரணம். நாகூர் செல்வந்தர் சிக்கந்தர் ராவுத்தரின் விருப்பத்தை ஏற்று நாகூர்ப் புராணத்தைப் புலவர் இயற்றினார். திருநெல்வேலி – பேட்டை, திட்டச்சேரி, இராமநாதபுரம் என பல ஊர் அன்பர்களும் விடுத்த வேண்டுகோளை ஏற்று பல நூல்களை எழுதினார். அது தனி ஆய்வுக்குரியது.
 
குலாம் காதிறு நாவலர் இயற்றிய ‘மதுரைக் கோவை’ அவரை இரங்கூன் நகருக்கு ஈர்த்துச் சென்றது. அந்நகரில் வாழ்ந்த மதுரைப் பிள்ளை ‘ராய் பஹதூர்’ பட்டம் பெற்றவர். இரங்கூனில் அந்தக் கோவையை அரங்கேற்றுவதற்காக நாவலரை அழைத்து உரிய சிறப்புகளைச் செய்தார் மதுரைப் பிள்ளை.
 
நாவலரின் படைப்புகள் அனைத்தும் விரிவாக ஆராயத் தக்கவை.

புலவராற்றுப்படை
 
குலாம் காதிறு நாவலரின் புலவராற்றுப்படை 220 அடிகளைக் கொண்ட இனிய படைப்பு.
  தமிழ் இலக்கியத்தில் தொண்ணூற்றாறு வகைப் பிரபந்தங்களுண்டு. அவற்றுள் ஆற்றுப்படையும் ஒன்று. ஆற்றுப்படை என்பது ‘ஆற்றுப்படுத்துதல்’ அல்லது ‘வழிப்படுத்துதல்’ என்ற பொருளையுடையது.
 
புலவராற்றுப்படையை டாக்டர் உவைஸ் 1968 நவம்பரில் மறுபதிப்பாக இலங்கையில் வெளியிட்டார்.
 
“இவ்வாற்றுப்படை பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் இயற்றப்பட்டதாயினும், பழங்கால ஆற்றுப்படைகளைப் போல் சொல்நயம், பொருள்நயம், அமைந்துள்ளது. இக்கால வழக்கிலுள்ள சில கருத்துக்களைக் குலாம் காதிறு நாவலர் தமது புலவராற்றுப்படையில் அமைக்காமல் பாடியிருப்பாரேயானால் இவ்வாற்றுப் படையையும் பழங்காலத்தைச் சேர்ந்தது என்றே படிப்போர் எண்ணுவர். நடையும் பெரும்பாலும் சங்க கால ஆற்றுப்படை நூல்களின் நடையையே ஒத்துள்ளது. சொற்சுவை, பொருட் செறிவு பொதிந்த இப்புலவராற்றுப்படை தமிழ் மக்கள் படித்து இன்புற வேண்டிய ஒரு நூல் எனின் அது மிகையாகாது” என்று முன்னுரையில் எழுதியுள்ளார் ம. மு. உவைஸ்
 
புலவராற்றுப்படை குறித்த அவருடைய ஆய்வுக் கட்டுரையின் ஒரு பகுதி ‘எந்திர ஊர்தியில் மதுரையை விரைவில் சென்றடையலாம் என்ற குலாம் காதிறு நாவலர் தாம் சந்தித்த புலவருக்குக் கூறி உள்ளார்.
 
இடியின் முழக்கத்தோடு மாறுபடுகின்ற சத்தத்தை உடைய இரும்பினாலான நான்கு உருளைகள் இரண்டு பக்கத்திலும் உருளும். காட்டிலே கூடி இருக்கின்ற கொள்ளிவாய்ப் பேயின் மூச்சைப் போன்று ஒலியை எழுப்புகின்றது. அங்ஙனம் ஒலிக்கும் எந்திரம் கக்குகின்ற மிக்க புகை குழலின் வாயில் சுழலுவதைக் கொள்ளுகின்றது. எந்திர ஊர்தியின் தொடுக்கப்பட்ட வண்டில்கள் மரவட்டையினது நடையைப் போன்று செல்கின்றன. அத்தகைய வண்டில்கள் பல எந்திர ஊர்தியில் தொடுக்கப்பட்டுள்ளன. அந்த வண்டில்கள் பல நிரையாய் அமைந்துள்ளன. நீண்டு உள்ளன. அத்தகைய எந்திர ஊர்தியிலே ஏறிச் செல்க என தோழமை பூண்ட புலவருக்குக் கூறப்படுகிறது. இங்கே எந்திர ஊர்தி என்றது புகைவண்டியை. ஓர் ஆற்றுப்படையில் புகைவண்டி வருணிக்கப்பட்டுள்ளமை முதல் தடவையேயாகும். அந்தப் புகை வண்டியை நாகூர் குலாம் காதிறு நாவலர் பின்வருமாறு அற்புதமாகப் பாடி உள்ளார்.

உருமுறுமோ டுறலொழியின்
இருபுறனும் இருப்புருளை
நான்குருளைக் கான்குழுமும்
வா அய்கொள்ளிப் பேஎயுயிர்ப்பின்
ஒலித்துமிழுங் கலித்தூமங்
குழல்வாயிற் சுழல்கொள்ள
மரவட்டைச் செலவொப்பச்
செல்பாண்டில் பல்கொத்த
நெடுந்தொடரி னிரைநீண்டு
கடுங்காலிற் கழிவிசையின்
எந்திர வூர்தி…
 
புகைவண்டியை வருணித்த ஆசிரியர் அந்தப் புகைவண்டியில் ஏறிச் சென்றால் செல்ல வேண்டிய இடத்துக்கு விரைவாகச் செல்வது மட்டுமன்றி காட்சிகள் பலவற்றையும் காணக் கூடியதாக இருக்கும் என்கிறார். அங்ஙனம் புகைவண்டியில் சென்றால் அலங்காரமான பல காட்சிகளைக் காணலாம் என்று கூறுகிறார். அங்கே மக்கள் ஏறி இறங்கும் இடங்கள் பல உள்ளன. அத்தகைய இடங்களிலெல்லாம் அமுதம் போன்ற சுவைமிக்க உணவு வகைகளைப் பெறுவீர். இந்த நீண்ட பயணத்தை ஒரே நாளில் முடிக்கலாம் என ஆலோசனை வழங்கி உள்ளார்.

அந்தமில் காட்சி அணிபல காண்பிர்
வீறிய மாக்கள் ஏறிறங் கிடன்றொறும்
ஊறிய அமிழ்தின் உண்டிபல் பெறுகுவிர்
பன்னாள் நடந்தினர் மன்னா தெய்க்குங்
காலுழப் பறியா மாலுற செலவின்
மலைப் புறு நெடுவழி ஒருநாள் தொலைச்சிச்
சூடிய நறுமலர் வாடிய லுறாமுன்
நிதிமலி கூடலம் பதிவயிற் புகுவிர்”

முரண்பாடுகள்?
 
“அறபில் கடுமையான அச்சர வாக்கியங்களுக்கு நேரான தமிழ்மொழி கண்டு ’அற்புத தமிழ் அகராதி’ ஒன்றை நாவலர் சிறந்த முறையில் வெளியிட்டுள்ளார். என்று டாக்டர் உவைஸ் தமது ஆய்வுக் குறிப்பில் கூறியுள்ளார்.
 
“அப்துற் றஹீமும ஆர்.பி. எம். கனியும் நாவலர் அறபு – தமிழ் அகராதியை எழுதியிருப்பதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளனர். உண்மையில்  அறபு – தமிழ் அகராதி எழுதியவர். ஹக்கீம் பா. முஹம்மது அப்துல்லா சாகிபு. நாவலரும், மவுலவி ஹாஜி குலாம் றசூல் சாஹிபும் இந்நூலைப் பார்வையிட்டுள்ளனர்”. என்று தமிழ்ப் பேராசிரியர் மு.இ. அகமது மரைக்காயர் தமது ஆய்வுக் கட்டுரையில் தெரிவித்துள்ளார்.
 
பிறரால் இயற்றப்பட்ட சில நூல்கள் நாவலர் எழுதியதாகத் தவறுதலாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளதாகவும், அவர் “குலாம் காதிறு நாவலர் வரலாற்றில் சில முரண்பாடுகள்” என்ற கட்டுரையில் கூறுகிறார். பகுதாத்க் கலம்பகம், மதீனா கலம்பகம், பத்ஹுல் மிஸ்ர் பஹன்ஷா, வசன காவியம், மக்கா கோவை, தறீக்குல் ஜன்னா உரை ஆகியவற்றை அகமது மரைக்காயர் பட்டியலிடுகிறார்.
 
இவை முரண்பாடுகள் தாமா என்பதை ஆய்வாளர்களும் வாரிசுகளும் முடிவு செய்வது அவசியம்.

தமிழுக்குத் தாய்
 
பத்திரிகையாளர், இலக்கியப் படைப்பாளர், பாவலர், உரையாசிரியர், நாவலர் என வரலாற்றுத் தடம் பதித்த பல்கலைச் செல்வர் குலாம் காதிறு நாவலர் சந்தித்த எதிர்ப்புகளும், சர்ச்சைகளும் அதிகம். ‘வித்தியா விசாரிணி’ இதழை எதிர்த்த பத்திரிகையாளர்கள் அவருடைய திறனைப் பாராட்டத் தவறவில்லை. சுதேச மித்திரன் போன்ற நாளிதழ்கள் நாவலரின் நூல்களைப் பாராட்டி விமர்சனம் எழுதின.
 
நாவலர் இயற்றிய பிரபந்த திரட்டு நூலை குறை கூறியவர்கள், அதனைப் ‘பிரபந்தத் திருட்டு’, ‘பிரபந்த இருட்டு’, ‘பிரபந்த குருட்டு’, ‘மருட்டு’ என்றெல்லாம் இழித்தும் பழித்தும் கூறியதுண்டு. அதனால் அவருடைய பணி தொய்வுறவில்லை.
 
அவருடைய ‘திருமணி மாலை வசனம் பார்க்க விசனம்’ என்று செவத்த மரைக்காயர் எழுதினார். ‘பெரியார் கருத்தறியா பேதை குலாம் காதிறு’ என சாற்றுகவி வரைந்தார், சின்ன வாப்பு மரைக்காயர்.
 
பேதையல்ல, தாம் ஒரு மேதை என்பதை மெய்ப்பித்தார் நாவலர். அவருக்குரிய அங்கீகாரத்தை தமிழுலகம் வழங்கிச் சிறப்பித்தது. திருச்சி தமிழ் ஆசிரியர், இலக்கணக் கோடரி, அ.கா. பிச்சை இப்றாஹீம், புலவர் நாவலரின் நண்பரானார். ஆசானாகவும், ஏற்றுக் கொண்டார். பதிப்புத் துறையில் ஒத்துழைப்பு நல்கினார்.

தண்டமிழுக்குத் தாயாகி பல புராணம்
  தகைய பலபிரபந்தம் வசன நூல்கள்
எண்டரவே இயற்றி உலகுவப்பத் தந்திட்டு
  எத்திசையும் புகழ் நிறுவி ஆலவாயில்
பண்டனைய தமிழ்ச் சங்ப் புலவராற்றுப்
  படையோதிப் பெரிய விரல் படைத்து நாளும்
வண்டமரும் பொழிலுடுத்த நாகூர் வாழ்க்கை
  மருவுகுலாம் காதிறு நாவலன் தன்னை
 
தமிழுக்குத் தாய் என போற்றப்பட்ட நாவலர் இறுதி வரை எழுதிக்கொண்டே இருந்தார்.
 
அவர் அளவுக்கு மற்ற படைப்பாளர்களின் நூல்களுக்கு அணிந்துரையான ‘சாத்துகவி’ (சாற்றுகவி) வழங்கிய புலவர்கள் அந்நாளில் இல்லை. நாவலரிடம் சாத்துகவி பெற்ற புலவர் அணி ஒரு பெரும் பட்டியல்.
 
திருச்சி பிச்சை இபுறாஹீம் புலவர், நாகூர் நூலாசிரியர்களான      மு. செவத்த மரைக்காயர், இ. பஷீர் முகியித்தீன், முகம்மது நயினா மரைக்காயர், செ. குலாம் முகமது மரைக்காயர், மீ. அல்லி மரைக்காயர், நாகபட்டினம், வெ.நாராயண சுவாமிப் பிள்ளை ஆகியோர் மட்டுமல்லர். வேளாங்கன்னி, அதிராம்பட்டணம், ஆவுடையார் பட்டணம், மகுமூது பந்தரான பரங்கிப்பேட்டை, யாழ்ப்பாணம் உள்ளிட்ட நகரப் புலவர்களும் நாவலரை நாடி வந்து சாத்துகவி பெற்றுச் சென்றுள்ளனர்.
 
நாகூர் தர்கா ஆஸ்தான வித்துவான், வித்வசிரோன் மணி கல்வி கேள்விகளில் தனக்கு நிகரில்லாதவர், வலது கையில் இலக்கணம் எனும் ‘வாளும்’ இடது கையில் செய்யுள் எனும் கொடியும் பிடித்து தமிழ்க் குதிரையில் வலம் வருபவர் என சிலாகிக்கப்பட்டவர் என்று எழுதுகிறார் ச.கா. அமீர் பாட்சா.

அஞ்சலி
 
திருக்குர்ஆனின் முப்பது அத்தியாயங்களுக்கும் உரை எழுத வேண்டும் என்று பேராவல் கொண்டிருந்தார் நாவலர். அந்த நாட்டம்  நிறைவேறுமுன் 1908 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 23 அன்று இறையழைப்பை ஏற்று உலகைத் துறந்தார். (ஜனவரி 28 என்றும் சில நூலாசிரியர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளனர்).
 
குலாம் காதிறு நாவலர் – மகுதூம் கனி அம்மாள் தம்பதியருக்கு மக்கள் பேறு இல்லாததால் துணைவியின் வேண்டுகோளின்படி ஆமினா அம்மையாரை மணந்து கொண்டார். நாவலரின் 74 ஆம் வயதில் ஆரிபு பிறந்தார். பிள்ளையைப் பெற்றெடுத்த பத்தாம் நாள் அந்த அன்னை உயிர் துறந்தார். மறு ஆண்டில் நாவலர் காலமானார்.
 
அவருடைய மறைவு தமிழுலகை உலுக்கியது. இதழியல் முன்னோடியான நாவலரின் மறைவுக்கு சுதேச மித்திரன், மறைமலை அடிகளின் ஞான சாகரம், காரை முகம்மது சமதானி, இலங்கை முஸ்லிம் நேசன் உள்ளிட்ட இதழ்கள் கண்ணீர் அஞ்சலி செலுத்தின.

சந்ததி
 
புதல்வர் வா.கு. ஆரிபு நாவலர் தந்தை வழியில் இலக்கியப் பணியில் ஈடுபட்டார். தந்தையார் மீது கையறுநிலைக் கவிதைகள் பாடினார். அதுவே அவருடைய முதல் நூல். நாவலரைப் போன்றே அவரும் நாகூர் தர்கா மகாவித்துவானாக விளங்கினார்.
 
நாகூர் நாயகம் மீது 1946 ஆம் பிள்ளை தமிழ் இயற்றி வெளியிட்டார். பதிகம், கீர்த்தனை, முதலான பல்துறைக் கவிதைகளைப் படைத்தார். ஆரிபு நாவலரின் மீரான் சாகிப் முனாஜாத்து ரத்தின மாலை 1971 இல் வெளியிடப்பட்டது. உரைநடை நூல்களையும் அவர் எழுதி வந்தார். காட்டுவா சாகிப் வலி (என்கிற ஷாஹா பாவா பதுறுத்தீன் சாகிப் வலியுல்லாஹ்) அவர்களின் காரண சரித்திரம் 1960 ஜனவரி முதல் தேதி வெளியிடப்பட்டது. 9 அத்தியாயங்களைக் கொண்ட சுவையான நூல் அது.
 
சென்னை, புதுக் கல்லூரி வளாகத்தில் 1974 இல் நடைபெற்ற உலக இஸ்லாமியத் தமிழிலக்கிய மாநாட்டில் ஆரிபு நாவலர் சிறப்பிக்கப்பட்டார். ஆரவாரமின்றி அடக்கமாக இலக்கியப் பணியாற்றி வந்த அவர், 1976 ஆம் ஆண்டில் நாகூரில் உயிர் துறந்தார்.
 
ஆரிபு நாவலரின் புதல்வர், குலாம் ஹுசைன் நாவலர் இலக்கியப் பணியில் ஈடுபட்டு வருகிறார். அவர் இயற்றிய சின்ன எஜமான் முனாஜாத்து, இரத்தின மாலை 2003 ஆம் ஆண்டு நாகூரில் வெளியிடப்பட்டது.

நாட்டுடமை
 
குலாம் காதிறு நாவலரின் படைப்புகள் தமிழ் கூறும் நல்லுலகுக்குக் கிடைத்த பெருஞ் செல்வம். அவர் மொழிபெயர்த்த உமறு பாஷா யுத்த சரித்திரம் 2001 இல் மறுபதிப்பாக வெளிவந்தது. (கல்தச்சன் பதிப்பம் அதனை வெளியிட்டது).
 
இஸ்லாமியத் தமிழ் இலக்கிய, இதழியல் முன்னோடிகளின் அணியில் முன்னணி இடம் வகிப்பவர் நாகூர் நாவலரே ஆவார். அவர் ‘வித்தியா விசாரிணி’ இதழைத் தொடங்கிய 1888 ஆம் ஆண்டில் தமிழகத்திலும், சிங்கப்பூரிலும், இலங்கையிலும் சில இதழ்கள் இயங்கி வந்தன.
 
நான்காம் தமிழ்ச் சங்க நக்கீரரான நாவலர், செம்மொழி வள்ளல், பன்மொழிச் செல்வர், படைப்பிலக்கிய இமயம், தமிழக அரசு, குலாம் காதிறு நாவலரின் சந்ததியினருக்கு ஆறு லட்ச ரூபாய் அன்பளிப்பு வழங்கி அவருடைய ஒட்டுமொத்த இலக்கியப் படைப்புகளையும் நாட்டுடமையாக்கியுள்ளது. நாட்டுக்கும் நமது மொழிக்கும் கிடைத்த நற்பேறு.

நன்றி : சமநிலைச் சமுதாயம் – நவம்பர் 2007
http://www.mudukulathur.com/?p=8512

நடிகர் சிவக்குமாருக்கு நான் விடுத்த கண்டனக் கடித்தைத்  தொடர்ந்து பல்வேறு கடிதங்கள் சமீபத்தில் அவர் மேடைகளில் ஆற்றிவரும் அவரது அடாவடி பேச்சைக் குறித்து எனக்கு வந்த வண்ணமுள்ளது.

தமிழ்த்திரை உலகில் பவனிவரும் ஒரு சில அறிவுஜீவி நடிகர்களுள் முதன்மையானவர் சிவக்குமார் என்பதில் எள்ளளவும் ஐயமில்லை. “என்னைச் செதுக்கியவர்கள்” என்ற தலைப்பில் தனது சினிமா உலக அனுபவத்தை அவர் வருணிக்கையில் நம் மனது நெகிழ்ந்துப் போகும். “என் கண்ணின் மணிகளுக்கு” என்ற தலைப்பில் அவர் பேசும் உரை நம்மை புல்லரிக்க வைக்கும். “கம்பன் என் காதலன்” என்ற தலைப்பில் அவர் பேசும் இலக்கியப்பேச்சு நம்மைக் கட்டி போடும்.

ஆன்மீகம், இந்திய சுதந்திர போராட்ட வரலாறு, சித்தர்கள் பாட்டு, சங்க இலக்கியம், தமிழ்த் திரைப்பட வரலாறு, திருக்குறள் என அனைத்து தலைப்பிலும் மடை திறந்த வெள்ளமென இந்த மனிதன் உரையாற்றுவதைக் கேட்கையில்  ‘இப்படி ஒரு நினைவாற்றலா இந்த மனிதனுக்கு?” என்று நாம் வியந்து போவோம். தழுதழுக்க  உணர்ச்சி பொங்க உரையாற்றும் இத்திறமை இவருக்கு ஒரு வரப்பிரசாதம்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு சிந்தனையாளர்  ஆதாரமில்லாத தகவல்களை எடுத்து வைக்கும்போது நமக்கு வேதனையளிக்கிறது.

நான் விடுத்த இந்த கண்டனக் குரலால் என் மிக நெருங்கிய நண்பர் மணிமாறன் போன்றவர்களுடைய நக்கீரப் பார்வைக்கும் நான் ஆளாக நேர்ந்தது. நமது கலாச்சாரம் கெட்டு அழிந்துக் கொண்டிருக்கிறது. இதைத் தடுப்பதற்கு நாம் நமது இளந்தலைமுறையை உஷார் படுத்த வேண்டும். இதைத்தான் சிவக்குமார் செய்துக் கொண்டு இருக்கிறார் என்று மணிமாறன் வாதிடுகிறார். மணிமாறன் அவர்களே! உங்களைப் போலவே நானும் சிவக்குமாரின் தீவிர ரசிகனாக இருந்தவன்தான் நான்.

தங்க ஊசி என்பதற்காக கண்ணில் குத்திக் கொள்ள முடியுமா என்ன?

சிவக்குமாரின் எண்ணங்கள் வேண்டுமானால் செத்து ஒழிந்துக் கொண்டிருக்கும் நமது கலாச்சாரத்தை தூக்கி நிறுத்தும் முயற்சியாக இருக்கலாம். அதற்காக ஆதாரங்கள் இல்லாத, பீதி கிளப்பக்கூடிய, உண்மைக்கு புறம்பான,  அருவருக்கத்தக்க விஷயங்களை மேடையில் வாதங்களாக வைப்பதை நாம் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது.

சில மாதங்களுக்கு முன்பு சென்னையில் ஒரு பெண்கள் கல்லூரியில் (கல்லூரியின் பெயரை வேண்டுமென்றே தவிர்த்திருக்கிறேன்) நமது இலக்கியச் செல்வர் சிவக்குமார் ஆற்றிய சொற்பொழிவு முன்பு பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியது. பெங்களுரில் ஏதோ ஒரு கல்லூரி வளாகத்தின் உள்ளேயே PUB (ஒயின் ஷாப்) திறந்து வைத்திருக்கிறார்களாம், ஏனென்றால் கல்லூரி மாணவ மாணவிகள் வெளியில் சென்று குடித்து வந்து கல்லூரியின் பெயர் கெட்டுப் போவதால் அதைத் தடுக்கும் விதத்தில் கல்லூரி வளாகத்தினுள்ளேயே இந்த ஏற்பாடாம். ஆளாளுக்கு அவரைப் பிடித்து “அது எந்தக் கல்லூரி? பெயரைச் சொல்லுங்கள்” என்று கூச்சலிட்டு பிரச்சினை செய்ய திக்குமுக்காடிப்போய் எதோ சொல்லி சமாளித்திருக்கிறார்.

மேடையில் உணர்ச்சிகரமாக பேசி ‘திரில்’ ஏற்படுத்த வேண்டும் என்ற ஆசையில் உண்மைக்குப் புறம்பான இது போன்ற செய்திகளை அவர் பேசுவதை முதலில் நிறுத்த வேண்டும்.

அதே மேடையில் அவர் கூறிய இன்னொரு செய்தி. ஹைதராபாத்தில் வசிக்கின்ற காதலித்துத் திருமணம் செய்துக்கொண்ட  சென்னையைச் சேர்ந்த இளந்தம்பதியரின் வாழ்க்கை முறையை விவரித்திருக்கிறார். கணவனுடைய நண்பனோடு மனைவியும், மனைவியின் தோழியோடு கணவனும் உறவு வைத்திருந்தார்களாம். இரு ஜோடிகளுக்கும் இந்த விஷயம் தெரிய வர அவர்கள் இதனைக் கண்டுக் கொள்ளாமல் பரஸ்பர உறவுகொண்டு வாழ்ந்து வருகிறார்களாம். இதுதான் காதல் திருமணம் செய்துக் கொண்டவர்களுடைய இன்றைய பரிதாப நிலைமை என்று கூறியிருக்கிறார்.

சிவக்குமாரின் மூத்த மகன் சூர்யாவும் காதலித்துத்தான் திருமணம் செய்துக் கொண்டிருக்கிறார். அப்படியென்றால் காதலித்து திருமனம் செய்துக் கொண்டவர்கள் எல்லாம் இப்படித்தான் வாழ்க்கை நடத்துகின்றார்கள் என்று சொல்ல வருகிறாரா சிவக்குமார்? 

மேற்கூறிய இரண்டு விஷயங்களும் பெரிய சர்ச்சையை உண்டு பண்ண, இதுநாள்வரை ஒழுங்காக பேசிக் கொண்டிருந்த இவர் ஏன் சமீப காலமாக இப்படி விவகாரம் பண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார் என சினிமாத்துறையில் அவருடன் நெருங்கிப் பழகுபவர்களே மனம் வருந்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

- அப்துல் கையூம்

“:தமிழன் என்று சொல்லடா; தலை நிமிர்ந்து நில்லடா” என்று நாம் தான் கூவிக் கொண்டு இருக்கிறோம். ஆனால் தமிழனை ‘காமெடி பீஸ்’ என நினைத்து அவனவன் கேலி செய்வதை ஏனோ நாம் கண்டு கொள்ளாமல் பெருந்தன்மையாக இருந்து வருகிறோம்.

ஒரு காலத்தில் பாம்பே போன்ற நகரங்களில் தென்னிந்தியாவைச் சேர்ந்த அனைவரையும் ‘மதராஸி’ என்றுதான் அழைத்து வந்தார்கள். ‘மதராஸி’ என்றாலே தீண்டத் தகாதவர்களைப்போல் அலட்சியப் படுத்திய காலம் அது. பின்னர் ஆந்திராக்காரர்களை “கொல்டி” என்றும்., மலையாளிகளை “சாலா மல்பாரி” என்றும், தமிழர்களை “சாம்பார்” என்று அடைமொழி வைத்து அழைக்கத் தொடங்கினார்கள். இதில் அவர்கள் என்ன சுகத்தைக் கண்டார்களோ தெரியவில்லை.

பாம்பேயில் தாராவி போன்ற பகுதிகளில் தமிழகத்திலிருந்துச் சென்று குடிசையில் வசித்த கூலித் தொழிலாளர்களை வைத்து ஒட்டு மொத்த தமிழர்கள் அனைவரும் படிப்பறிவில்லாதவர்கள், நாகரீகமற்றவர்கள் என்று கற்பனை பாவித்து  நம்மவர்களை அலட்சியப் படுத்திய காலமது. போகப்போக தமிழர்களின் திறமையையும், அவர்களின் கலாச்சாரத்தையும் புரிந்துக் கொண்டு வாயடைத்துப் போனார்கள்.

தமிழர்களுக்கு இந்தி மொழி தகராறு என்பது உண்மைதான் என்றாலும், வளைகுடா நாடுகளுக்கு பெருமளவு தமிழர்கள் பணிநிமித்தம் வரத் தொடங்கிய பின்னர் கதையே மாறி விட்டது என்பதும் உண்மை. நாம் இந்தி மொழியை  கற்க விடாமல் நம்மை வேலை வாய்ப்புச் சந்தையில் பின்னுக்குத் தள்ளிய பெருமை நம் திராவிட தலைவர்களுக்குத்தான் போய்ச்சேரும்.

“வடக்கு வாழ்கிறது: தெற்குத் தேய்கிறது” என்று நம்மை உசுப்பிவிட்டு, நம் அனைவரையும் “இந்தி ஒழிக” என்று கோஷம் போட வைத்து, இந்தி பலகையை இரயில் நிலயங்களிலும், தபால் அலுவலகங்களிலும் அழிக்க வைத்து, தலைவர்கள் மட்டும் தங்கள் கண்மணி குழந்தைகளையும், பேரப்பிள்ளைகளையும், மருமகன்களையும் இந்தி பேச வைத்து தில்லிக்கு ராஜா, ராணியாக அனுப்பி வைத்தது கண்கூடு.

இன்றளவும் தலைநகர் தில்லியில் உயர் அதிகாரிகளாக பணியாற்றுபவர்கள், படித்தவர்கள், நல்ல நிலைமையில் இருப்பவர்கள், மிகச்சிறப்பாக இந்தி பேசக்கூடியவர்கள் தமிழர்களாக இருக்கிறார்கள் என்பதே நிதர்சனமான உண்மை. சுப்ரமணிய சுவாமி, மணிசங்கர் ஐயர் போன்றவர்கள் பேசும் தெள்ளத் தெளிவான இந்தி உச்சரிப்பை ரசித்துக் கேட்ட அனுபவம் எனக்குண்டு.

இடுப்பில் வேஷ்டி, வெள்ளைச் சட்டை, நெற்றியில் திருநீறு பட்டை, நடுவிலே ஒரு சந்ததனப் பொட்டு,  “ஐஸாஜீ, வைஸாஜீ, க்யா கர்தாஹேஜீ” என்று திரையில் தோன்றும் அம்மாஞ்சி தமிழ் பிராமணன் பாத்திரத்தைக் கண்டாலே திரையரங்குகளில் “குபீர்” சிரிப்பு.

இப்படித்தான் தமிழன் இதுநாள் வரை கேலிச்சித்திரம் ஆகிக் கொண்டிருக்கிறான். சின்னத்திரையில் மாதவன் நடித்த “Filmy Chakkar” முதற்கொண்டு இப்போது தொடர்ந்து வரும்  தாரீக் மெஹ்தாவின் “உல்டா சஷ்மா”வில் வரும் ஐயர்
பாத்திரம் வரை தமிழனை கோமாளியாக்கி காண்பிப்பதிலேயே குறியாக இருக்கிறார்கள். அந்த தொடரில் வரும் ஜேட்டா லால், ஐயரை கோபம் வந்தால் கூப்பிட்டுவது ”ஐயர் இட்லி”.

தெரியாமல்தான் கேட்கிறேன்;  தமிழனுக்கு இட்லி, சாம்பார், சட்னி, தயிர் சாதத்தை விட்டால் வேறு எதுவுமே தெரியாதா என்ன?

கதாபாத்திரம் தமிழனாக இருந்து விட்டால்  “அய்யோ.. அய்யய்யோ”  என்று சிரிக்க வைப்பது சினிமா இலக்கணமாகி விட்டது.

மேலைநாட்டினர் Blonde என்று சொல்லப்படும் பொன்னிற முடிகொண்ட வெளிறிய நிறத்தவரை மையப்படுத்தி ஏராளமான நகைச்சுவை கதைகள் படைத்து மகிழ்வது ஒரு வித வக்கிரத்தனம் என்றுதான் கூறவேண்டு.ம்.

இந்தியாவில் கூட நல்ல அறிவாளிச் சமூகமாக கருதப்படும் சர்தார்ஜீக்களை ‘காமெடி பீஸ்’களாக ஆக்கி ஆனந்தம் அடைவது வழக்கமாகி விட்டது. சர்தார்ஜீக்கள் என்றாலே மூளையில்லாதவர்கள் என்ற மாயையை இவர்கள் உருவாக்கி விட்டர்கள்.

குஷ்வந்த் சிங் போன்ற பழுத்த எழுத்தாளர்கள் கூட Same side Goal போட்டு இது போன்ற ‘சர்தார்ஜீ ஜோக்ஸ்’ உருவாக காரணமாக இருந்தார் என்றுதான் கூற வேண்டும். Santa Singh, Banta Singh போன்ற கற்பனை பாத்திரங்கள் இன்று ஊடக உலகில் நிரந்தர கோமாளிகளாகி  விட்டார்கள்.

சண்டிகர் போன்ற ஊர்களுக்குச் சென்று பாருங்கள். அங்கு பஞ்சாபிகள் வாழும் Hi-Fi Life Style வாழ்க்கையை. விலையுயர்ந்த வெளிநாட்டுக் கார்கள் அதிகமாக வலம் வருவது ஜலந்தர் நகரத்து வீதியில்தான். மொஹால்லி. பஞ்ச்குலா போன்ற நகரங்களில் அவர்களின் வாழ்க்கை முறைகளை, சுத்தமான தெருக்களை போய்ப் பாருங்கள். எந்த சர்தார்ஜீயாவது பிச்சை எடுப்பதை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா? அப்படியிருந்தும் ஏன்தான் அவர்களை ஒரு முட்டாள் சமூகமாக சித்தரித்து வைத்திருக்கிறார்கள் என்பது புரியாதப் புதிர்.

அடுத்தக் கட்டமாக இப்போது தமிழர்களாகிய நாம்தான் இவர்களிடம் அகப்பட்டிருக்கிறோம். நாம் நாதியற்றவர்கள் என்று முடிவு கட்டி நம் தலையில் மசாலா அரைக்கிறார்கள்.

சமீபத்தில் ஷாரூக் கான் நடித்த “ரா ஒன்” (Ra-One) படத்தை பார்த்தபோது என் ரத்தம் தலைக்கு சூடேறி விட்டது.

“டேய்! எந்த தமிழன்டா நூடுல்ஸ்க்கு தயிர் ஊற்றி சாப்பிடுறான்?” என்று திரையரங்கில் உரக்க கத்த வேண்டும்போல் இருந்தது.

படித்து பட்டம் பெற்ற மென்பொருள் வல்லுனனாக இருந்தாலும் அவன் தமிழனாக இருந்துவிட்டால் அவனுக்கு கரண்டி, முள்கரண்டி அல்லது Chop Sticks வைத்துச் சாப்பிடத் தெரியாது என்பது இவர்களது எண்ணம்.

ஷாரூக்கான் படம் முழுக்க நன்றாக இந்தி பேசுவார்; ஆங்கிலம் பேசுவார். ஆனால் தமிழன் காஸ்ட்யூமில் இருக்கும்போது மட்டும் இந்தியையும் ஆங்கிலத்தையும் Funny-யாகப் பேசி கிச்சிகிச்சு மூட்டுவார். முட்டாள்தனமான காரியங்கள் செய்து தன் மகனிடத்திலேயே வாங்கிக் கட்டிக் கொள்வார்.

“இட்லி, வடா, சாம்பார், ரவா தோசா, மசலா தோசா” என்று சேகர் சுப்ரமணியன் (ஷாரூக் கான்) வசனம் பேசுகையில் ஒலிபரப்பப்படும் பின்னணி இசையைக் கேட்டால் அதிர்ந்துப் போவோம். “பைத்தியக்காரா பைத்தியக்காரா பைத்தியக்காரா” – இதுதான் அந்தப் பின்னணி இசை. தமிழன் என்றாலே இளிச்சவாயன் என்று முடிவு கட்டி விட்டார்கள் போலும்.

திரையரங்கை சிரிக்க வைப்பதற்காக தமிழன் பாத்திரத்தை கோமாளியாக்கி திருப்தி அடைந்த ஷாரூக்கானுக்கு தமிழ் நாட்டிலும், உலக அளவிலும் அங்கீகாரம் பெற்று தன் இமேஜை உயர்த்திக் கொள்ள ஒரு ரஜினிகாந்த் (ஒரே ஒரு சீனில்) தேவைப்படுகிறது. இது இரட்டை வேஷம் அல்லவா? இந்த பாவத்தை துடைத்துக் கொள்ள ரஜினிகாந்த்துக்கு BMW – 7 series சொகுசுக்கார் கொடுத்தால் போதுமானது என்று நினைத்துக் கொண்டாரா ஷாரூக் கான்?

படம் முழுதும் இரட்டை அர்த்தங்களுடன் பேசும் ஷாரூக் கானுடைய பேச்சும், செயல்களும் தமிழர்களை மட்டுமல்ல இந்திய மக்கள் அனைவரையும் தலைக் குனிய வைக்கிறது.

ஷாரூக் கான் கரீனா கபூரின் மார்பைத் தொடுவதும். பின்புறத்தை அழுத்திப் பிடித்து அவரைக் கதற வைப்பதும், கருத்தடை சாதனத்தை கையில் ஏந்தி “இது Mood-யை ஏற்படுத்தும் என்று கூறும் போதும், பவர் யோகா என்ற பெயரில் அவர் ஆடும் கூத்தும், குழந்தைகளுடன் திரையரங்குக்கு செல்லும் பெற்றோர்களை சங்கடத்தால் நெகிழ வைக்கிறது.

ஐயா சினிமாக்காரர்களே போதும் தமிழனை கோமாளி ஆக்கியது. நாங்கள் ஒண்ணும் முட்டாள் சமூகம் அல்ல. எங்களை காமெடி பீஸ்களாக ஆக்கி  நீங்கள் காசு பார்த்தது போதும். சாது மிரண்டால் காடு கொள்ளாது என்பதை மட்டும் புரிந்துக் கொள்ளுங்கள்.

- அப்துல் கையூம்

திரு. சிவக்குமார் அவர்களே!

சமீப காலமாக உங்களின் ஆக்ரோஷமான மேடைப் பேச்சை கேட்கையில் எங்களுடைய நாடி நரம்புகளெல்லாம் புடைக்கிறது; தமிழ் மணக்கிறது; உணர்ச்சி பீறிட்டு வருகிறது.

குறிப்பாக பெண்பிள்ளைகள் குழுமியிருக்கும் கல்லூரி வளாகத்தில் உங்கள் சொற்பொழிவு என்றால் சொல்லவே வேண்டாம். அவர்களுக்கு ஆலோசனை தருகிறேன் என்ற சாக்கில் “கழிப்பறை வடிகாலில் 2 டன் கருத்தடைச் சாதனம் புதையுண்டுக் கிடந்ததாக எனக்குத் தகவல் வந்தது” என்று பயமுறுத்தி பெற்றோர்களின் வயிற்றில் புளியைக் கறைக்கிறீர்கள். ஒரு கருத்தடைச் சாதனத்தின் எடை சுமார் ஒரு கிராம் என்று வைத்துப் பார்த்தாலும் நீங்கள் சொன்ன கணக்குக்கு சுமார் இரண்டு மில்லியன் கருத்தடைச் சாதனம் வருகிறது.

எந்த கணினி மென்பொருள் தயாரிப்பு நிறுவனம் கழிப்பறையில் கருத்தடைச் சாதனத்தை அவர்கள் பணியாளர்களின் உபயோகத்திற்காக இருப்பு வைத்திருக்கிறார்கள் என்று குறிப்பிட்டுக் கூற முடியுமா? உங்களுடைய கூற்றை கேட்கையில் மென்பொருள் நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கும் எங்கள் குழந்தைகள் அனைவரும் கற்பிழந்தவர்கள் என்ற மாயையை உருவாக்கி இருக்கிறீர்கள்.

இளைய சமுதாயம் விழிப்புணர்வோடு இருக்க வேண்டும் என்ற ஆதங்கத்தில் தொடங்கும் உங்கள் மேடைப்பேச்சு, உணர்ச்சிகரமாக உள்ளத்தைத் தொட வேண்டும் என்ற பாவனையில் தொடர்ந்து, தமிழனத்தையும் தமிழ்ப் பெண்களையும் இழிவுபடுத்தும் ரீதியில்  வெளிப்படுவது கடுமையான கண்டனத்துக்குரியது.

பராசக்தி, மனோகரா, கந்தன் கருணை திரைப்பட வசனங்களை நீங்கள் பக்கம் பக்கமாக மனனம் செய்து உணர்ச்சிகரமாக மேடையில் பேசுகையில் உங்களிடம் உள்ளத்தை பறிகொடுத்த எங்களுக்கு இதுபோன்ற உங்களின் கருத்து எங்கள் முகத்தைச் சுளிக்க வைக்கின்றது.

“பிளவுபடாத சென்னை ராஜதானியிலே ஒரு பெரிய நடிகர் இருந்தாரு. அவரு நல்லா பாடுவாரு, ஆடுவாரு. நல்ல தேஜஸ். அவர் ஒரு கச்சேரி பண்ணுனா, முடியும்போது குடும்பப் பெண்கள் கேட்பாங்க அவுங்க புருஷன்கிட்ட. ஐயா உங்களுக்கு 3 குழந்தை பெத்தேன். அது வேஸ்ட். இவரு மகா புருஷன். இவருக்கிட்ட போயி ஒரு குழந்தையை பெத்துக்கிறேன். நம்ம வீட்டுலே ஒரு மகா புருஷன் இருக்கோணும்” என்று கூறி தாகத்தை தணிப்பதற்கு தமிழ்ப் பெண்கள் தயாராக இருந்தார்கள் என்ற தீராத பழியை சுமத்தியிருக்கிறீர்கள்.

உங்களுடைய இந்த ஆதாரமில்லாத அபாண்டமான குற்றச்சாட்டு எந்த அளவுக்கு தமிழ்ச் சமுதாயத்தை பாதிக்கும் என்பதை நினைத்துப் பார்த்தீர்களா?

இப்படிச் சொல்வதற்கு உங்களுக்கு நா கூசவில்லையா? தமிழ்க் கலாச்சாரம், தமிழர் பண்பாடு என்று வீர வசனம் பேசும் நீங்களா இப்படி பேசுவது?

குடும்பப்பெண்கள் தங்கள் கணவன்மார்களிடம் இப்படிப்பட்ட கேவலமான செயலுக்கு அனுமதி கேட்டதை நீங்கள் காது கொடுத்து கேட்டீர்களா சிவக்குமார்?

மனைவி கணவனிடத்தில் அந்தரமாக பேசியதை எப்படி நீங்கள் உளவு பார்த்தீர்கள்? அப்படியே யாராவது ஒருத்தி உங்கள் காதுபட பேசியிருந்தால் அவள் நிச்சயம் குடும்பப் பெண்ணாக இருக்க முடியாது. அவளுக்கு அகராதியில் வேறு பெயர். ஒருவேளை சினிமாத் துறையில் நீங்கள் பழகிய பெண்கள் உங்களிடம் இவ்வாறு பேசினார்களோ?

தமிழ்ப் பெண்களை இதைவிட வேறு யாரும் கொச்சைப்படுத்தி பேச முடியாது என்பது என் கணிப்பு. நடிகை குஷ்பு “தமிழ் நாட்டிலே எந்தப் பெண்களும் கற்புடையவளாக இல்லை” என்று சொன்னதற்காக தமிழகமே கொந்தளித்தது.

உங்களை முச்சந்தியில் நிறுத்தி வைத்து கேள்விக் கேட்க ஏன் இன்னும்  யாருக்கும் துணிவில்லை? தமிழகத்தில் இருக்கும் மாதர் சங்கங்களுக்கு இந்த செய்தி எட்டவில்லையா? நடிகை குஷ்பு தமிழ்ப்பெண்களை இழிவு படுத்தியபோது வரிந்துக் கட்டிக் கொண்டு வழக்குகள் தொடர்ந்த அரசியல் கட்சிகள் உங்கள் விஷயத்தில் மவுனம் சாதிப்பது ஏன்?

நடிகர் ஜெயராம் தமிழ்ப் பெண்களை அவமதித்துப் பேசினார் என்று கொதித்தெழுந்த பாசறைகள் எங்கே?

ஜெயராம் ஒரு மலையாளி. குக்ஷ்பு ஒரு வடநாட்டுப் பெண். சிவக்குமார் ஒரு தமிழர் என்ற காரணத்தினாலா? தமிழினத்தை தமிழன் இழிவு படுத்தினால் பரவாயில்லை தாங்கிக் கொள்ளலாம் என்பதாலா?

 உங்களின் இந்தச் செயலுக்கு வருந்தி மானமுள்ள மறத் தமிழர்களிடம் நீங்கள் மண்டியிடுவது எப்போது?

- அப்துல் கையூம்

 Tamil Cinema.Com
kadayanallur.org

Nakheeran.com

முன்னுரை

இயற்றமிழின் வளர்ச்சிக்கு இஸ்லாமியர்கள் எந்த அளவுக்கு பங்களிப்பு செய்திருக்கிறார்கள் என்பதை ஆராய்ந்து பார்க்கையில் நமக்கே வியப்பாக இருக்கிறது.

இதனை ஆராய வைத்த எழுத்தாளர் ஜெயமோகனுக்குத்தான் நான் நன்றி சொல்ல வேண்டும். ‘இஸ்லாமியர்களுக்கு சமகால இலக்கியப் பரிச்சயமில்லை’ என்று அவர் விமர்சனம் செய்யாமல் இருந்திருந்தால் பலநுட்பமான விஷயங்கள் எனக்குத் தெரியாமலே போயிருக்கும்.

தமிழில் நாவல்கள் எழுதிய முதல் இஸ்லாமிய பெண்மணி யாரென்று கேட்டால் எளிதில் கூறிவிடலாம். 1938-ஆம் ஆண்டு “காதலா கடமையா’ என்ற நாவலை எழுதிய நாகூரைச் சேர்ந்த சித்தி ஜுனைதா என்று.

தமிழில் வெளி வந்த முதல் நாவல் எது?

தமிழில் வெளி வந்த முதல் வரலாற்று நூல் எது?,

தமிழில் வெளிவந்த முதல் மொழிபெயர்ப்பு நூல் எது?

தமிழில் சிறுகதைக்கு முன்னோடி யார்?

தமிழில் பத்திரிக்கைக்கு முன்னோடி யார்?

இந்த கேள்விகளுக்கு பதில்கள் நமக்குத் தெரியாது. அப்படியே தெரிந்துக் கொள்ள விரும்பி புத்தகங்களை ஆராய்ந்தாலும் முன்னுக்குப்பின் முரணான தகவல்கள்தான் கிடைக்கின்றன.

இவை அத்தனைக்கும் பதில் பகரும் வண்ணம் இதற்கெல்லாம் முன்னோடியாகத் திகழ்ந்தவர்கள் இஸ்லாமியர்கள்தான் என்று நான் சொன்னால் என்னை யாரும் நம்பப் போவதில்லை. இதில் இரண்டு சாதனைகளுக்கு முன்னோடியாகத் திகழ்ந்தவர் நாகூர்க்காரர் என்ற தகவல் நம்மை மேலும் தலைநிமிர வைக்கிறது.

சிறுகதை

சிறுகதை தோன்றிய ஆண்டு என்று ஆய்வாளர்கள் கூறுவது 1917. வ.உ.சுவாமிநாத ஐயரின் கதைகளே முழுமையான சிறுகதை வடிவம் என்று அறியப்பட்டு வந்தது. 1887-ஆம் ஆண்டு சிங்கப்பூரில் வெளிவந்த “சிங்கை நேசன்” ஏட்டில் அதன் ஆசிரியர் திரு மகுதூம் சாகிபு எழுதிய ‘விநோத சம்பாஷணை’ என்ற கதையே தமிழில் வெளிவந்த முதல் சிறுகதை என வாதிடுகிறார் அமரர் நா. கோவிந்தசாமி. அக்காலக் கட்டத்தில் “சிறுகதை” என்ற பெயர் வடிவம் அதற்கு கொடுக்கப்படவில்லை. அவ்வளவுதான். உண்மையில் தமிழ்ச் சிறுகதை உலகிற்கு முதல் பங்களிப்பு மகுதூம் சாயபு அவர்களுடையது என்பதை யாரும் மறுக்க இயலாது.

நாவல்

மாயூரம் வேதநாயகம் பிள்ளை எழுதி 1879-ல் வெளிவந்த ‘பிரதாப முதலியார் சரித்திரம்’தான் தமிழ்மொழியில் வெளிவந்த முதல் நாவல் என்று ஏடுகள் கூறுகின்றன. செய்யுள் நடையில் இருந்ததை உரைநடை வடிவில் மாற்றியமைத்த பெருமை மாயூரம் வேதநாயகம் பிள்ளை அவர்களையே சாரும் என்கிறார்கள்.

பிரதாப முதலியார் என்ற நாயகன், ஞானாம்பாள் என்ற நாயகியை திருமணம் புரிவதும், பிறகு அவர்களிருவரும் பிரிவதும், அவர்களுக்குள் ஏற்படும் பிரச்சினைகளை வைத்து பின்னப்பட்ட இக்கதை பெரிய வரவேற்பைப் பெற்றது.

நிஜவாழ்க்கையில் பேச்சு வழக்கில் இருந்ததைப் போலவே நிலவிய இந்த உரைநடையைப் பார்த்த வாசகர்கள் புரட்சிகரமான இந்த வடிவத்தைப் படித்து இரசித்து மெய்மறந்து போனார்கள். இந்த நாவல் பின்னர் ஆங்கில மொழியிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது.

1885-ல் எழுதப்பட்டதாகக் கூறும் சித்தி லெப்பை மரைக்காயரால் எழுதப்பட்ட ‘அசன்பே சரித்திரம்’ என்ற நூல் இலங்கையிலிருந்து வெளியானதால் இதனை யாரும் இவ்வளவு காலம் கண்டு கொள்ளவே இல்லை.

அண்மையில் ‘அசன்பே சரித்திரத்’தையும், ‘பிரதாப முதலியார் சரித்திரத்’தையும் ஒப்பிட்டு ஒப்பாய்வு செய்துள்ளார் முனைவர் தே நேசன். தமிழின் முதல் இரு நாவல்களில் ஆய்வு என்பதோடு, ஒரே கால கட்டத்தில், ஒரே மொழியில் இரு நாடுகளில் முதல் நாவல்களாகத் தோன்றிய வெவ்வேறு சமயப் பின்னணி கொண்ட படைப்புகளில் ஒப்பாய்வாகவும் இது அமைந்துள்ளது.

பத்திரிக்கை

பத்திரிக்கைத் துறைக்கு முன்னோடியாகத் திகழ்ந்தவர் வேறு யாருமல்ல. நாகூர் குலாம் காதிறு அவர்களேதான். ‘வித்தியா விசாரிணி’ என்ற ஏட்டை வெளிக் கொணர்ந்து, இதே காலகட்டத்தில் ‘ஞானாசிரியன்’ என்ற ஏட்டையும் நடத்தி இருக்கிறார்.

இதோ மூத்த பத்திரிக்கையாளர் ஜே.எம்சாலி அவர்கள் கூறுவதைக் கேளுங்கள்:

“‘வித்தியா விசாரிணி’ – மலாயா நாட்டின் பினாங்கு நகரில் 1888 இல் வெளிவரத் தொடங்கிய தமிழ் இதழ். மார்க்க வினா-விடைகள், சமய சட்ட திட்டங்கள், நெறிமுறைகள், இலக்கிய விளக்கங்கள், உலக நடப்புச் செய்திகளைத் தாங்கி வந்தது அந்த இதழ்.

‘வித்தியா விசாரிணி’க்கு எதிர்ப்புகள். பிற இதழ்களுடன் சர்ச்சைகள், வாக்குவாதங்களை நடத்தவேண்டிய கட்டாயம் ஆசிரியருக்கு ஏற்பட்டது. குறிப்பாக, அன்றைய இலங்கை இதழான ‘முஸ்லிம் நேசன்’ கண்டனக் குரல் தொடுத்து வந்தது.

‘வித்தியா விசாரிணி’ பின்னர் நாகூரிலிருந்து வெளிவந்தது. அதன் ஆசிரியர் கவிதை, உரைநடை, இலக்கியம், மொழி பெயர்ப்பு, இதழியல் என இலக்கியத்துறை அனைத்திலும் 19 ஆம் நூற்றாண்டில் முன்னணி வகித்தவர். பலருக்கு முன்னோடியாகத் திகழ்ந்தவர். ‘நான்காம் தமிழ்ச் சங்க நக்கீரர்’ எனச் சிறப்பிக்கப்பட்ட நாகூர் குலாம் காதிறு நாவலரே அந்த இலக்கிய இதழியல் முன்னோடி.

வரலாற்று நூல்

1870-களில் வந்த இப்ராகிம் சாகிப்பின் “விக்கிரமாதித்யன் கதை’ முதல் வரலாற்று நாவல் என்கிறார் மிகச் சிரந்த எழுத்தாளரான கீரனூர் ஜாகிர்ராஜா. “பிரதாப முதலியார் சரித்திரம்’ அல்ல; மாப்பிள்ளை லெப்பையின்1858-ல் எழுதப்பட்ட “தாமிரப் பட்டணம்’தான் தமிழின் முதல் நாவல் என்று வாதிடுகிறார். இந்த நாவல் அரபுத் தமிழில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது அன்பதை இங்கு குறிப்பிட வேண்டும்.

மொழிபெயர்ப்பு நாவல்

நாகூர் குலாம் காதிறு நாவலர் அவர்கள் ஆங்கிலத்திலும் நல்ல புலமை பெற்றவர் என்பது நம்மில் பலருக்குத் தெரியாது. 1889 ஆம் ஆண்டு நாவலர் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்ட மிகப் பெரிய நாவல் “உமறு பாட்ஷா யுத்த சரித்திரம்” என்ற ஆங்கில நாவலாகும். ரெனால்ஸ் என்பவர் எழுதிய இந்நாவல்தான் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பின் முதல் நாவல். இதை நான் சொல்லவில்லை அண்மையில் இந்நூலை மறுபதிப்பு செய்து வெளியிட்ட மதுரை காமராசர் பல்கலைக் கழகப் பேராசிரியர் முரளீதரன் கூறுகிறார்.

நாவலர் இந்நாவலை பினாங்கில் மற்றும் தமிழ்நாட்டில் இருந்த காலகட்டத்தில் மொழிபெயர்த்துள்ளார். கொழும்பு பெருவணிகர் ஒருவரின் உதவியுடன் இந்நாவல் 1889 இல் வெளிவந்துள்ளது. இந்த நாவலில் உள்ள சிறப்பம்சன் என்னவெனில், தமிழில் மணிப்பிரவாள நடையே நடைமுறையில் இருந்த காலத்தில் கூடுமானவரை வடமொழி வார்த்தைகளை கலக்காமல் தூயதமிழ் நடையில் எழுதியிருப்பது.

பத்திரிக்கைத் துறை மட்டும் மொழியாக்கத்துறையில் நாகூர்க்காரர்கள் எந்த அளவுக்கு பங்களிப்பு செய்திருக்கிறார்கள் என்பதை அடுத்த பதிவில் காண்போம்.

ஏதோ எனக்குத் தோன்றிய மூன்றுவரி கவிதை :

கதவைத் திற .. ..
காற்று மட்டுமா வரும்?
கூடவே கேமராவும் வரும்

மகாத்மா காந்தி “உண்மையையே பேசு” என்று சொன்னதற்காக யாரும் பொய்யே பேசாமல் இருந்து விடாதீர்கள். பொய்யின் இனிமை அதை அனுபவித்து பார்த்தவர்களுக்குத்தான் புரியும். அதனால்தானே பொய் பேசுவதற்காகவே ஏப்ரல் 1-ஆம்தேதி என்ற ஒரு நாளையே தேர்ந்தெடுத்து வைத்திருக்கிறார்கள்.

பள்ளிக்கூடத்திற்கு தாமதமாக போகிறவர்களும், அலுவலகத்திற்கு தாமதமாக போகிறவர்களும் “பொய்” என் ற சால்ஜாப்பு இருப்பதினால்தானே தப்பித்துக் கொள்கிறார்கள்? “பஸ் லேட்டு”, “டிராபிக் ஜாம்”. – இந்த வார்த்தைகள் அவர்களுக்கு ஒரு வரப்பிரசாதம். 

பொய்யில்லாத கவிதையில் சுகமேது?

பொய்யில் இரண்டு வகை இருக்கிறது. நாம் சொல்லும் பொய் பிறருக்கு பாதகம் உண்டாக்குமென்றால் அது கூடாது. நாம் சொல்லும் பொய் பிறரை பாதிக்காது என்றால் அது தாராளமாகக் கூடும்.

ஆயிரம் பொய் சொல்லியாவது ஒரு கல்யாணத்தை நடத்துவது தப்பில்லை என்று சும்மாவா சொன்னார்கள்?

காதலன் காதலியிடத்தில் கூறும் பொய்யும், காதலி காதலனிடத்தில் கூறும் பொய்யும் அது ஊடலில் சென்று முடியுமானால் அந்தப் பொய் தாராளமாகக் கூடும்.

அம்மாவின் பொய்கள் என்ற தலைப்பில் ஞானக்கூத்தன் எழுதிய கவிதையொன்று “பொய்”களை என்னை வெகுவாக ரசிக்க வைத்தது.

அம்மாவின் பொய்கள்
————————————

பெண்ணுடன் சினேகம் கொண்டால்
காதறுந்து போகும் என்றாய்
தவறுகள் செய்தால்
சாமி கண்களை குத்தும் என்றாய்

தின்பதற் கேதும் கேட்டால்
வயிற்றுக்குக் கெடுதல் என்றாய்
ஒருமுறை தவிட்டுக்காக
வாங்கினேன் உன்னை என்றாய்

எத்தனை பொய்கள் முன்பு
என்னிடம் சொன்னாய் அம்மா
அத்தனை பொய்கள்
முன்பு சொன்ன நீ
எதனால் இன்று
பொய்களை நிறுத்திக் கொண்டாய்?

தவறு மேல் தவறு செய்யும்
ஆற்றல் போய் விட்டது என்றா?
எனக்கு இனி பொய்கள் தேவை இல்லை
என்று எண்ணினாயோ?

அல்லது வயதானோர்க்குத்
தகுந்ததாய்ப் பொய்கள் சொல்லும் பொறுப்பு
இனி அரசாங்கத்தைச் சார்ந்ததாய்க் கருதினாயா?

தாய்ப்பாலை நிறுத்தல் போலத்
தாய்ப் பொய்யை நிறுத்தலாமா?
உன் பிள்ளை உன்னை விட்டால்
வேறெங்கு பெறுவான் பொய்கள்?

இப்பொழுதெல்லாம் கட்டுரைத் தலைப்பை தேர்ந்தெடுப்பதற்கு முன்பு பலமுறை யோசிக்க வேண்டியதாக இருக்கிறது. “சொந்த அனுபவமா?” என்று இரண்டே வார்த்தையில் கேள்வியைத் தொடுத்து குடும்பத்தில் குழப்பத்தை உண்டு பண்ணிவிடுகிறார்கள் என் ஆத்ம நண்பர்கள்.

கல்யாண வாழ்க்கையைப் பற்றி மற்றவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்று துழாவிப் பார்த்தேன்.

சாக்ரடீஸ் சொல்கிறார், “தாராளமாக கல்யாணம் பண்ணிக் கொள். நல்ல மனைவி கிடைத்தால் சந்தோஷக் கடலில் நீந்துவாய். மோசமான மனைவி கிடைத்தால் தத்துவவாதி ஆகி விடுவாய்”.  சாக்ரடீஸ் தத்துவவாதி என்பது நாம் எல்லோரும் அறிந்த செய்தி.

காரில் தன் மனைவியுடன் வந்திறங்கும் ஒருவன் ஓடிப்போய் தன் மனைவிக்காக கார் கதவை பவ்யமாகத் திறக்கிறான் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அப்படியென்றால் ஒன்று, அவள் மனைவி புதுசு என்று அர்த்தமாம் அல்லது அவன் கார் புதுசு என்று அர்த்தமாம்.

‘கல்யாணம்’ என்பது ஒரு சொல் அல்லவாம். வாக்கியமாம். “Marriage is not a word. It is a sentence” என்று நண்பன் ஆங்கிலத்தில் சொன்னபோதுதான் “Sentence” என்பதற்கு தண்டனை  என்ற மற்றொரு பொருள் உண்டென்பது புரிந்தது.

“கல்யாணத்தின் போது ஒருத்தன் தன் Bachelor’s பட்டத்தை இழக்க, வந்தவளோ Master’s பட்டத்தை பெற்று விடுகிறாள்” என்கிறார்கள். உண்மைதான். ஏகப்பட்ட இல்லத்தில் தாய்க்குலம்தானே மாஸ்டர்களாக இருக்கிறார்கள். உங்க வீட்லே எப்படிங்க? என்று நண்பர் பாண்டியனிடம் கேட்டால் “I am in total control, but don’t tell my wife” என்கிறார்.

அவன் ஒரே ஒரு வளையத்தைதான் (Wedding Ring) அவள் விரலிலே போடுகிறான். நாளடைவில் இரண்டு வளையம் அவன் கண்களுக்கு கீழ் ‘டொக்’ விழுந்து போய்விடுகிறது – இது இன்னொரு பழமொழி 

“Marriage is a Three ring circus” என்று ஆங்கிலத்தில் கூறுகிறார்கள். ‘த்ரீ ரிங் சர்க்கஸ்’ என்றவுடன் ‘ரிங் மாஸ்டர்’ கையில் சாட்டையை வைத்துக் கொண்டு சிங்கத்தை வளையத்திற்குள் புகவைக்கும் காட்சிதான் நமக்கு நினைவுக்கு வருகிறது. உண்மையில் Three Rings எதுவென்றால் 1.Engagement Ring,  2.Wedding Ring,  3.Suffering.

முஸ்லீம்களுக்கு Murmering. இந்துக்களுக்கு Offering (அர்ச்சனை). அப்போ Suffering? அது எல்லோருக்கும் பொருந்துகிறது. 

“நிக்காஹ்விலே ஒரே வார்த்தையை மூணுதடவை ‘கபூல்’ ‘கபூல்’ ‘கபூல்’ என்று முனகச் சொன்னாங்க. இப்போ என் வாழ்க்கையே காபூல் மாதிரி ஆயிடுச்சு” என்கிறார் நண்பர் சலீம்.  “அங்கேயும் இதே கதைதானா?” என்று வாசகர்கள் சிலரும் ஆமோதிக்கக்கூடும்.

ஒருவன் சர்ச்சிலே ஒரு சில வார்த்தைகள் முனகித் தொலைக்க அவனுக்கு கல்யாணம் ஆகிவிட்டதாம். அதற்குப் பிறகு தூக்கத்தில் ஏதோ முனகித் தொலைக்க டைவர்ஸ் ஆகிவிட்டதாம்.

“இறைவா! இன்னிக்கு தூக்கத்தில் ஏதும் உளறிக் கொட்டாமல் இருக்க நீதான் என்னைக் காப்பத்த வேண்டும்” என்று எத்தனைப்பேர் பயபக்தியுடன் பிரார்த்தனை செய்துவிட்டு படுக்கப்போகிறார்களோ தெரியாது. நான்  எப்போதும் போல வேண்டுதல் முடித்துவிட்டுத்தான் தினமும் தூங்குகிறேன்.    

இன்னொரு நண்பர் கூறிய உதாரணம்தான் கொடுமையாக இருந்தது. “கல்யாணம் முடிப்பது என்பது ரெஸ்டாரண்ட் சென்று சாப்பாடு அயிட்டம் ஆர்டர் பண்ணுவது போலவாம். பக்கத்து டேபிள்காரரின் பிளேட்டைப் பார்த்த பிறகுதான், அடடா! இதை ஆர்டர் பண்ணியிருக்கலாமே!” என்று ஞானதோயம் பிறக்குமாம்.

கல்யாணத்திற்கு முன்பு ஒருவன் ஒரு பெண்ணின் கையைப் பிடித்தால் அது காதலினால் என்று அர்த்தமாம். கல்யாணத்திற்குப் பிறகு பிடித்தால் அது தற்காப்புக்கு என்று அர்த்தமாம். எனக்கும் தற்காப்புக்கலை கற்க வேண்டுமென்று ரொம்ப நாளாக ஆசை.

என் நண்பர் சரவணன் எப்போதுமே சிரித்த முகமாக இருக்கிறார். கல்யாணமான புதிதில் ஒருவன் சிரித்தமுகமாய் இருக்கும்போது எதனால் அது என்று எளிதில் புரிந்துக் கொள்ள முடிகிறது. கல்யாணமாகி 10 வருடம் கழித்த பிறகும் அவர் சிரித்த முகமாய் இருப்பதை பார்க்கும்போதுதான் மண்டையை உடைத்துக் கொள்ள நேரிடுகிறது. 

கல்யாணத்திற்கு முன் ஒருவன் தன் காதலியை பார்த்து “கண்ணே உனக்காக நான் நரகத்தைக் கூட சந்திக்கத் தயார்” என்று வீரவசனம் பேசினானாம். கல்யாணத்திற்குப்பிறகு அவன் சொன்னது அப்படியே பலித்துவிட்டது. (இதுவும் நானில்லை)

‘இப்படி ஒரு கட்டுரை எழுதுகிறீர்களே. உங்களுக்கு பயங்கர துணிச்சல்தான் போங்க’ என்று என் நண்பர்கள் என்னை பாராட்டப் போவதை என்னால் நன்றாக உணர முடிகிறது.

பாரதிதாசன் “சங்கே முழங்கு!” என்று பாடலெழுதியதை சீரியஸாக எடுத்துக் கொண்டு சங்கு துணைகொண்டு குறி சொன்ன நம்மூர் சங்கு பாவாவை  மறக்கத்தான் முடியுமோ? நாகூரின் விநோதமான கேரக்டர்களின் வரிசையில் இவரும் நிலை பெற்று விட்டவர்.

‘சங்கு சக்கர சாமி வந்து ஜிங்கு ஜிங்குன்னு ஆடுச்சாம்’ என்று பாடும் பாட்டு இவருக்குத்தான் பொருந்தும். விவேக் ஒரு படத்தில் திருஷ்டிக்காக தொங்கவிடப்பட்டிருக்கும் சங்கைப் பார்த்து டயலாக் பேசுவார். “பொறந்தாலும் சங்கை எடுத்து பால் ஊத்துறீங்க. செத்தாலும் சங்கை எடுத்து ஊதுறீங்க. இந்த இடைப்பட்ட Gap-லேயாவது சங்குக்கு கொஞ்சம் ரெஸ்ட் விடக் கூடாதா?” என்று கேட்பார். இந்த வசனம் நம்ம சங்கு பாவாவை வைத்து எழுதப்பட்ட வசனம் போலவே இருக்கும்.

அல்லாஹ்வுடன் தொடர்பு கொண்டு பேச நேரடி டெலிபோன் நம்பர் உண்டு என்பார் நண்பர் ஹாரீஸ். அந்த நம்பரையும் கூறினார். 24434 என்ற நம்பர்தானாம் அது. தொழுகையின் மூலம் இறைவனிடம் உரையாடலாம் என்று கூறும்போது, ஐந்துவேளை தொழுகை ரக்காத்து முறையே சுபுஹூ2 + லுஹர்4+ அஸர்4+ மக்ரிப்3+ இஷா4 – இதுதானே இறைவனை தொடர்பு கொள்ளக்கூடிய நம்பர் என்பார். அவருடைய ஹஸ்ரத் கண்டுபிடித்த சூட்சமமாம் இது. இந்த லாஜிக் எனக்கு பிடித்திருந்தது.

சங்கு பாவா ஆண்டவனிடம் பேச தேர்ந்தெடுத்த கருவிதான் இந்த சங்கு. அவரை நாடி வரும் பக்தகோடிகளின் துயரைத் தீர்ப்பதற்கு இந்த சங்கை எடுத்து காதில் வைத்து, யாகாவாமுனிவர் பேசும் பறவை பாஷைபோல் ஏதோ ஒரு சங்கேத மொழியில் ஆகாயத்தைப் பார்த்து உரையாடி, பின்னர் பக்தர்களின் பிரச்சினைகளைத் தீர்த்து வைப்பார்.

எந்த சாட்டிலைட்டுக்கும் பணம் கட்டாமல் நம்ம சங்குபாவா பேசும் நெட்வொர்க் எதுவென்று கண்டுபிடித்து இந்த ஏர்செல். ஏர்டெல், வோடாஃபோன்காரர்கள் தொடர்பு ஏற்படுத்திக் கொடுத்தால் தமிழகத்தில் இலவச போன்கால் அமுலுக்கு வந்துவிடும்

என் வீட்டிற்கு எதிரே பெட்டிக்கடை வத்திருந்த சவுரி அண்ணன்தான் ஷேக் அலாவுத்தீன் என்றாகி, பின்னர் சங்கு பாவா ஆனார் என்று பிற்பாடுதான் தெரிந்துக் கொண்டேன்.

ஒருமுறை என் நண்பர் ஒருவர் நேராக சங்குபாவாவிடம் சென்று “பாவா! உங்களுக்காக டெலிபோன் எக்ஸ்சேஞ்சுகாரர்கள் பெரிய தொகையில் ஒரு பில் உண்டாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள்” என்று சொல்ல, அவர் அலறியடித்துக் கொண்டு “எங்க வூட்லே டெலிபோன் கனெக்ஷனே கிடையாதே! வேறு எதுக்கு எனக்கு பில் அனுப்புறாங்க?” என்று அப்பாவித்தனமாகக் கேட்க “அது வேறு ஒண்ணுமில்லே! டெலிபோன் எக்ஸ்சேஞ்சுலே நீங்க ஆண்டவன்கூட அடிக்கடி சங்கு வச்சு பேசுற கால் கிராஸ்டாக் ஆவுதாம். அதனாலே அந்த பில் எல்லாத்தையும் உங்களுக்குத்தான் அனுப்பப் போறதா பேசிக்கிறாங்க!” என்று மிரட்ட, “வாப்பா! நான் 5-க்கும் 10-க்கும் என் பொழைப்பை இந்த சங்கை வச்சு ஓட்டிக்கிட்டு இருக்குறேன். என் பொழப்புலே மண்ணை வாரிப் போட்டுடாதீங்க வாப்பா” என்று உண்மையை ஒத்துக் கொள்ள அவருக்கே இரக்கம் வந்து மேலும் 10 ரூபாய் கொடுத்துட்டு வந்திருக்கார்.

உமர் கய்யாம் பாடல்களை மேலைநாடுகளுக்கு முதன் முதலில் அறிமுகம் செய்து வைத்தவர் தாமஸ் ஹைட் (Thomas Hyde) என்ற போதிலும் எட்வர்ட் பிட்ஸ்ஜெரால்ட் (Edward Fitzgerald) செய்த மொழியாக்கம்தான் மிகவும் பிரபலமாகியது.

இன்று உலகின் பல பகுதிகளில், இரவு கேளிக்கை விடுதிகளும் மதுக்கூடங்களும் உமர் கய்யாமின் பேரில் இயங்குகின்றன. உமர் கய்யாம் உண்மையிலேயே மது, மாது, மாயா ஜாலம் போன்ற மாயைகளில் மோகம் கொண்டிருந்த கவிஞனா அல்லது தவறாக புரிந்துக் கொள்ளப்பட்ட சூஃபிக் கவிஞனா என்பது முடிவுறாத வாதம். அதை இன்னொரு பதிவில் விளக்கமாக விவாதிப்போம்.

உமர் கய்யாம் வாழ்ந்த காலத்திலேயே அவற்றை பாமர மக்கள் பாடக்கூடாது ஏனெனில் மறைபொருளில் பாடப்பட்ட அந்த ஞானப் பாடல்களின் அர்த்தத்தை புரிந்துக் கொள்ள சாதாரண மனிதனுக்கு மனப்பக்குவம் போதாது என்று கூறி பாமர மக்கள் அவருடைய பாடல்களை பாடுவதற்கு தடை விதிக்கப்பட்டிருந்தது.

பிட்ஸ்ஜெரால்டின் மொழியாக்கம் உலகம் முழுதும் பிரபலமானதற்கு மற்றொரு காரணம் கார்டன் ரோஸ் (Gordon Ross) வரைந்த கவர்ச்சி சித்திரங்கள்தான். அந்த நிர்வாண ஓவியங்களை ஆபாசச் சித்திரம் என்று நான் வருணித்தால் ‘கலையுணர்வு’ மிக்கவர்கள் என்னை ‘கலாரசனையில்லாத முண்டம்’ என்று விமர்சிக்கக்கூடும்.

ஒரு மனிதன் எப்படி ஒரே சமயத்தில் கவிஞனாகவும், கணித நிபுணனாகவும் (Algebra & Geometry), இசை மேதையாகவும், தத்துவவாதியாகவும் மற்றும் புவியியல், பெளதிகம்,  மருத்துவம் மற்றும் வானவியல் துறைகளில் ஒரே சமயத்தில் வல்லுனனாக திகழ முடிந்தது என்பது பெரிய ஆச்சரியம்.

உமர் கய்யாமின் இயற்பெயர் கியாசுத்தீன் அபுல் ஃபத் உமர் இப்னு இப்ராஹிம் அல் நிஷாபூரி அல் கய்யாமி. நிஷாபூர் – டர்குவாய்ஸ் (ஃபெரோஸா) எனும் நீலப்பச்சை கற்களுக்கு பிரசித்திப்பெற்ற ஈரானில் உள்ள நகரம். உமர் கய்யாம் பிறந்த ஊர் இது.

கய்யாம் என்றால் கூடாரம் என்று பொருள். கூடாரம் பின்னும் குடும்பத்தில் பிறந்ததினால் அவருக்கு கய்யாம் என்ற பெயர். தனது காரணப் பெயரை வைத்தே பொருத்தமான வரிகளில் அதனை பொருத்தி வார்த்தை ஜாலம் புனையும் அந்த தத்துவக் கவிஞனை நம்மால் பாராட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை.

Khayyam, who stitched the tents of science,
Has fallen in grief’s furnace and been suddenly burned;
The shears of Fate have cut the tent ropes of his life,
And the broker of Hope has sold him for nothing!’

அறிவியலெனும் கூடாரத்தை தைத்த கய்யாம்
இன்று துயரமெனும் அடுப்பு உலையில்
வீழ்ந்து  கருகிவிட்டான்
விதியின் கத்திரிப்பு
அவனை இணைத்திருந்த
வாழ்க்கையின் கயிற்றையும்
அற்று எறிந்து விட்டது
நம்பிக்கைத் தரகன்
அவனை
சூன்யத்திற்கு விற்றுவிட்டானே !     

என்று தன்னைத் தானே அறிமுகம் செய்துக் கொள்கிறான் அவன்.

The Moving Finger writes; and, having writ,
Moves on : nor all thy Piety nor Wit
Shall lure it back to cancel half a Line,
Nor all thy Tears wash out a Word of it.

எழுதிச் செல்லும் விதியின்கை
 எழுதி எழுதி மேற்செல்லும்
தொழுது போற்றி நின்றாலும்
 சூழ்ச்சி பலவும் செய்தாலும்
அழுது கண்ணீர் விட்டாலும்
 அபயம் அபயம் என்றாலும்
வழுவிப் பின்னால் ஏகியொரு
 வார்த்தை மாற்றம் செய்திடுமோ ?

கவிமணியின் அழகுத்தமிழ் மொழியாக்கம் இது.

But helpless pieces in the game He plays
Upon this chequer-board of Nights and Days
He hither and thither moves, and checks … and slays
Then one by one, back in the Closet lays

இந்த வையம் இரவு பகல்
 எழுதும் தாயக் கட்டமடா!
வந்த விதியோ மனிதர் தமை
 வைத்துக் காயாய் விளையாடி
முந்தி நகர்த்தி நகைக்குமடா!
 மூலைக் கிழுத்து வெட்டுமடா!
பிந்தி ஒவ்வொரு காயாகப்
 பெட்டிக்குள்ளே வைக்குமடா!

இதுவும் கவிமணியின் மொழிபெயர்ப்புதான்.

இதையே செந்தமிழ்ச் செம்மல் பேராசிரியர் அ. சீநிவாசராகவன் அவர் பாணியில் கூறுகிறார்.

இரவு பகலென்ற சதுரங்கப் பலகையிலே
விதி மனிதர்களைக் காய்களாக்கிக் கொண்டு
விளையாடும் சூது தான் வாழ்வு.
காய்கள் இங்கும் அங்கும் நகர்த்தப்படுகின்றன
வெட்டப்படுகின்றன
ஒன்றின் பின் ஒன்றாக
மீண்டும் பெட்டிக்குள் எடுத்து வைக்கப்படுகின்றன”.

இளம் பிராயத்தில், கண்டசாலா பானுமதி இணைந்து பாடிய இந்த திரைப்படப்பாடல் (கள்வனின் காதலி 1955) சிலோன் ரேடியோவில் ஒலிக்கும்போதெல்லாம் அந்தப் பாடலின் இனிமையில் நான் மெய்மறந்து ரசித்ததுண்டு.

வெய்யில் கேற்ற நிழலுண்டு;
வீசும் தென்றல் காற்றுண்டு;
கையில் கம்பன் கவியுண்டு;
கலசம் நிறைய மதுவுண்டு;
தெய்வ கீதம் பலவுண்டு;
தெரிந்து பாட நீயுமுண்டு;
வையம் தரும் அவ்வனமன்றி;
வாழும் சொர்க்கம் வேறுண்டோ?”

(Here with a Loaf of Bread beneath the Bough,
A Flask of Wine, a Book of Verse — and Thou
Beside me singing in the Wilderness –
And Wilderness is Paradise enow.)

திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற இந்த உமர் கய்யாமின் வரிகளை இனிமையான மொழியில் கவிமணி மொழிபெயர்த்திருப்பார். 

மாணவப் பருவத்தில் உமர் கய்யாமின் பாடல்களால் கவரப்பட்ட நான், உமர்-கய்யூம் என்ற புனைப்பெயரில் கவியமுது, எழிலோவியம், முல்லைச்சரம், கணையாழி, போன்ற இலக்கிய ஏடுகளிலும், நற்சிந்தனை என்ற இஸ்லாமிய ஏட்டிலும் ஏராளமான கவிதைகள் எழுதி வந்திருக்கிறேன்.

உமர் கய்யாமின் ரூபய்யாத் கவிதைகளை மொழிபெயர்த்தது கவிமணி தேசிக விநாயகம் பிள்ளை என்ற செய்தி எல்லோருக்கும் தெரியும். இப்போது கோவிந்த தீர்த்தர் என்பவர் பாரசீக மொழியிலிருந்து ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்த 1096 ரூபய்யாத் பாடல்களில் 410ஐத் தேர்ந்தெடுத்து கவிஞர் புவியரசு தமிழாக்கம் செய்திருக்கிறார்.

உமர் கய்யாம் படைப்புகளை கவிஞர் புவியரசு மொழியாக்கம் செய்திருக்கும் பாடலொன்று இங்கு சாம்பிளுக்காக :  

ஓரு நாளிரவு
குயவனின் கடையில்
மெல்ல நுழைந்து பார்த்தேன்
மட்பாண்டங்கள்
தீவிரமாக எதையோ பற்றி
விவாதம் நடத்தும்
காட்சியைக் கண்டதும்
என்னைக் கண்டதும்
கேள்விகள் கேட்டன:
‘பூமியில் குடம் யார்?’
‘குயவன் யார்?’
‘விற்றவர் யார்?’
‘அதைப் பெற்றவர் யார்?’
கை நொடி வாழ்க்கை
கைப்பிடிப் புழுதி-
இதுதான் உனது.
கைமுதல்;சொத்து.
இதயத்தை இறுகப்
பிடித்து ஏன் அழுகிறாய்?

வாழ்வின் நிலையாமையைப் பேசும் ஒரு மற்றொரு பாடல்

அரசன் எவனோ குருதி வடித்(து)
ஆழப் புதைந்த சவக்குழியில்
விரைவில் முளைக்கும் ரோஜாவை
விஞ்சிச் சிவந்த மலரேது?
உருவும் அழகும் பூத்தென்றோ
உதிர்ந்த பெண்ணின் உடலந்தான்
விரையார் சோலைப் பசுங்கூந்தல்
விஞ்சை அரும்பாய்க் கொஞ்சுமடா!

உமர் கய்யாம் பாடல்களை தமிழில் கவிமணி தேசிகவிநாயகம்பிள்ளை (1945), மு.வ., பாலபாரதி ச.து.சு.யோகி, சாமி சிதம்பரனார், தங்கவயல் லோகிதாசன் (1980), இலங்கையைச் சேர்ந்த கவிஞர் அப்துல் காதர் லெப்பை (1965), புவியரசு (1997), ஆ.மா. ஜெகதீசன் (2002), பேரா. அ. சீநிவாசராகவன் போன்றவர்கள் மொழிபெயர்த்திருக்கின்றனர்.

ஆனால் கவிமணி தேசிக விநாயகம் பிள்ளை அவர்கள் தமிழில் மொழிபெயர்ப்பதற்கு முன்னாலேயே வ.மி. சம்சுத்தீன் சாஹிப் மற்றும் வீ.சி. அருளானந்தம் அவர்களும் இணைந்து தமிழில் மொழி பெயர்த்து (1936ம் ஆண்டு) கொழும்பில் வெளியிட்டுள்ள உண்மை பலருக்கும் தெரியாது.

எழுத்தாளர் சுஜாதா ஆனந்த விகடன் பத்திரிக்கையில் “கற்றதும் பெற்றதும்” என்ற தலைப்பில் கட்டுரைத் தொடர் எழுதி வந்தார்.

ஜூலை 13, 2003 அன்று எழுதிய கட்டுரையில் “இரண்டு வாரங்களுக்கு முன் நாகூர் ரூமியின் உமர் கய்யாம் மொழி பெயர்ப்பைப் பற்றி எழுதியிருந்தேன். ரூபயாத்தின் 190 கவிதைகளை அ.மா. ஜெகதீசன் என்பவரும் மொழி பெயர்த்து வெளியிட்டிருக்கிறாராம். இது நான்காவது மொழிபெயர்ப்பாகிறது. வேறு யாராவது செய்திருந்தால் எனக்கு ஒரு சாம்பிளுடன் தெரிவிக்கலாம்” என்று கோரிக்கை விடுத்திருந்தார்.

அதற்குப்பின் 2 வாரங்கள் கழித்து ஜூலை 27, 2003 அன்று எழுதிய கட்டுரையில்  “உமர்கய்யாமுக்கு மற்றொரு மொழி பெயர்ப்பு உள்ளது. சாமி சிதம்பரனாரின் 105 எழு சீர் விருத்தங்களை ஓர் அன்பர் ஜெராக்ஸ் அனுப்பியிருந்தார். உதாரணம் – ‘இரவுபகல் கோடுள்ள சதுரங்க உலகத்தே எள்ளளவும் சக்தியில்லா சிறு தாயக் கட்டைகளால் விளையாடல் சில பண்ணி அலைகின்றான் இங்கும் அங்கும்’ . இதோடு ரூபாயத்தின் மொழிபெயர்ப்பு தமிழில் ஐந்தாகிறது.” என்று எழுதியிருந்தார்.

ஆனால் சுஜாதா அறியாத செய்தி ஒன்று இருந்தது. அதை அவருக்கு யாரும் எடுத்தும் சொல்லவில்லை.

நாகூர்க்காரர் ஒருவர் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே உமர் கய்யாமின் பாடலை மொழிபெயர்த்திருக்கிறார் என்ற உண்மையை அறியாமலேயே அவர் போய்ச் சேர்ந்தும் விட்டார். ‘ரூபய்யாத்’தை மொழிபெயர்த்த அந்த பெருமைக்குரிய நாகூர் நாயகர் வேறு யாருமல்ல – இலக்கியப் பரம்பரையில் வந்துதித்த கவிஞர் நாகூர் இ. எம். நயினார் மரைக்கார் அவர்கள்தான்.

தொடர்புடைய சுட்டி :

ச்சீஸ் படீஹை மஸ்த் மஸ்த்

நாகூர் சம்பந்தப்பட்ட எந்தச் செய்திகளாக இருந்தாலும் அதை பற்றி என் வலைத்தளத்தில் பதிவு போடுவது என் கெட்ட (?) பழக்கமாக ஆகி விட்டது.

“நாகூர் மண்வாசனை” என்று என் வலைத்தளத்திற்கு பெயர் வைத்துவிட்டு நாகூர் விஷயங்களை போடாமல் இருந்தால் எப்படி?

சுவாமி நித்யானந்தாவுக்கும் நாகூருக்கும் என்ன சம்பந்தம்? – என்று நீங்கள் வினவக்கூடும்

நாகூரைச் சேர்ந்த ஒரு நித்யானந்தர் பக்தர் திடீரென்று ‘பல்டி’ அடித்து “எனக்கும் அவருக்கும் சம்பந்தம் இல்லை” என்று Hands-Up செய்ய அவரை இன்னொரு நாகூர்க்காரர் வாங்கு வாங்கு என்று வாங்க அதை இங்கே காணலாம்.

பி.கு: சுவாமி அணிந்திருப்பது ரஞ்சிதாவுடைய புடவையா என்பது நமக்குத் தெரியாது.

“மொளவுத்தண்ணியைப் பத்தி எழுதுட்டீங்க. அடுத்தது என்ன பப்படமா?” என்று நண்பர் அடியக்கமங்கலம் ஜாபர் சாதிக் என்னை போட்டுத் தாக்கினார். “அதுக்கென்ன. எழுதுனாப் போச்சு” என்று விளையாட்டாகச் சொல்லி விட்டேன். உண்மையிலேயே பப்படத்தைப் பற்றி ஒரு பதிவு போடுவேன் என்று நானே எதிர்ப்பார்க்கவில்லை.

அவர் ஊர் பற்றிய குட்டிக்கதை ஒன்று நினைவுக்கு வந்தது. மங்களம் என்ற பெண்மணியும் அவளது சகோதரியும் ஆத்தங்கரைக்கு குளிக்கச் சென்றார்களாம். அப்போது மங்களத்தை ஆற்றுத் தண்ணீர் அடித்துக்கொண்டு போய் விட்டதாம். “அடி அக்கா! மங்களம்! போயிட்டியே!” என்று அழுது புரண்டு அலறி அடித்துக் கொண்டு வீதியில் அவள் தோழி ஓடி வந்தாளாம். அந்த நேரத்தில் ஊருக்கு புதிதாக வந்த வெள்ளைக்கார துரை அவளிடம் சென்று “What is the name of this place?” கேட்க, ஒப்பாரியை நிறுத்தாமல் “அடி அக்கா! மங்களம்” என்று மறுபடியும் கூவியிருக்கிறாள். இதுதான் இந்த ஊரின் பெயர் என்று எண்ணி “அடியக்க மங்கலம்” என்று பெயர் வைத்துவிட்டு போய்விட்டானாம் வெள்ளைக்காரதுரை.

இது ஒரு வேடிக்கைக்காக சொல்லப்படும் கதைதான். “அடியற்கை மங்கலம்” அல்லது “அடியார்க்கு மங்கலம்” என்றுதான் உண்மையிலேயே இருந்திருக்க வேண்டும். அடியார்களுக்கு மங்கலம் உண்டாக்கக் கூடிய இடமாக அது இருந்திருக்கிறது.

இதுபோன்ற எத்தனையோ கதைகள் நம்மிடையே உலவுகின்றன

முந்திரிக்கொட்டை விற்றுக் கொண்டிருந்தாளாம் ஒரு கூடைக்காரி. அவளிடம் சென்று வெள்ளைக்கார துரை “How much is this?” என்று கேட்க, கேள்வியைப் புரிந்துக்கொண்ட பெண்மணி “காசுக்கு எட்டு” என்று சொன்னாளாம். அதுவே பின்னர் “Cashew Nut” என்று ஆங்கிலப் பெயராக ஆகிவிட்டதாம்.

தயாரிப்பு நம்முடையதாக இருந்த போதிலும் அதற்கு பெயர் வைப்பதும், விலைநிர்ணயம் செய்வதும் வெள்ளைக்கார துரை கையில்தான் இருந்தது.

ஊரான் ஊரான் தோட்டத்துலே
ஒருத்தன் போட்டா வெள்ளரிக்கா
காசுக்கு ரெண்டு விக்கச் சொல்லி
காகிதம் போட்டான் வெள்ளைக்காரன்

என்ற நாட்டுப்பாடல் இவ்வுண்மையை உணர்த்தும்.

இரண்டாம் உலகப்போரின் போது நாகூர் மக்களின் குடிசைத் தொழிலாக தடுக்கு முடைதல், பாய் முடைதல், ஓலை விசிறி, சங்கு வெட்டி பாலிஷ் செய்தல், சுருட்டு தயாரிப்பு, பப்படம் செய்தல் – இப்படி பலதரப்பட்ட கைத்தொழில்கள் வாழ்வாதரமாக இருந்திருக்கிறது.

நாகூருக்கு வந்த வெள்ளைக்கார துரை பப்படத்தை பார்த்து விட்டு “வாவ்! வாட் இஸ் திஸ்?” என்று கேட்க, “திஸ் இஸ் பப்படம்” என்று யாரோ சொல்ல “வொண்டர்ஃபுல் நேம். பப்படம்” என்று சொல்லிவிட்டு ஆங்கில அகராதியிலும் இந்த “பப்படத்தை” ஏற்றிவிட்டானாம்.

“பெரிய நானா” (Big Brother) டிவிஷோவில் Jade Goody ஷில்பா ஷெட்டியை பப்படம் என்று வசைபாட இந்த ‘பப்படம்’ அகில உலகத்திலும் பிரபலமாகி விட்டது. இனவெறி கண்ணோட்டத்தில் திட்டியதாக சர்ச்சை எழுந்து பெரும்பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. இந்த சொற்பதம் ‘பன்னாடை’ ‘பரதேசி’ என்று பொருள்படும்படி வசை பாட அவர்களுக்கு பயன்படுகிறதாம். ஷில்பாவின் கண்களில் கண்ணீரை வரவழைத்தது “பப்படம்” என்ற இந்த வார்த்தைதான்.

அடப்பாவிகளா! தின்பதற்காக பயன்படும் உணவுப் பண்டத்தை எப்படியெல்லாம் உதாரணம் காட்ட பயன்படுத்துகிறார்கள் என்று திட்டித் தீர்க்கலாமே என்று பார்த்தால், நாம் மட்டும் என்ன யோக்கியமா என்று எனக்குள்ளே கேள்வி எழுந்தது. ‘நொந்துப் போய்விட்டேன்’ என்று சொல்வதற்கு ‘நொந்து நூடுல்ஸாகி விட்டேன்’ என்று சீன உணவுப்பொருளை நாம் சொல்வதில்லையா? சீனாக்காரன் இதைக் கேள்விப்பட்டால் அவன் முதலில் நொந்து நூடுல்ஸாகி விடுவான்.

தமிழ்நாட்டில் ஏதாவதொரு திரைப்படம் Flop ஆகிவிட்டால் “படம் பொப்படம் ஆகிவிட்டது” என்று சொல்வதுண்டு.

நாகூரைப் பொறுத்தவரை நீளமாக உள்ளூரிலேயே தயாரிக்கப்படும் அயிட்டத்திற்கு பப்படம் என்று பெயர். வட்ட வடிவமாக இருப்பதற்குப் பெயர் அப்பளம். பப்படம் Unbranded goods. அப்பளம் Branded goods. (உதாரணம் அம்மாமி அப்பளம், பாப்புலர் அப்பளம்). ‘பொப்படம்’ என்ற பெயரில் அயர்லாந்தில் பிரபலமான உணவகம் ஒன்று இருக்கிறது.

அப்பளம் தயாரிப்பில் பிராமணர்கள் பிரசித்தம் என்றுச் சொன்னால் பப்படம் தயாரிப்பில் நம்மவர்கள் பிரசித்தம். நாகூர் சாப்பாட்டு மெனுவில் பப்படம் கண்டிப்பாக இடம் பெற்றுவிடும்.

பொதுவாக அப்பளம் என்று தமிழகத்திலும், அப்படம் என்று தெலுங்கிலும், அப்பளா என்று துளு மொழியிலும், ஹப்பளா என்று கன்னடத்திலும், பாப்பட் என்று இந்தியிலும்  அழைக்கப்படுகிறது.

அப்பள வியாபாரத்தில் மலையாள நடிகர் மோகன்லால் முன்பு குதித்தது ஞாபகமிருக்கும். இந்தி தாரகை ஷில்பா ஷெட்டியும் அப்பளச் சட்டியில் டைவ் அடித்து விட்டார். நாளை ‘நானா கத்தா’ தயாரிப்பில் ‘லாரா தத்தா’ இறங்கினாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.

ஷில்பாவின் தயாரிப்புக்குப் பெயர் “ஷில்பா பொப்படம்”.

நம்ம ஊரில் ஜொஹராமா லாத்தாவும், சின்னாச்சிமாவும் இந்த பப்படம் தயாரிப்பில் ஈடுபட்டிருந்தது எனக்கு நினைவில் இருக்கிறது. ஒரு சிறிய உருண்டை பொப்பட மாவை கையில் வைத்துக் கொண்டு, பலகைக்கட்டையில் லாவகமாக உருட்டி ஒரு கட்டு பப்படத்தை தயாரித்து விடுவார் சின்னாச்சிமா.

ஷில்பாவின் டெக்னிக்கை பின்பற்றி இருந்தால் இந்நேரம் “சின்னாச்சிமா பப்படம்” உலகச் சந்தையில் விற்பனையில் போட்டி போட்டிருக்கும். 

ஷில்பாவும் ஜேட் கூட்டியும் தோழிகளாகினர். ஜேட் கூட்டி கேன்சர் ஏற்பட்டு மறைந்தும் விட்டார். ‘பொப்படம்’ என்ற இந்தப் பெயரை தன் தோழியின் நினைவாக வைத்திருப்பதாக அவர் சொன்னது மனதை நெகிழ வைத்தது. ஜேட் கூட்டி மரணத்திற்கு முன்பு சாப்பிட ஆசைப்பட்டது எது தெரியுமா? பொப்படம்தான். 

- அப்துல் கையூம்

நரைத்த தாடி, நெற்றியில் சந்தனப் பொட்டு, வாய் நிறைந்த வெற்றிலைச் சிரிப்பு, ஞானி போன்ற தோற்றம். கவிஞர் வாலியின் தோற்றத்திற்கும் அவரது பாடல்களுக்கும் பஹ்ரைனுக்கும் நாகூருக்கும் உள்ள தூரம்.

“கதவச் சாத்து கதவச் சாத்து மாமா
நான் கன்னி கழிய வேணுமையா ஆமா
கன்னி நான் கழிஞ்சிதான் தாலிய
நீ கட்ட வேணும்”

வாலி ஐயாவின் சிருங்கார ரசம் சொட்டும் பாடலிது. இதுபோன்ற பாடல் வரிகள் தமிழர் பண்பாட்டையும், காலாச்சாரத்தையும் படுகுழிக்கு இழுத்துச் செல்லுவதோடல்லாமல், சுவாமி நித்யானந்தர் போன்றவர்களையும் சபலபுத்திக்கு ஆளாக்கி சன் டிவிக்கு தீனி போடச் செய்யும் என்பதில் எள்ளளவும் சந்தேகமில்லை.

எத்தனையோ நல்ல பாடல்களைத் தந்த இந்த வாலிபக்கவிஞர் ஏன் கா’வாலி’ப் பாடல்களை எழுதித் தள்ளுகிறார் என்று நமக்கு புரியவில்லை. அண்ணி என்றால் தாய்க்குச் சமம் என்பார்கள். அந்த அண்ணியையே தாரமாக தரம்தாழ்ந்து நோக்கும் ஒரு ஆபாசக் கதைக்கு “வாலி” என்ற பொருத்தமான பெயர் வைத்த இயக்குனரின் சாதூர்யத்தை மெச்சத்தான் வேண்டும்.

இவ்வளவு நன்றாக கவிதை எழுதும் நீங்கள் ஏன் திரைப்படத்திற்கு வியாபார நோக்கோடு எழுதுகிறீர்கள் என்ற கேள்விக்கு

இங்கே நான்
வண்ணமொழிப் பிள்ளைக்குக்
தாலாட்டும் தாய்;

அங்கே நான்
விட்டெறியும் எலும்புக்கு
வாலாட்டும் நாய்!

மேலும் .. ..

எந்தப்பா சினிமாவில்
எடுபடுமோ? விலைபெறுமோ?
அந்தப்பா எழுதுகிறேன்;
என்தப்பா? நீர் சொல்லும்!

மோனை முகம் பார்த்து
முழங்கிட நான் முயற்சித்தால்
பானை முகம் பார்த்தென்
பத்தினியாள் பசித்திருப்பாள்

கட்டுக்குள் அகப்படாமல்
கற்பனைச் சிறகடிக்கும்
சிட்டுக்கள் நீங்கள்;
சிறியேன் அப்படியா?

மெட்டுக்குள் கருத்தரித்து
மெல்லவே இடுப்புநோகத்
துட்டுக்குத் தகுந்தவாறு
முட்டையிடும் பெட்டைக்கோழி!

என்று கவிதையிலேயே பதில் சொல்லியிருக்கிறார் கவிஞர் வாலி. சமுதாயத்தைப் பற்றி எல்லாம் இந்த மனுஷருக்கு கவலையில்லை. காசு பண்ண வேண்டும் என்பதுதான் இவர் கவலையே.

பெரிய மனுஷர் என்று நினைத்து வாலியின் வீட்டிற்கு வேலைக்கு போகும் பணிப்பெண் கொஞ்சம் உஷாராகத்தான் இருக்க வேண்டும் போலிருக்கிறது.

“புது வேலைக்காரி வீட்டுக்கு வந்தாள்
வீடு சுத்தமாகியது.
மனசு குப்பை ஆகியது”

என்ற அவருடைய கவிதை வரிகள் கற்பனை வரிகளாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. காரணம் அவருடைய துருப்பிடித்த மூளையிலிருந்து அப்படிப்பட்ட வார்த்தைகள்தான் வந்து கொட்டுகிறன.

சமுதாயத்தை சீர்படுத்த வேண்டும் என்ற உயர்ந்த நோக்கோடு எழுதுகோல் ஏந்தும் படைப்பாளிகளுக்கு முன்பு “நான் எப்படியும் எழுதுவேன். எனக்கு வேண்டியது பணம்தான்” என்றுச் சொல்லும் இவர் போன்ற கவிராஜர்களை எப்படித் திருத்துவது?

ஒரு பெண் பூப்படைவது என்பது இயற்கை அவளுக்குத் தரும் வரப்பிரசாதம். அந்த நிகழ்வு மட்டும் நிகழாமல் போனால் எந்த அளவுக்கு ஒரு மனம் பாடுபடும் என்பதை வருணிக்க வார்த்தைகள் கிடையாது. அந்த புனிதமான நிகழ்வை கேலிக்கூத்தாக்கும் வண்ணம்

“எப்படி? எப்படி? சமைஞ்சது எப்படி?”

என்று பெண்ணினத்தை இழிவுபடுத்தி பாடலெழுதிய இந்த கவிஞரை சமுதாயம் ஒருபோதும் மன்னிக்காது.

“மாங்காய் மாங்காய் ரெண்டு மாங்காய்
மார்கெட்டு போகாத குண்டு மாங்காய்”

என்று எழுதி ‘மார்கெட்டு’ என்ற வார்த்தையில் ‘மார்-கெட்டு’ என்ற சிலேடையை வைத்து பெண்ணின் உடற்கூறினை கொச்சைப்படுத்தி எழுதிய இந்தக் கவிஞர் வருத்தப்படுவதாகத் தெரியவில்லை. நான் எழுதுவது பணத்துக்காகத்தான் என்று பகிரங்கமாக அறிக்கை விடுகிறார்.

வாலியின் ‘பொய்க்கால் குதிரை’ கவிதைத் தொகுப்பில் ‘இரக்கம்‘ என்ற தலைப்பில் அவரெழுதிய கவிதை ஒன்று இணையப் பதிவுகளில் வலம் வந்த வண்ணமுள்ளது. முஸ்லீம்களின் தியாகத் திருநாளின் மகத்துவத்தை மாசுபடுத்தி இருக்கிறது அவரது வரிகள். தியாகத் திருநாளை இங்குள்ள பத்திரிக்கைகள் ‘பக்ரீத்’ என்று அழைப்பதிலே எனக்கு உடன்பாடில்லை. பக்ரீ என்றால் உருது மொழியில் ஆடு என்று அர்த்தம். ஈத் என்றால் பண்டிகை. பக்ரீத் (ஆடு+பண்டிகை).

‘ஈதுல் அதா’ எனப்படும் இந்த தியாகத் திருநாள் முஸ்லீம்கள் வெறும் ஆடு அறுத்து பிரியாணி சமைக்கும் வைபவம் என்பது கவிஞர் வாலியின் எண்ணம் போலும். இதோ வாலியின் கவிதை : 

மறியே
செம்மறியே !
மேயப்போகிறாயா ? போ
அதோ அந்த மலையடி பக்கத்தில்
நல்ல மூலிகைகள் மலிந்து கிடக்கின்றன
அவைகளையே மேய் !

தப்பித்தவறி விஷப்பூண்டுகளில்
வாயை வைத்து விடாதே
ரொம்பவும் துள்ளாதே நிதானமாய் போ. . .

உன் முட்டி எலும்புகள் முறிந்து விட்டால்
என் கண்களை முட்டிக்கொண்டு கண்ணீர் வரும்
உன்னைத் தேடும்படி வைக்காதே !
இருட்டியதும் நீயாகவே
வீடு திரும்பி விடு !

விடியும் வரையில் அரைத்தூக்கத்தில்
ஆனந்தமாக அசைபோடு !
விடிந்தபிறகுதான்
பக்ரீத் !

கவிஞர் வாலி என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பது நமக்கு புரிகிறது. ‘ஆடு மழையில் நனையுதே என்று ஓநாய் கவலைப்பட்ட கதை’யைதான் இத்தோடு இணைத்துப் பார்க்கிறார். இந்த தியாகத் திருநாளின் பின்னணியிலிருக்கும் உண்மையான தத்துவத்தை அவர் புரிந்துக் கொண்டிருந்தால் இப்படி அவர் எழுதி இருக்க மாட்டார்.

மணப்பாறைக்கு  அருகேயுள்ள மட்டப்பாறைப்பட்டியில் பத்ரகாளியம்மன் கோவில் திருவிழாவில் ஆயிரத்துக்கு மேற்பட்ட எருமை கிடாக்கள் பலியிடப்பட்டு பெரிய குழிவெட்டி அதில் போட்டு புதைக்கப்பட்ட செய்தியை பத்திரிக்கையில் படிக்க நேர்ந்தது.

குர்பானி கொடுக்கப்படும் ஆடுகள் எத்தனை சதவிகிதம் ஏழைகளுக்கு கொடுக்கப்பட வேண்டும், எத்தனை சதவிகிதம் உறவினர்களுக்கு கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்றெல்லாம் விதிமுறைகள் வகுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. சவுதி அரேபியாவில் ஹஜ் சமயத்தில் குர்பானி கொடுக்கப்படும் ஆடுகள் முறையே பக்குவப்படுத்தப்பட்டு ஏழை நாடுகளுக்கு வினியோகிக்கப்படுகின்றன.

விலங்குகள் அறுபடும்போது அதற்கு வேதனை இல்லாத முறையில் அறுப்பதற்கு இஸ்லாம் வகை செய்திருக்கிறது. குர்பானி கொடுக்கும் மிருகத்திற்கு குறைபாடுகள் இல்லாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதில் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் கண்ணும் கருத்துமாக இருந்திருக்கிறார்கள்.

காதுகள் அறுபட்டவை, காதுகள் இல்லாதவை, எலும்பு முறிந்தவை, தானாக நடக்க முடியாதவை, வெளிப்படையாகத் தெரியும் நொண்டி, நன்றாக தெரியக் கூடிய மாறுகண், கொம்புகள் இல்லாதவை இக்குறைபாடு உள்ள மிருகங்கள் தவிர்க்கப்பட வேண்டும் என்பது அவர்களது வாக்கு  (ஆதாரம்: அஹ்மத். திர்மதி, இப்னு மாஜா, நஸயீ, அபூதாவூத்)

இன்னொரு வகையில் கவிஞர் வாலியை சப்பைக்கட்டு கட்டும் விதத்தில் இப்படிக் கூட நான் வாதிடலாம். “குர்பானி கொடுக்கப்படும் ஆடு நல்ல விதத்தில் பராமரிக்கப்பட்டு அவைகளுக்கு எந்த குறைபாடுகள் ஏற்பட்டு விடக்கூடாது என்ற இஸ்லாத்தின் கருத்துக்களை ஆஹா! எவ்வளவு தத்ரூபமாக எடுத்துக் கூறுகிறார் பார்த்தீர்களா?” என்று நான் அவருக்கு வக்காலத்து வாங்கலாம். 

கவிஞர் வாலியின் பொது அறிவை வைத்துப் பார்க்கும் போது தியாகத் திருநாளின் மாண்பினை அறிந்து அவர் எழுதியதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. பலியிடப்படும் ஆட்டுக்கு இரக்கம் காட்டுவதாக நினைத்துக் கொண்டு நீலிக்கண்ணீர் வடிப்பதாகவே எனக்கு படுகிறது.

அண்மையில் “அரபு நாடே அசந்து நிற்கும் அழகியா நீ! உருதுக் கவிஞன் உமர் கய்யாமின் கவிதையா நீ!” என்ற திரைப்படப் பாடலைக் கேட்க நேர்ந்தது. “உமர்கய்யாம் உருதுக் கவிஞனா அல்லது பாரஸீகக் கவிஞனா என்ற உண்மை கூட தெரியாமல் படத்திற்கு பாட்டெழுத வந்து விடுகிறார்களே இந்த ஞான்யச் சூன்யங்கள்” என்று நொந்துப் போய் விட்டேன். விசாரித்துப் பார்த்ததில் இந்தப் பாடலும் வாலி எழுதியதுதானாம். சுவற்றில் முட்டிக் கொள்ளலாம் போலிருந்தது. கொஞ்சம் விட்டால் ஷேக்ஸ்பியர் சமஸ்கிருத கவிஞர் என்று சொல்வார் போலத் தெரிகிறது.

10.000க்கு மேற்பட்ட திரைப்பட பாடல்கள் எழுதியிருக்கும் கவிஞர் வாலி ஒருமுறை “எனக்கு கிடைத்த உலகம் போதும், வெளிநாடுகளென்ன, இங்கிருக்கிற டில்லியே நான் பார்த்ததில்லை” என்று ஒரு பேட்டியில் உண்மையைச் சொன்னார். அவர் உலகம் சுற்றாத ‘வாலி’பன் என்பது ஏற்கனவே தெரியும். அவருக்கு பொது அறிவும் பூஜ்யம் என்பது இப்போதுதான் தெரிகிறது.

புகழ்ச்சிக் கலையில் இவருக்கு ஒரு டாக்டர் பட்டமே சூட்டலாம். “நிஜம் சொன்னால் ரஜினியைவிட நீயொரு வசீகரமான ஃபிகர்.  நாவினிக்க உன்னைப் பாடியே என் உடம்பில் ஏறிப்போனது ஷுகர்” என்று இவர் கலைஞரைப் புகழ்கையில் ‘இவருக்கு ஷுகர் மட்டும்தான் ஏறிப்போயிருக்கிறதா?’ என்று கேட்கத் தோன்றுகிறது.

“ஒபாமா உனக்கு ஒப்பாகுமா?” என்று கலைஞரைப் புகழ்வதிலும், “கலைஞர் எழுதிய கவிதைகளிலேயே தலைசிறந்த கவிதை கனிமொழிதான்” என்று சோப்பு போடுவதோடு இவர் நிறுத்திக் கொள்ளட்டும்.

முஸ்லீம்களைத் தூண்டிவிட்டு அவர் வேடிக்கை பார்க்க வேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

- அப்துல் கையூம்

வலைப்பதிவாளர் திரு,யுவ கிருஷ்ணா (லக்கி லுக்),  ஷாரூக் கான் நடித்த “மை நேம் இஸ் கான்” இந்திப்படத்திற்கு தன் மனதில் பட்ட கருத்துகளை விமர்சனமாக எழுதியிருந்ததை என் வலைத்தளத்தில் மீள்பதிவு செய்திருந்தேன். இதை படித்தபோதே அவருக்கு நிச்சயம் பின்விளைவுகள் வருமென்று எதிர்பார்த்தேன். நினைத்தது போலவே ராமனுஜம் வரதன் என்ற நபர் வசைபட அதற்கும் சரியான பதிலடி கொடுத்திருக்கும் அவரது துணிச்சலை பாராட்டி அவரது முதுகில் செல்லமாக அடித்து ‘சபாஷ்’ போட வைத்தது மனது.  

மை நேம் இஸ் கான் – எதிர்வினை

February 25, 2010

Hi,
I do not know why you guys always support Muslims in the first place.

If the same movie has been taken by a Hindu, will you appreciate?
Immediately, You and Your groups will start writing about SECULARISM

Have you ever written about those hindus who are staying in Pakistan and do not have rights to vote also?

Think man. Think and write before you think again.

During mogul period what has happened to our country. Imagine.
Go and read the books. You will know the truth.

Sooner the entire India will be converted to Islam and Christianity.
Do not worry. Your kid and my kid will do a research on Hinduism just like Americans are doing about Greeks and Latin. But they are the one burried those civilization.

Bye

Regards
Ramanujam Varaddhan

* – * – * – * – * – * – * – * – *
யுவகிருஷ்ணாவின் பதில்

வணக்கம் திரு ராமானுஜம் வரதன்!

இப்படம் ஒரு இந்து இயக்குனரால்தான் இயக்கப்பட்டிருக்கிறது. நாயகனை தவிர்த்து படத்தில் பணிபுரிந்த பெரும்பாலானோர் இந்துக்களே.

முகலாயர் காலத்தில் ‘இந்தியா’ என்றொரு நாடே கிடையாது. இன்று இருக்கும் அமைப்பு கூட பரஸ்பர நலன் சார்ந்த ஒரு கூட்டமைப்பு மட்டுமே. இங்கே பரஸ்பர நலன்கள் மறுக்கப்படுவதுதான் தெலுங்கானா, நக்சல்பாரி உள்ளிட்ட பல பிரச்சினைகளுக்கு காரணமாக இருக்கிறது.

நீங்கள் அஞ்சுவதைப் போல இந்நாடு ஒட்டுமொத்தமாக இஸ்லாமியத்துக்கோ, கிறிஸ்தவத்துக்கோ மாறக்கூடிய வாய்ப்பு எக்காலத்திலும் இல்லை. சுதந்திரம் அடைந்தபோது இங்கிருந்த மத விகிதாச்சாரம் அப்படியேதான் இருக்கிறது. இன்னும் பார்க்கப்போனால் இந்துக்களின் சதவிகிதம் அதிகரித்துக் கொண்டுதான் செல்கிறது.

சிந்திக்க வேண்டியது நானல்ல. நீங்கள்!

அன்புடன்
யுவகிருஷ்ணா

இந்தப் பெயர் எங்கேயோ கேள்விப்பட்ட மாதிரியாகவும் இருக்கலாம் அல்லது கேள்விப்படாத மாதிரியாகவும் இருக்கலாம். மேலோட்டமாக பார்த்தால் ஏதோ ஒரு காலனி அல்லது புதிதாக வந்த ட்வுன்ஷிப் பெயர் போன்று இருக்கிறது. இந்தப் பெயர் எல்லா பீடியாவிலும் (அதுதாங்க என்சைக்ளோ பீடியா, விக்கிபீடியா) மற்றும் எல்லா மீடியாவிலும் காணக் கிடைக்கிறது.

“இந்தப் பெயர் சீமையிலிருந்து வந்ததல்ல. இது நம்ம ஊரு மொளவுத்தண்ணி. அவ்வளவுதான்” என்று நான் குட்டை போட்டுடைத்தால் “ப்..பூ இவ்வளவுதானா?” “இதுக்குப்போயா இவ்வளவு பெரிய பில்டப்பு?” என்று உதட்டை நீங்கள் பிதுக்குவீர்கள்.

நான் பால்ய வயதில் நாகூர் மொம்மசா பள்ளியில் ஓதியபோது ஒரு சகமாணவன் மொட்டையடித்துக் கொண்டு வந்தான். அப்பொழுது வால்பசங்கள் எல்லோரும் கூடி “மொட்டை மொளவுத்தண்ணி, கப்பாப்பா காப்பித் தண்ணி” என்று ரைம்ஸ் பாடி கலாட்டா செய்தார்கள். இந்த ரைம்ஸுக்கு என்ன அர்த்தம் என்று இதுவரை எனக்குப் புரியவில்லை. எதுகை மோனையுடன் யாரெழுதிய பாடலென்றும் தெரியவில்லை. (ஒருவேளை என் நண்பர் கவிஞர் கிட்னிதாசன் சாரி இதயதாசனாக இருக்கக் கூடும்)

தமிழ்நாட்டில் பெரும்பான்மையான மக்கள் இந்த அயிட்டத்தை ‘ரசம்’ என்றுதான் அழைக்கிறார்கள். ‘சாற்றும் அமுது’ என்று மற்றொரு அழகு தமிழ்ப் பெயர் இந்த ரசத்திற்கு இருக்கிறது. ‘சாத்துமது’ என்று சுருக்கமாக சில ஊர்களில் இதை அழைக்கிறார்கள்.

எப்பொழுதோ படித்த சுந்தர ராமசாமியின் கவிதையொன்று என் நினைவில் வந்து அலை மோதியது.

மேற்கே
ரொமாண்டிசிசம்
நாச்சுரலிசம்
ரியலிசம்
அப்பால்
இம்ப்ரெஷனிசம்
என் மனைவிக்கு
தக்காளி ரசம்

“உலகம் எங்கேயோ போய்க்கொண்டிருக்கிறது. அடிப்பாவி நீ இன்னும் தக்காளி ரசத்திலேயே இருக்கிறாயே?” என்று தன் மனைவியை ஜாடைமாடையாக சாடுகிறார். “பரவாயில்லையே! நமக்கில்லாத துணிச்சல் இவருக்கு இருக்கிறதே!” என்று சுந்தர ராமசாமியை பாராட்டத் தோன்றுகிறது.

மிளகுத் தண்ணீர் என்ற அழகுத்தமிழ் பெயர்தான் நம்மூரில் மொளவுத்தண்ணி என்று உருமாறி விட்டது. மற்ற இடங்களிலெல்லாம் ரசம் என்ற வடமொழி பதத்தால் பேச்சுவழக்கில் இருந்த சொல், நாகூர் மற்றும் அதன் சுற்றுவட்டார இடங்களில் மட்டும் ‘மிளகுத்தண்ணீர்’ என்ற தூயதமிழ் பதமாக சொல்வழக்கில் நிலவி வருவது பெருமையாக இருக்கிறது.

நான் வண்டலூர் கிரசெண்ட் பள்ளியில் ஹாஸ்டலில் படித்த காலத்தில் வாரத்தில் ஆறு நாட்கள் (வெள்ளிக்கிழமை தவிர்த்து) ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு ரசம் சமைக்க வேண்டி ஒரு அய்யரை நியமித்தார்கள். மிளகு ரசம், தக்காளி ரசம், ஜீரக ரசம், பூண்டு ரசம், பைனாப்பிள் ரசம், பருப்பு ரசம், எலுமிச்சை ரசம், புளி ரசம், மைசூர் ரசம் என்று வகைவகையாக ரசனையுடன் சமைப்பார்.

இந்த மிளகு, மேலைநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதியானது தென்னிந்தியாவிலிருந்துதான். சுலைமான் நபி (King Solomon) காலத்திலிருந்தே, தமிழ்நாட்டிற்கும் அரபிகளுக்கும் இடையே நடந்த வர்த்தகத்தில் இந்த மிளகு ஒரு முக்கிய பங்கு வகித்திருக்கிறது.

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களுக்கு முந்திய காலத்தில் எழுதப்பட்ட அரபுக் கவிஞர் உம்ருல் கைஸின் கவிதையொன்று இதற்கு சான்று பகர்கிறது. கவிஞர் தன் காதலியின் நினைவாக பாடுகிறார். அவள் வீட்டு முற்றத்தில் புறாக்கள் எச்சம் இடுகின்றன. அந்த எச்சம் எப்படி இருக்கிறதென்றால் இந்திய மிளகு போன்று இருக்கிறதாம். தொன்றுதொட்டே இந்த இந்தியப் பண்டம் அரபு நாடுகளுக்கு சென்று அடைந்திருக்கிறது என்பது புலனாகிறது. ஒரு அரபுக்கவிஞன் தன் காதற்கவிதையில் காட்டுகின்ற ஒப்பீட்டில் ஒரு சரித்திர உண்மையையே வெளிக்காட்டி விடுகிறது.

அரேபியாவிலிருந்து தமிழ்நாட்டிற்கு குதிரைகள் இறக்குமதி செய்யப்பட்டன.

“நீரில் வந்த நிமர்பரிப்புரவியும்”

என்று பட்டினப்பாலை வருணிக்கிறது. குதிரைகளுக்கு பதிலாக மிளகு போன்ற பண்டங்கள் இங்கிருந்து ஏற்றுமதி ஆயின. சங்ககால இலக்கியமான அகநானூறு இதனை எடுத்துக் காட்டுகிறது. அரேபியர்களை “யவனர்” என்று

குறிக்கிறது. யவனர் என்றால் கிரேக்கர்கள் என்று சிலர் வாதிடுகிறார்கள். அது சரியன்று. யவனர்கள் நீண்ட ஆடை அணிந்திருப்பார்கள் என்ற வருணனை உண்டு. கிரேக்கர்களும், ரோமர்களும் (பாவனா மாதிரி) குட்டை பாவாடை அணிந்திருப்பார்கள். சீவகச் சிந்தாமணி இவர்களை ‘யவனத்துருக்கர்’ என்றே குறிப்பிடுகிறது. யவ்னம் என்றால் கோதுமை என்று பொருள். பார்ப்பதற்கு அழகாக கோதுமை நிறத்தில் இருந்த அரபிகளை யவனர் என்றே அழைத்தனர்.

“யவனர் தந்த வினைமாணன் கலங்கள்
பொன்னொடு வந்து கறியொடு பெயரும்”

அரேபியர்கள் வந்த கப்பல்கள், பொற்காசுகளை கொண்டு வந்து கொடுத்து மிளகுப் பொதிகளை ஏற்றிச் செல்லுமாம். ‘கறி’ என்ற சொல் மிளகினைக் குறிக்கும்.

“கறி” என்ற தமிழ் வார்த்தையிலிருந்துதான் “Curry” என்ற ஆங்கில வார்த்தையே பிறந்திருக்கிறது. இந்த “Curry” என்னும் சொல் ஆங்கில அகராதியில் ஒரு அங்கமாகி விட்டது. ஆங்கில கலைக்களஞ்சியத்தில் “Curry” என்ற வார்த்தைக்கு “A generic description used throughout European and American culture to describe a general variety of spiced dishes, best known in South Asian cuisines” என்ற விளக்கம் காணப்படுகிறது.

நாகூரில் இப்பொழுது கூட “இன்று சாப்பாட்டுக்கு என்ன மெனு?” என்று இல்லத்தரசியிடம் கேட்க நினைப்பவர்கள் “இன்னிக்கி என்ன கறி?” என்றுதான் வினா தொடுப்பார்கள்.

இதற்கு பதில் “ஆட்டுக்கறி, கோழிக்கறி, புறாக்கறி” என்றிருக்காது. அதற்கு பதிலாக “ராலு பொறிச்சு, முட்டைக்கோசு வதக்கி, சம்பால் பண்ணி, மொளவுத்தண்ணி காய்ச்சிருக்கேன்” என்ற பதில்தான் வரும்.

என் வீட்டிற்கு பாம்பேகாரர் ஒருவரை விருந்துக்கு அழைத்தபோது “பாபிக்கா பனாயாஹுவா சூப் பஹூத் அச்சா ஹே” என்று சப்புக்கொட்டி அந்த மடாக்குடியன் இரண்டு மூன்று கோப்பை மொளவுத்தண்ணியை Raw-வாக மடக் மடக்கென்று குடித்து விட்டார்.

கிரேக்கர்கள் மற்றும் ரோமர்களின் மருத்துவ குறிப்பேடுகளில் மிளகினை ‘இந்திய மருந்து’ என்று குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.

ஒருமுறை முத்துப்பேட்டை அருகிலுள்ள ஜாம்பவன் ஓடை என்ற ஊரில் கல்யாண விருந்துக்கு சென்றிருந்தேன். தடபுடல் பிரியாணி சாப்பாட்டோடு “சொரி ஆணம்” என்ற அயிட்டமும் வைக்கப்பட்டிருந்தது. (‘குழம்பு’ என்ற சொற்பதத்திற்கான தூயதமிழ் வார்த்தைதான் ‘ஆணம்’ என்பது) அதுவும் குட்டி குட்டி செம்பு பாத்திரத்தில் பார்வையை ஈர்த்தது. மாப்பிள்ளை இல்லாமல் கூட கல்யாணம் நடந்துவிடுமாம். ஆனால் இந்த சொரி ஆணம் இல்லாத கல்யாணம் கிடையாதாம்.

முத்துப்பேட்டையைத் தொடர்ந்து கடலோரப் பகுதிகளான “பட்டினங்கள்” பலவற்றில் இந்த சொரிஆணம், உணவுவகையில் ஒரு முக்கிய அங்கம் வகித்துவிட்டது. சொரிஆணம் என்பது தேங்காய்ப்பால் ரசம்.

“சொரிஆணம்” என்ற பெயர் ஏன் வந்தது என்று சிந்தித்துப் பார்த்தேன். செரிமாணம் ஆவதற்காக வைக்கப்படும் ரசம் இது. ‘செரிஆணம்’ என்ற சொல் ‘சொரிஆணம்’ என்று மருவியிருக்க வாய்ப்பு இருக்கிறது. தேங்காய்ப்பாலை அதன் மீது சொரிவதால் ‘சொரிஆணம்’ என்ற  தூயதமிழ் சொற்பதம் வந்திருக்கவும் வாய்ப்பிருக்கிறது.

கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்தால் ‘சொரிஆணமும்’ மொளவுத்தண்ணியும் நெருங்கிய உறவுமுறை என்று தெரிகிறது. மொளவுத்தண்ணிக்கு மேக்கப் போட்டால் சொரிஆணம். மேக்கப் போடாத சொரிஆணம் மொளவுத்தண்ணி.

அடுத்த முறை யாராவது உங்களிடம் “இன்று மதிய உணவுக்கு என்ன மெனு?” என்று கேட்டால் ஸ்டைலாக “மல்லிகா தாவணி” (Mulligatawny) என்று சொல்லி விடுங்கள். ரெஸிபி டிக்சனரியைப் புரட்டிப் பார்த்து அவர் மண்டையை போட்டு பிய்ச்சுக் கொள்ளட்டும்.

http://nagoori.wordpress.com

இந்த லக்கிலுக்கின் மற்ற பெயர்கள் கிருஷ்ணா, யுவ கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணகுமார் etc., என்னையும் அறியாமல் இவரது எழுத்துக்கள் என்னைக் கவர்ந்து விட்டன. அதிக அளவில் வாசகர்கள் பார்வையிட்டது இவரது வலைப்பூவைதானாம். இது பெரிய சாதனை அல்லவா? Hats Off to Yuva Krishna. அண்மையில் “மை நேம் இஸ் கான்” திரைப்படத்திற்கு இவர் எழுதியிருக்கும் விமர்சனம் இது :

சரியாக எத்தனை ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக என்பது நினைவில்லை. 1999 உலகக்கோப்பை போட்டியாக இருக்கலாம். இந்தியா-பாகிஸ்தான் ஆடும் கிரிக்கெட் போட்டி நடந்து கொண்டிருந்தது. வெற்றி நிலை மாறிக்கொண்டே இருந்தது. அண்ணாசாலை விஜிபி ஷோரூமுக்கு முன்பாக சாலையில் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். இந்தியா தோற்பது போன்ற ஒரு சூழல்.

நடுத்தர வயதுடைய ஒருவர் வெறுப்பாக சொன்னார். “துலுக்கப் பசங்கள்லாம் கொண்டாடுவானுங்க! பாகிஸ்தான் ஜெயிக்கப் போவுது!!” இத்தனைக்கும் அப்போது இந்திய அணிக்கு தலைமை தாங்கிக் கொண்டிருந்தவர் முகம்மது அசாருதீன்.

இறுதியில் வென்றது இந்தியா. சாலை என்று பாராமலும் ‘ஹூர்ரே’ என்று குரலெழுப்பி, ஹைவோல்டேஜ் மகிழ்ச்சியோடு துள்ளிக் குதித்தவர் கமெண்டு அடித்த நடுத்தர வயதுக்காரர் அல்ல. அவருக்கு அருகில் இருந்த இளைஞர். தலையில் வெள்ளைத் தொப்பி. திருவல்லிக்கேணிகாரராக இருக்கலாம்.

நியாயமான காரணங்கள் ஏதுமின்றி, வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் இஸ்லாமியரை இழிவுபடுத்தும் தேசமாக இந்தியா இருக்கிறது. ‘பாகிஸ்தான் ஜெயிக்க வேண்டும்’ என்று சொல்லக்கூடிய ஒரு இஸ்லாமியரை கூட இதுவரை நான் சந்தித்ததேயில்லை. ஒரு இஸ்லாமியனாக பிறந்திருக்கக் கூடாதா? என்று நான் ஏங்கியிருக்கக்கூடிய சந்தர்ப்பங்கள்தான் அனேகம்.

* – * – * – * – * – *

ஷாருக்கின் ‘மை நேம் ஈஸ் கான்’ ஏற்படுத்தியிருக்கும் தாக்கத்தின் ஒரு சதவிகிதத்தை கூட என்னால் வார்த்தைகளில் வெளிப்படுத்த முடியுமா என்று தெரியவில்லை. ஒரு இஸ்லாமியராகவே மனதளவில் வாழும் சாரு போன்றவர்களின் விமர்சனம் சரியான வெளிப்பாடாக அமையும் என்று நம்புகிறேன். அடையாளம் தொடர்பான அரசியலை மிக நுட்பமாக பேசும் படம் இது. உணர்வுகளை அலைக்கழிக்கும் இதுபோன்ற திரைப்படங்கள் வெளியாவது அரிதிலும் அரிதாக நடக்கும் அபூர்வம்.

ஏதோ வாயில் நுழையாத பெயருடைய நோய் கொண்ட ரிஸ்வான்கான் சூழ்நிலை காரணமாக அமெரிக்கா செல்கிறான். மூளை தொடர்பான நோய் அது. புரிந்துகொள்வதிலும், பேச்சிலும், நடத்தையிலும் மற்றவர்களிடமிருந்து சற்றே வேறுபட்டவன் ரிஸ்வான். ஆயினும் அவனுக்கு வேறு சில விஷயங்களில் அதீதமான மாற்று ஆற்றல் உண்டு.

அமெரிக்காவில் இளம் விதவையான மந்திராவை சந்திக்கிறான். இயல்பாக மலரும் காதல் திருமணத்தில் முடிகிறது. மந்திராவுக்கு ஏற்கனவே ஒரு மகன் உண்டு. 2001 செப்.11 சம்பவத்துக்கு பிறகு இஸ்லாமியர் மீதான அமெரிக்கர்களின் விரோத மனோபாவம் நீறுபூத்த நெருப்பாய் மாறி, வாய்ப்பு கிடைக்கும்போதெல்லாம் வன்முறையில் முடிகிறது. ஒரு இஸ்லாமியன் தனக்கு திடீர் தகப்பன் ஆனதாலேயே மந்திராவின் மகன் ஒரு வன்முறையில் உயிரிழக்கிறான்.

‘கான் என்ற உனது பெயர்தான் என் மகனை கொன்றது!’ என்று மந்திரா கோபத்தில் குற்றம் சாட்டுகிறாள். “உனக்கு தைரியம் இருந்தால் அமெரிக்க அதிபரை சந்தித்து ‘என் பெயர் கான். நான் தீவிரவாதி இல்லை’ என்று சொல்!” என்று கத்துகிறாள். கோபத்தில் விளைந்த இந்த அர்த்தமற்ற வார்த்தைகளை கான் சீரியஸாக எடுத்துக் கொள்கிறான். அமெரிக்க அதிபரை சந்திக்க தன் பயணத்தை தொடர்கிறான். இதையடுத்து அடுத்தடுத்து நடக்கும் சம்பவங்கள், கான் அமெரிக்க அதிபரை சந்திக்க முடிந்ததா? என்பதுதான் கதை.

தான் பிறந்த இனத்துக்கு ஒரு கலைஞனால் செய்யப்படக்கூடிய உச்சபட்ச கைமாறினை ஷாருக்கான் செய்து தந்திருக்கிறார். அமெரிக்க அரசியல், அதன் குடிமக்கள், வர்க்கம் – இவை தொடர்பான வேறுபாடுகளை நுணுக்கமாக பதிவு செய்கிறார். “அமெரிக்காகாரங்களே இப்படித்தான் எசமான்!” என்று புலம்பாமல், மனிதத்தை மதிக்கும் அமெரிக்கர்களையும் கருப்பின தாய் கதாபாத்திரத்தின் வாயிலாக படம்பிடித்து காட்டுகிறார்.

‘அன்பே சிவம்’ படத்தில் கமல்ஹாசனின் நடிப்பைக் கண்டு சிலாகித்தபோது, இனிமேல் இப்படி நடிக்க ஒருவன் பிறந்துதான் வரவேண்டும் என்று நினைத்தேன். ஷாருக்கான் எப்போதோ பிறந்துவிட்டார். ஒரு காட்சியிலாவது கதாபாத்திரத்தின் தன்மையிலிருந்து விலகி ஷாருக்கின் ஹீரோயிஸம் எங்காவது வெளிப்படுமா என்று பார்த்தோமானால் ஏமாற்றம்தான் மிஞ்சுகிறது. அடுத்த ஆண்டு ஷாருக் வீட்டின் கதவுகளை வரிசையில் நின்று விருதுகள் தட்டும்.

ஒரு சினிமாவுக்கு தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களின் பங்களிப்பு என்னவென்று படம் வரைந்து பாகம் குறித்து காட்டுகிறது ’மை நேம் ஈஸ் கான்’. குறிப்பாக கஜோலுக்கான ஒப்பனை, உடையலங்காரம் வழியே கதையின் வலிமை வெகுவாக கூட்டப்படுவது அபாரம். ரவி கே.சந்திரனின் ஒளிப்பதிவு, ஷங்கர் என்லாயின் இசை என்றெல்லாம் தனித்தனியாக குறிப்பிட இயலாதவாறு, ஒட்டுமொத்தமாக ஒரு அதிசயத்தை சாதித்துக் காட்டியிருக்கின்றனர் இந்த படக்குழுவினர்.

ஒவ்வொரு அமெரிக்கனும் கட்டாயம் பார்க்கவேண்டிய படம் இது.

அப்போது இந்தியர்களுக்கு?

கமல்ஹாசன் விரைவில் ‘மை நேம் ஈஸ் தெனாலி’ என்றொரு படம் எடுப்பார். 1991, மே 21-க்குப் பிறகு, சென்னையில் வசிக்கும் ஒரு ஈழத்தமிழன் சோனியா காந்தியை சந்தித்து, “நான் தெனாலி, நான் விடுதலைப்புலி அல்ல” என்று சொல்லுவது கதையாக இருக்கும். இந்தியத் தணிக்கைக்குழு அனுமதித்தால் இப்படத்தை இந்தியர்களுக்கு போட்டுக் காட்டலாம்.

தொடர்புடைய சுட்டி :
http://truthdive.com/2009/04/14/recommended-reading-luckylook-the-star-blogger/
http://www.luckylookonline.com/

[பறவைகளைப் பற்றியும், விலங்குகளைப் பற்றியும் அபூர்வமான சில தகவல்களை நண்பரொருவர் திரட்டி அனுப்பியிருந்தார். தகவல்கள் என்னமோ சுவையாகத்தான் இருந்தது. எல்லாவற்றையும் கமெண்ட் அடிக்கச் சொல்லும் கோணல்புத்தி இதற்கும் அடிக்கச் சொன்னது. நண்பர் அனுப்பி வைத்த தகவல்களும் என்னுடைய கமெண்டும்.]

“டால்பின்கள் தூங்கும் போது கண்கள் திறந்திருக்கும்”.

இந்த மாதிரி திறமை மனிதர்களுக்கும் இருந்தால் எவ்வளவு நல்லது. ஆபீஸில் மானேஜருக்கு எதிரிலேயே ஜாலியாக தூங்கலாமே!

“நாய்கள் பத்து விதமாக குறைக்கும் ஆற்றல் பெற்றது”

டைரக்டர் ராஜ்குமாருக்கு இது தெரிந்தால் ‘அசத்தப் போவது யாரு?’ நிகழ்ச்சியில் மிமிக்ரி ஆர்ட்டிஸ்டாக சேர்த்துக் கொள்வார்.

“பூனைகள் ஒரு நாளைக்கு 16 மணி நேரம் தூங்குகிறது”.

என் மைத்துனர் மாத்திரம் என்னவாம்? (இறைவா! இதை என் மனைவி படிக்காமல் இருக்க வேண்டும்)

“ஆந்தையினால் மட்டும் நீலநிறத்தை அடையாளம் காண முடியும்”

இதை சென்ஸார் போர்டில் நியமித்தால் என்ன? நல்ல படம் எது? புளு பிலிம் எது? என்று எளிதில் கண்டுபிடித்து விடுமே!

“கலிபோர்னியாவில் வாழும் ஒரு வகை மீனுக்கு கண்களே கிடையாது”.

இதில் என்ன ஆச்சரியம் வேண்டிக் கிடக்கு? நம்ம அரசியல்வாதிகள் சிலருக்கு மூளையே கிடையாதே!

“மூளையில்லாத மீன் நட்சத்திர மீன்கள் ஆகும்”.

கரெக்ட். அரசியல்வாதிகள் நட்சத்திர அந்தஸ்த்து உடையவர்கள்தானே?

“தேளுக்கு பத்து கண்கள் உண்டு. இருப்பினும் பார்வைத் தெளிவாக இருக்காது.”

நம்ம ஆளுங்க சில பேரு பகல் நேரத்தில் கார் ஓட்டுவார்கள். நாலு கண்கள் இருக்கும் (அதாவது மூக்கு கண்ணாடி வேறு போட்டிருப்பார்கள்) கடைசியில் தாறுமாறாக பிளாட்பாரத்தில் போய் ஏற்றி விடுவார்கள்.

“நெருப்புக் கோழிக்குப் பற்கள் இல்லாததால், சாப்பிட்ட உணவு செரிப்பதற்காக சிறுசிறு கற்களை விழுங்கும்”

அப்புறமா கற்கள் செரிப்பதற்காக எதை விழுங்கும் என்று சொல்லவே இல்லையே?

“சிவப்பாக வியர்வை சிந்தும் விலங்கு நீர்யானை.”

நல்லவேளை நமக்கு இப்படி கிடையாது. வெயிலிலே அலைந்து விட்டு வீட்டுக்கு வந்தால் மகன் ரத்தக்களறியாக வந்து நிற்கின்றானே என்று என் தாயார் துடிதுடித்து போய் விடுவார்.

“முட்டையை முதன்முதலாக உணவுப் பொருளாகப் பயன்படுத்தியவர்கள் எகிப்தியர்கள்”.

அது போகட்டும். ஆத்திரம் வந்தால் அழுகிய முட்டைகளை எடுத்து வீச பயன் படுத்தியது யார் என்று சொல்லவே இல்லையே?