RSS

தந்தை பெரியாரும் நாகூர் ஹனிபாவும்


%e0%ae%88-%e0%ae%b5%e0%af%86-%e0%ae%b0%e0%ae%be %e0%ae%a8%e0%ae%be%e0%ae%95%e0%af%82%e0%ae%b0%e0%af%8d-%e0%ae%b9%e0%ae%a9%e0%ae%bf%e0%ae%aa%e0%ae%be

பெரியார் என்ற சொல் எவரும் உச்சரிக்க உகந்த சொல் அல்ல என்று கருதப்பட்ட அந்தக் காலத்தில் தந்தை பெரியாரின் கொள்கைகளிலும் சுயமரியாதைச் சிந்தனைகளிலும் கவரப்பட்டு திராவிட முழக்கங்கள் முழங்கிக் கொண்டிருந்தார் நாகூர் ஹனிபா.

1935-ஆம் ஆண்டு அது. அப்போது ஹனிபாவுக்கு பத்து வயதுதானிருக்கும். ஹனிபாவின் தந்தையார் முகம்மது இஸ்மாயில் மலேசியாவிலுள்ள கோலாலம்பூர் நகரில் ரயில்வே போர்மேனாக பணி புரிந்து வந்த நேரம். அதுசமயம் தமிழக மண்ணில் புரட்சிக் கருத்துக்களை வித்திட்டுக்கொண்டிருந்த தந்தை பெரியாரின் சுயமரியாதைச் சிந்தனைகள் அவரை பெரிதும் ஆட்கொண்டன.

தமிழ்நாட்டில் செட்டியார் தொடக்கநிலை பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருந்த தன் அன்பு மைந்தன் ஹனிபாவின் மனதில் சுயமரியாதைக் கருத்துக்கள் வேரூன்றுவதற்கு அவரது தந்தை ஒரு முக்கிய காரணமாக இருந்தார் என்றே கூறலாம்

‘புலிக்கு பிறந்தது பூனையாகுமா’  என்று சொல்வார்களே, அதுபோல ‘தாய் எட்டடி பாய்ந்தால் குட்டி பதினாறு அடி பாயும்’ என்ற பழமொழிக்கேற்ப தன் தந்தைக்கு,  அவரது ஆணைபடியே, இங்கிருந்தபடி இஸ்லாமிய பத்திரிக்கைகளையும் ,சுயமரியாதை இயக்க ஏடுகளை  வாங்கி அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்.

அப்போது கப்பல் போக்குவரத்து நாகை துறைமுகத்திலிருந்து மலேயாவுக்கு செயற்பாட்டில் இருந்தது.  நாகூர் அல்லது சுற்றுவட்டாரத்து பயணிகள் யாரையாவது தொடர்பு கொண்டு பத்திரிக்கை கட்டுகளை தவறாமல் ஹனிபா தன் தந்தைக்கு அனுப்பி வைப்பார்.

  • வேலூர் நகரிலிருந்து 1910-ஆம் ஆண்டு முதற்கொண்டு வெளிவந்துக் கொண்டிருந்த இஸ்லாமிய நாளிதழான “சைபுல் இஸ்லாம்”

தாருல் இஸ்லாம்

  • “இராமாயண சாயபு” என்றழைக்கப்பட்ட தாவூத் ஷா அவர்களை ஆசிரியராகக் கொண்டு 1923-ஆம் ஆண்டு முதல் வெளிவந்துக் கொண்டிருந்த “தாருல் இஸ்லாம்” பத்திரிக்கை

magazine-3 magazine-4 magazine-1

  • 1925-ஆம் ஆண்டு முதல் வெளிவந்துக் கொண்டிருந்த பெரியாரால் ஆரம்பித்து வெளியிடப்பட்ட சுயமரியாதை இதழான “குடியரசு” பத்திரிக்கை.  இவைகள் குறிப்பிடத்தக்கவை.

“குடியரசு”  இதழைத் தொடங்கி வைத்தவர் தமிழறிஞரும் திருப்பாதிரிப் புலியூர் திருமடத்தின் தலைவராகவும் விளங்கிய ’சிவசண்முக மெய்ஞ்ஞான சிவாசாரிய சுவாமி’ எனும் ’ஞானியார் சுவாமிகள்’  என்பது கூடுதல் செய்தி.

இவைகளை ஒன்று விடாமல் சேகரித்து தன் தந்தைக்கு தவறாமல் அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார் ஹனீபா. அனுப்புவதற்கு முன்னர் அவைகளை ஒரு வரிகூட விடாமல் ஒன்றுக்கு பலமுறை படித்து, தன்னைத்தானே உரமேற்றிக் கொள்வார். இப்படியாகத்தான் ஹனிபா  திராவிடக் கொள்கைகளும், சுயமரியாதைச் சிந்தனைகளையும் தனக்குத்தானே வளர்த்துக் கொண்டார்.

திராவிட இயக்கம் ,மேலோங்கி வந்த காலத்தில் பெரியாரைப் பற்றி நாகூர் E.M.ஹனிபா அவர்கள் பாடிய பாடல் மிகவும் பிரபலமாக இருந்தது.

“ஆசுகவி” என்று எல்லோராலும் போற்றப்பட்டவர் புலவர் ஆபிதீன்.  ஆபிதீன் காக்கா என நாகூர் மக்களால் பாசத்துடன் அழைக்கப்பட்டவர்.

அவர் எழுதிய அந்த அற்புத பாடல் வரிகள் இதோ :

பேரறிவாளர் அவர் பெரியார் எனும் ஈவேரா

ஆரறிவார் பெருமை தமிழா,

ஆபிதீன் சொல் ஈவெரா தமிழா

ஆபிதீன் சொல் ஈவெரா !

 

தூங்கிக் கிடந்த உன்னை துடைத்தணைத்து

தாங்கித் தரைமேல் இட்டார் – தமிழா

தாத்தாவாம் ஈவெரா-வே தமிழா

தாத்தாவாம் ஈவெரா-வே

 

வேதியர் கண்கள் முன்னே

வேட்டிகளை அணியச் செய்து

வீதி உலாவச் செய்தார் – தமிழா

வீரராம் ஈவெரா-வே

வீரராம் ஈவெரா-வே

 

புரோகிதப் புற்றுக்குள்

பாலை விட்டு

…………………………………….

புகுத்தல் தருமத்திற்கு

விரோதம் என்றே கூறிட்டார்

வித்தகர் ஈவெரா-வே – தமிழா

வித்தகர் ஈவெரா-வே

இப்பாடல் அக்காலத்தில் அனைத்து இனஉணர்வாளர்களின்  உதடுகளையும் முணுமுணுக்க வைத்தது ..

இப்பாடல் திராவிட இன உணர்வாளர்களின் உணர்ச்சிகளை தட்டி எழுப்பியது.

1939-ல் தமிழ்நாட்டு முதல்வராக இருந்த ராஜாஜி நாகூர் வந்தபோது இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டத்தில் கறுப்புக்கொடி காட்டி காவல்துறையால் கைது செய்யப்பட்டபோது ஹனிபாவுக்கு வயது எத்தனை தெரியுமா..? சொன்னால் நம்ப மாட்டீர்கள். வெறும் பதின்மூன்று வயது.

“சின்ன வயதிலேயே தமிழ்.. தமிழ் என்ற தமிழுணர்வுடன் வளர்ந்தவர் நாகூர் ஹனிபா. தமிழுக்கு ஒரு தீங்கென்றால், அந்தத் தீங்கினைத் தடுத்து நிறுத்திட, தமிழர் நலன் காத்திட தமிழ்மொழி காத்திட, தோள்தட்டிதன்னை ஒப்படைத்துக் கொள்ளக் கூடிய தியாக சீலர் நாகூர் ஹனிபா” என வாயாரப் புகழ்கிறார் டாக்டர் கலைஞர்.

மேலும், “பெரியார் பெயரை உச்சரித்தால், அண்ணாவின் பெயரைச் சொன்னால் ஒருவித முகக்கோணலுடன் சமுதாயத்தில் பலர் பார்த்து ஒதுக்கிய நேரத்தில் – அவர்களின் பெயரைச் சொன்னால் பிழைக்கவே முடியாது எனும் அச்சுறுத்தல் ஆட்டிப் படைத்த நேரத்தில் – இந்த இயக்கத்தில் தன்னை ஒப்படைத்துக் கொண்டு, மேடை தோறும் இசைமுழக்கம் செய்த அனிபாவின் இளமைத் தோற்றத்தையும் கண்டிருக்கிறேன். இன்று என்னை விட ஓரிரு வயது குறைந்தவராயினும் நரைத்த தாடியுடன் கழகத்தின் கொடிமரமாய் மிடுக்காகத் திகழ்வதையும் கண்டு பூரிப்புக் கொள்கிறேன்.”

என்று புகழாரம் சூட்டுகிறார் கலைஞர் மு.கருணாநிதி அவர்கள்.

1938-ஆம் ஆண்டில் தந்தை பெரியார் சூறாவளி சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டு தஞ்சை மாநிலத்திலிருந்த பெரும்பாலான ஊர்களில் பொதுக்கூட்டங்களில் பேசினார்.

மே மாதம் 22 கூத்தாநல்லூரில் நடந்த மீலாது விழா. அதே 25-ஆம் தேதி மாலை 3 மணிக்கு மன்னார்குடியில் நடைபெற்ற பொதுக்கூட்டம்.

மே மாதம் திருபுவனத்தில் நடந்த முஸ்லீம் லீக் மாநாடு.

ஜூன் 8, அய்யம்பேட்டை பனகல் பந்தலில் (பசுபதி கோயில்) நடந்த முதல் சுயமரியாதை மாநாடு

ஜூன் 9, திருவாரூரில் நடந்த நீதிக்கட்சி கூட்டம்

ஜூலை 24, மாயவரத்தில் நடந்த 10,000 க்கும் மேலானோர் கலந்துக் கொண்ட மாபெரும் முஸ்லீம் லீக் மாநாடு

ஜூலை 25, கும்பகோணம் காங்கேயன் பார்க்கில்  நடந்த இந்தி எதிர்ப்பு கூட்டம்

ஜூலை 26, வவ்வாலடியில் நடைபெற்ற முஸ்லீம் லீக்  பொதுக்கூட்டம்

ஜூலை 27, மாயவரம் பார்க் மைதானத்தில் நடைபெற்ற இந்தி எதிர்ப்புக் கூட்டம்

இவை யாவும் தந்தை பெரியார் கலந்துக் கொண்டு சொற்பொழிவாற்றிய கூட்டங்கள். இவை அனைத்திலும் ஒன்று விடாமல் நாகூர் ஹனிபா தமிழின உணர்வோடு தொண்டராக கலந்துக் கொண்டு செயலாற்றிய கூட்டங்கள்.

இசைமுரசு நாகூர் E.M.ஹனிபா அவர்களிடம் தந்தை பெரியாரைப் பற்றி கேட்கப்பட்ட ஒரு கேள்வியும் அதற்கு அவர் தந்த பதிலும் :

தந்தை பெரியாருடன் உங்களுக்கு எப்படி பழக்கம் ஏற்பட்டது?

“பெரியாரை நாகூருக்கு அழைத்து நான் கூட்டங்கள் நடத்தியிருக்கிறேன். அந்தக் கூட்டங்களில் நான் பாடியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்தார், பெரியார். “அனிபா அய்யா பாட்டுக்கு ஒலிபெருக்கித் தேவையில்லை” என்பார். மயிலாடுதுறை, நாகப்பட்டினம் வரும்போது என்னை அழைத்து வரச்சொல்லி பாட வைத்துக் கேட்டு மகிழ்வார், பெரியார். சிலநேரம் என் பாட்டைக் கேட்டு, ஒரு ரூபாய் இனாம் கூடக் கொடுத்திருக்கிறார்.”

திராவிட இயக்கங்கள் தமிழ் நாட்டில் தழைப்பதற்கு பெரியாரின்  பெருமைமிகு சீடராக விளங்கிய நாகூர் ஹனிபாவும் மிக முக்கிய காரணம் என்றால் அது மிகையாகாது .

அப்துல் கையூம்

 

Tags:

நாகூர் நாத்திகன் சின்னத்தம்பி


நாகூரில் வாழ்ந்த நன்மக்களுள் நம் நெஞ்சில் நிலையாக குடியிருக்கும் நல்லொதொரு நாயகன் இந்த நாத்திகன் சின்னத்தம்பி,

துணிச்சலுக்குப் பெயர் போனவன். தன்மானத்தை விட்டுக் கொடுக்காதவன். எல்லோரும் போற்றும் அந்த ஈரோட்டுக் கிழவனின் முரட்டு பக்தன். தான் சார்ந்திருந்த கொள்கையிலிருந்து சற்றும் தடம் மாறாதிருந்தவன். சாதாரண ஒரு சலவைத் தொழிலாளி சமூகத்தில் மதிக்கப்படும் ஒரு சாதனை மனிதனாக உருவாக முடியும் என்பதற்கு நாகூர் சின்னத்தம்பி நல்லதோர் எடுத்துக்காட்டு.

இந்த சின்னத்தம்பி வேறு யாருமல்ல. திராவிட கழகப் பொதுச் செயலாளர் கலி. பூங்குன்றன் அவர்களுடைய மாமனார்.  நாகூரைச் சேர்ந்த சின்னத்தம்பி – ருக்மணி தம்பதியருக்கு மொத்தம் ஏழு குழந்தைகள். மகன்கள் சித்தார்த்தன், பெரியார் செல்வன் மற்றும் காமராஜ். மகள்கள் வெற்றிச்செல்வி, அழகுமணி, கவுதமி, வளர்மதி ஆகியோர். பெரும்பாலான அந்தக் குழந்தையின் பெயர்கள் “தென்னிந்தியாவின் சாக்ரடீஸ்” எனப்படும் அந்த பகுத்தறிவு பகலவன் ஈ.வெ.ரா.பெரியார் ஆசி தந்து அவரே நேரில் சூட்டிய  செந்தமிழ்ப் பெயர்கள்.

மருமகன்கள் கலி.பூங்குன்றன், முருகையன், பாலகிருஷ்ணன்  அனைவரும் திராவிட இயக்கத்தில் தீவிர ஈடுபாடு கொண்டவர்கள்.  சின்னத்தம்பியின் மகள் வெற்றிச்செல்வியின் அன்புக்கணவர்தான் கலி. பூங்குன்றன்.

கலி பூங்குன்றன் நாடறிந்தவர்.  கவிஞர், எழுத்தாளர், செயற்பாட்டாளர் என பன்முக ஆற்றல் கொண்ட பகுத்தறிவாளர். ‘விடுதலை’ நாளிதழின் பொறுப்பாசிரியராகவும் பணி புரிந்தவர்.

2007-ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 25, 26,27 தேதிகளில் அப்போது தமிழக முதலமைச்சராக பதவியிலிருந்த டாக்டர் கலைஞர் மு.கருணாநிதி அவர்களின் தலைமையில் சென்னையில் இஸ்லாமிய தமிழிலக்கிய ஏழாம் மாநாடு நடைபெற்றது. அவ்விழாவில் நானெழுதிய “அந்த நாள் ஞாபகம்” என்ற கவிதை நூல் வெளியிடப்பட்டது. முழுக்க முழுக்க நாகூரின் சிறப்பைப் பாடும் நூலிது.

%e0%ae%95%e0%af%88%e0%ae%af%e0%af%82%e0%ae%ae%e0%af%8d

அந்த நூலில் எனது முகவுரையில் :

“துணியை வெளுக்க வந்து என் மனதை வெளுத்துச் சென்ற சுயமரியாதைச் சிந்தனைவாதி சின்னத்தம்பி”

என்று அவரை சிலாகித்து எழுதியிருந்தேன். அந்த உயர்ந்த  மனிதனை உளமார   பாராட்ட வேண்டும் என்று என் உள்ளத்தில் தோன்றிய உண்மையான  உணர்ச்சிமிக்க  வரிகள் அவை.

ஒவ்வொரு முறை சலவைத் துணியை மூட்டையாகக் கட்டி எங்கள் வீட்டுக்கு அவர் சுமந்து வரும்போதெல்லாம் என் தந்தையார் அவரின் வாயைக் கிளறுவதற்காக அவரைச் சீண்டி விடுவார். அது தந்தை பெரியார் அல்லது அவர் சார்ந்திருக்கும் இயக்கத்தைப் பற்றிய கிண்டலாக இருக்கும். மானமிகு அந்த மனிதனின் மரியாதையைக் குறைக்கவேண்டும் என்ற நோக்கில் அல்ல அந்த கிண்டல்.  உணர்ச்சி பொங்க தன் உள்ளக்கிடக்கையை, ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் அனுபவிக்கும் வேதனையை, அந்த மனிதன் விவரிக்கையில் உளமிரங்கி கேட்டுக் கொண்டிருப்பார் என் தந்தை. சிறுவனாக இருந்த நானும் அந்த உரையாடலை உன்னிப்பாய் கவனித்துக் கொண்டிருப்பேன்.

சின்னத்தம்பி, பேச்சுவாக்கில் அவ்வப்போது உதிர்க்கும் வெடிச்சிரிப்பு நமக்கும் தொடர் சிரிப்பை உண்டாக்கிவிடும்.

அச்சமயம் எனக்கு சுமார் ஒன்பது அல்லது பத்து வயதுதானிருக்கும். திராவிட கழகத்தைப் பற்றி எவராவது கேலியோ அல்லது கிண்டலோ செய்தால் சின்னத்தம்பிக்கு வருகிற கோபம் இருக்கிறதே…? அப்பப்பா….. வருணிக்க இயலாது. சின்னத்தம்பியின் கனத்த குரல் நான்கு வீட்டுக்கப்பால் எதிரொலிக்கும். அவருடைய ஒவ்வொரு பேச்சிலும் ஒரு ஆதங்கம் இருப்பதை நம்மால் உணர முடியும்

மனுஷன் வானத்திற்கும் பூமிக்குமாய் குதிப்பார். அவருடைய கண்களில் கோபக்கனல் கொந்தளிக்கும்.. “முதலாளி” என்று என் தந்தையாரை அவர் பாசத்தால் அழைத்தாலும்கூட வார்த்தைக்கு வார்த்தை, கருத்துக்கு கருத்து, சூடாக பதிலுக்கு பதில் தர ஒருபோதும் தயங்க மாட்டார்.

தியாகப் பெருநாளின் போது (பக்ரீத்) எங்கள் வீட்டில் ஆடு குர்பானி கொடுக்கையில் தோலை எதிரிலுள்ள பள்ளிக்கு நன்கொடையாக (அதன் கிரயம் அவர்களுக்கு பயன்படும் வகையில்) கொடுத்து விடுவோம். ஆனால் தலைக்கறியும். ஆட்டுக்காலும் சின்னத்தம்பிக்கு என “ரிசர்வு” செய்யப்பட்டு விடும். காலையிலேயே மறக்காமல் அவரும் வீட்டுக்கு வந்து வாங்கிச் செல்வார்.

சின்னத்தம்பி என்ற பாத்திரம் எங்கள் குடும்பத்தில் ஒரு இணைபிரியா அங்கம். ஊராரும் அவரை நாத்திகன் சின்னத்தம்பி என்றே அழைப்பார்கள். அப்படி அழைப்பதைத்தான் அவரும் விரும்புவார்.

நான் ஐந்தாம் வகுப்பு தஞ்சாவூர் Sacred Heart Convent-ல் படித்துக் கொண்டிருந்த காலம். ஹாஸ்டலில் தங்கி படித்துக் கொண்டிருந்தேன்.  பள்ளி விடுமுறை விடும்போது என்னை வீட்டிற்கு அழைத்து வருவதற்காக சின்னத்தம்பியைத்தான் என் தந்தையார் அனுப்பி வைப்பார்.

விடுமுறை விட்டதும் அழைத்துச் செல்வதற்காக மாணவர்களின் பெற்றோர்கள் அல்லது உறவினர்கள் பள்ளிக்கூட வாசலில் வந்து காத்திருப்பார்கள். எங்களுக்குச் செய்தி சொல்லி அனுப்புவார்கள். நான் என் உடமைகளை எடுத்துக்கொண்டு ஹாஸ்டலிலிருந்து வெளியே வரும்போது தூரத்தில் சின்னத் தம்பி நின்றுக் கொண்டிருப்பார். “தம்பி….நல்லா இருக்கீங்களா….?.” என்று தாய்ப்பாசத்தோடு தன் இருகைகளையும் அகல விரித்துக் கொண்டு குரல் கொடுப்பார். என்னையறியாத ஒரு பாசப்பிணைப்போடு நானும் ஓடிச் சென்று அவரை அணைத்துக் கொள்வேன்.

தஞ்சை புகைவண்டி நிலையத்திற்கு எதிரில் இருக்கும் ஒரு சிற்றுண்டி விடுதியில்தான் உணவு அருந்துவார். முனியாண்டி விலாஸ் என்று நினைக்கிறேன். பெயர் ஞாபகத்தில் இல்லை. அந்தக் கடையில் பெரியாருடைய ஏராளமான  புகைப்படங்கள்   வரிசையாக சுவற்றில் நிறைய மாட்டி வைத்திருப்பார்கள். அது எனக்கு பசுமையான நினைவாக இருக்கிறது.

பஸ்ஸில் தஞ்சையிலிருந்து என் சொந்த ஊர் நாகூர் செல்லும் வழி நெடுகிலும் பெரியாரின் வாழ்வில் நடந்த சம்பவங்களை சொல்ல ஆரம்பிப்பார். அவர் அதைச் சொல்ல மறந்தாலும் “பெரியார் கதை சொல்லுங்க” என்று அவருக்கு நான் நினைவு படுத்துவேன். அவர் சொல்லும் அத்தனை விடயங்களும் மாறுபட்ட சிந்தனையாக இருந்த காரணத்தினால் நானும் உன்னிப்பாக மிகுந்த ஆர்வத்துடன் காதுகொடுத்து கேட்பேன்.

சாதி ஒழிப்பு, பெண்ணின விடுதலை, சமூக சீர்த்திருத்தக் கருத்துக்கள், மூடநம்பிக்கை, தீண்டாமை, பகுத்தறிவு வாதம் இவைகளைப் பற்றியெல்லாம் படிப்பறிவு இல்லாத சின்னத்தம்பி இத்தனை ஆதாரங்களுடன், சரித்திர சான்றுகளுடன் சரளமாக எடுத்துவைத்து எப்படி மணிக்கணக்கில் விவாதிக்க முடிகிறது என்று நான் வியந்துப் போனதுண்டு.

அனுதினமும் அவர் ஒட்டி உறவாடிய, வளர்ந்த, நெருங்கிப் பழகிய பகுத்தறிவு பாசறை அவரை அந்தளவுக்கு தேர்ச்சி பெற வைத்திருந்தது.

Rukmani chiinna Thamby

ருக்மணி சின்னத்தம்பி

2012-ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதத்தில் சின்னத்தம்பியின் துணைவியார் ருக்மணி அம்மையார் மஞ்சக்கொல்லையில் மரணித்தபோது அவருக்கு வயது 84. அந்த துயரச் செய்தி என்னை மிகவும் வாட்டியது. சின்னத்தம்பியை பெரியாரின் “தீவிர” பக்தர் என்று வருணிக்கும் அதே நேரத்தில் மூதாட்டி ருக்மணியை “அதிதீவிர” என்ற அடைமொழியோடுதான் வருணிக்க வேண்டும். வெள்ளை நிற ஜாக்கெட்டும், கறுப்பு நிற புடவையும் அணிந்திருக்கும் அவரது தோற்றம் மணியம்மை போலவே இருக்கும். அவர், திராவிட இயக்கத்தின் மகளிரணி போர்வாளாகத் திகழ்ந்தவர்.

%e0%ae%b0%e0%af%81%e0%ae%95%e0%af%8d%e0%ae%ae%e0%ae%a3%e0%ae%bf-4

மறைந்த ருக்மணி அம்மையார் உடலுக்கு கழகத்தின் சார்பில் கழகப்பொருளாளர் கோ.சாமிதுரை மாலை வைத்து இறுதிமரியாதை செலுத்தினார்.

நான் சிறுவனாக இருக்கையில் பலமுறை சின்னத்தம்பியின் இல்லத்திற்கு சென்றிருக்கிறேன். நாகூர் ரோட்டுத் தெருவில் இருந்தது அவர் வீடு. அது அவரது மாமனாரின் பூர்வீக வீடு. ருக்மணி அம்மையாரின் தந்தையாரும் திராவிட இயக்க கொள்கையில் தன்னை இணைத்துக் கொண்டவர். பெரியாரின் பெருந்தொண்டர். மொத்தத்தில் அந்த குடும்ப அங்கத்தினர் ஒவ்வொருவரும் பகுத்தறிவு சிற்பி ஈ.வெ.ரா.வின் பாதுகாப்பில் வளர்ந்தவர்கள்.

சின்னத்தம்பியின் வீட்டுக்குள் சென்று பார்வையிட்டால் “விடுதலை” நாளிதழ்கள் பரப்பி வைக்கப்பட்டிருக்கும். ருக்மணி அம்மையாரும் அவர் பிள்ளைகளும் அன்றாடம் நடைபெறும் திராவிட கழகத்தின் நிகழ்வுகளை/ செய்திகளை விரல் நுனியில் வைத்திருப்பார்கள்.

தந்தை பெரியார் எப்பொழுதெல்லாம் நாகூர் வழியே பயணிக்கிறாரோ அப்பொழுதெல்லாம் சின்னத்தம்பியின் வீட்டிற்கு வந்து ஓய்வெடுக்காமல் போக மாட்டார்.

ஒருமுறை ஈ.வெ.ரா. பெரியார் சின்னத் தம்பியின் வீட்டிற்கு வருகை தந்தபோது அந்த வைக்கம் வீரரை நேருக்கு நேர், வெகு அருகாமையில் பார்க்கக்கூடிய வாய்ப்பு எனக்கு கிட்டியது.

தள்ளாடும் வயதிலும் அந்த தன்மானச் சிங்கம் தாழ்த்தப்பட்டோரின் நலனுக்காக பாடுபட்டார்.   மூத்திரப்பையை தூக்கிக் கொண்டு மூடச்சிந்தனையை ஒழிப்பதற்காக ஊர் ஊராக பயணித்தவர் அந்த மூதறிஞர்.

“நாகூர் சின்னத்தம்பி இல்லத்தில் கழகப் பிரச்சாரகர்கள் அனைவருமே தங்கியிருப்போம். 1946-ல் திருவாரூர் வி.எஸ்.பி.யாகூப் அவர்கள் அமைப்பாளராக இருந்து, அங்கே அழைத்துப் போய் தங்க வைப்பார். ருக்மணி அம்மாள் அவர்கள் எத்தனை நாளாக இருப்பினும் அன்பொழுக, எங்களை – கழகத்தவரை வரவேற்று உபசரிப்பார்”

என்று பழைய நினைவுகளை அசைபோட்டு நினைவு கூறுகிறார் திராவிடக் கழக பொதுச் செயலாளர் கி.வீரமணி.

இந்த தருணத்தில் நாகூரின் மற்றொரு மண்ணின் மைந்தன் நீதிபதி மு.மு.இஸ்மாயீல் கி.வீரமணியைப் பாராட்டியது என் நினைவுக்கு வருகிறது.

“கொள்கை பிடிப்பு உள்ளவர்கள் எந்த நேரத்திலும் எல்லா சமுதாயங்களுக்கும் தேவை. சொல்லப்போனால், ஒருவருடைய கொள்கைகளை நாம் ஏற்றுக் கொள்கிறோமா இல்லையா என்பது அவ்வளவு முக்கியமல்ல. அவர் தம் கொள்கைகளில் உண்மையான ஈடுபாட்டுடன் இருக்கிறாரா என்பதுதான் பெருமைக்கும் பாராட்டுதலுக்கும் உரிய செய்தி. அப்படிப் பார்க்கும் பொழுது திரு. கி. வீரமணி பெருமைக்கும் பாராட்டுதலுக்கும் உரியவர் என்பதில் ஐயமில்லை”.

கி.வீரமணி அவர்களைப்போலவே அதே காலஅளவு திராவிட இயக்கத் தொடர்பும், சமுதாய சீர்த்திருத்தப்பணியில் அனுபவமும் வாய்த்தவர் சின்னத்தம்பி. அவர் மாத்திரம் சற்று படித்தவராக இருந்திருந்தால் திராவிடக் கழகத்தில் மிக முக்கிய புள்ளியாக அடையாளம் காட்டப்பட்டிருப்பார். உயர் கட்சிப் பதவி அவருக்கு கிடைத்திருக்கும்.

ருக்மணி சின்னத்தம்பி திராவிட இயக்க மகளிரணியில் முக்கிய பங்கு வகித்தவர். பல்வேறு போராட்டங்களில் கலந்துக்கொண்டு சிறை சென்ற வீராங்கனை.  மறைந்த ருக்மணி அம்மையார் நினைவாக திராவிட கழகம் படத்திறப்புவிழா செய்து அவருக்கு மரியாதை செலுத்தியது

%e0%ae%b0%e0%af%81%e0%ae%95%e0%af%8d%e0%ae%ae%e0%ae%a3%e0%ae%bf-3 %e0%ae%b0%e0%af%81%e0%ae%95%e0%af%8d%e0%ae%ae%e0%ae%a3%e0%ae%bf-2

மூதாட்டி ருக்மணி மறைவதற்கு முன் அவருடைய இறுதி ஆசை தன் கண்களை தானம் வழங்க வேண்டும் என்பதாக இருந்தது. அதுபோலவே அவரை எரியூட்டுதற்கு முன்பு அவரது கண்கள் எழும்பூர் அரசு கண் மருத்துவமனைக்கு நன்கொடையாக அளிக்கப்பட்டன.

இப்பொழுது சின்னத்தம்பியின் குடும்பத்தார் யாரும் நாகூரில் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. என் வீட்டிற்கு நேரெதிரில் மணி என்ற அன்பர் முடிதிருத்தகம் வைத்துள்ளார். சின்னத்தம்பியின் குடும்பத்தாருக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர். அவரிடம் அவ்வப்போது அக்குடும்பத்தாரின் நலனை மறவாமல் விசாரிப்பேன்.

உலகமெனும் நாடக மேடையில் நடிப்பதற்கு எத்தனைப் பேர்களோ வருகிறார்கள்; வந்து போகிறார்கள். ஆனால் ஒருசிலர் மட்டுமே நம் உள்ளத்தில்  உயர்ந்து நிற்கிறார்கள்.

  • அப்துல் கையூம்
 

Tags: , ,

பெரியாரைச் சித்தரித்த புலவர்


புலவர் ஆபிதீன்

செப்டம்பர் – 17, தந்தை பெரியார் பிறந்த தினம். அலைமோதும் சில பெரியார் நினைவுகளை பகிர்வதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.

திராவிட இயக்கம் ,மேலோங்கி வந்த காலத்தில் பெரியாரைப் பற்றி நாகூர் E.M.ஹனிபா அவர்கள் பாடிய பாடல் மிகவும் பிரபலமாக இருந்தது.

“ஆசுகவி” என்று எல்லோராலும் போற்றப்பட்டவர் புலவர் ஆபிதீன். ஆபிதீன் காக்கா என நாகூர் மக்களால் பாசத்துடன் அழைக்கப்பட்டவர்.

அவர் எழுதிய அந்த அற்புத பாடல் வரிகள் இதோ :

பேரறிவாளர் அவர் பெரியார் எனும் ஈவேரா
ஆரறிவார் பெருமை தமிழா,
ஆபிதீன் சொல் ஈவெரா தமிழா
ஆபிதீன் சொல் ஈவெரா !

தூங்கிக் கிடந்த உன்னை துடைத்தணைத்து
தாங்கித் தரைமேல் இட்டார் – தமிழா
தாத்தாவாம் ஈவெரா-வே தமிழா
தாத்தாவாம் ஈவெரா-வே

வேதியர் கண்கள் முன்னே
வேட்டிகளை அணியச் செய்து
வீதி உலாவச் செய்தார் – தமிழா
வீரராம் ஈவெரா-வே
வீரராம் ஈவெரா-வே

புரோகிதப் புற்றுக்குள்
பாலை விட்டு
…………………………………….
புகுத்தல் தருமத்திற்கு
விரோதம் என்றே கூறிட்டார்
வித்தகர் ஈவெரா-வே – தமிழா
வித்தகர் ஈவெரா-வே

இப்பாடல் அக்காலத்தில் எல்லோருடைய உதட்டிலும் தவழ்ந்தது. எல்லோரையும் முணுமுணுக்க வைத்தது.

ஆபிதீன் காக்காவுடைய எழுத்தாற்றலை எடுத்துக் கூற இந்த இரண்டு வரிகளே போதுமானது எனலாம். எத்தனை விஷயங்களை உள்ளடக்கி விட்டது கீழ்க்காணும் இந்த இரண்டு வரிகள்.

“தூங்கிக் கிடந்த உன்னை துடைத்தணைத்து
தாங்கித் தரைமேல் இட்டார்”

ஆஹா! என்ன ஒரு சொல்லாடல்!!!!

சற்றே கண்ணயர்ந்து தூங்குவது வேறு. கண்முன் நடக்கும் அக்கிரமத்தை சகித்துக் கொண்டு கண்டும் காணாததுபோல் கண்மூடித் தூங்குவது வேறு.

“தூங்கிக் கிடந்த உன்னை” என்று விளிப்பதன் மூலம் “உணர்ச்சியற்ற பிண்டமாக உறங்கிக் கொண்டிருக்கின்றாயே தமிழா!” என்று ஒடுக்கப்பட்டவர்களை பார்த்து உணர்வூட்டும் வகையில் உசுப்பி விடுகிறார் நம் புலவர்..

“தூங்காதே தம்பி தூங்காதே” என்று பாடலெழுதிய கவிஞர் பட்டுக்கோட்டை கல்யாண சுந்தரம்

“நல்ல பொழுதையெல்லாம் தூங்கி கெடுத்தவர்கள்
நாட்டை கெடுத்ததுடன் தானும் கெட்டார்”

என்று சமுதாயத்தைப் பார்த்து குற்றம் கூறுவார்.

ஆபிதீன் காக்கா அவர்களோ….

“தூங்கிக் கிடந்த உன்னைத் துடைத்தணைத்து” என்ற முதல் வரியில் பல அவலங்களை உள்ளடக்கி விட்டார்.

தூங்கிக் கிடந்தான் அந்த ஒடுக்கப்பட்டவன் சரி. ஏன் அவனை துடைத்து அணைக்க வேண்டும்.?

நீ எங்களோடு சமமாக நின்று பேசக்கூட லாயக்கற்றவன் .உன்னைத் தொட்டாலே தீட்டு. . நீ மல ஜலம் அள்ளத்தான் லாயக்கு. என்று சகதியில் கிடந்தவனை “துடைத்தார்” பெரியார் என வர்ணித்திருப்பது அம்சம்.

அவர் “துடைக்க” மட்டுமல்ல “அணைத்தார்” என்று கவிஞர் கூறுவது அதைவிட சிறப்பம்சம்.

எல்லோரும் எல்லோரையும் அணைத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள். நான் உயர் சாதி; அவன் கீழ் சாதி என்று வேற்றுமை பார்ப்பவன் ஒருபோதும் அணைத்துக் கொள்ள மாட்டான்.

மீண்டும் அந்த வரிகளைப் பாருங்கள் :

தூங்கிக் கிடந்த உன்னை துடைத்தணைத்து
தாங்கித் தரைமேல் இட்டார்

தூங்கிக் கிடந்த அவனை தந்தை பெரியார் துடைத்ததோடு நிற்காமல், அணைத்ததோடு நிற்காமல், “தாங்கியும்” கொண்டார்.

யாரைத் தாங்கிப் பிடிப்பார்கள்? என்ன செய்வதென்று குழம்பித் தடுமாறுபவனை. ஒடுக்கப்பட்டவனை கைத்தாங்கலாக தூக்கி அணைத்து ஒரு சமூக அந்தஸ்த்தை கொடுத்தவர் பெரியார் என்பதை புலவர் ஆபிதீன் கோடிட்டுக் காட்டுகிறார்,

அடுத்த வார்த்தையை கவனியுங்கள். தூங்கிக் கிடந்தவனை துடைத்தெடுத்தார்; அரவணைத்தார்; தாங்கிப் பிடித்தார். இப்பொழுது என்ன செய்தார் தெரியுமா?

“தரைமேல் இட்டார்”. அவனைத் தரைமேல் இட்டார் என்று சொன்னால் அவன் ஏற்கனவே பள்ளத்தில் கிடந்தான் என்றுதானே பொருள்?

படுபாதாளத்தில் கிடந்த ஒரு சமுதாயத்தை மேலே கொண்டுவந்தார் பெரியார் என்று .கவிஞர் எவ்வளவு லாவகமாக கூறுகிறார் என்பதை நாம் ரசிக்க முடிகிறது.

இரண்டே வரிகளில் ஒரு கவிஞன் இத்தனை விஷயங்களை கூற முடியும் என்பதற்கு ஆபிதீன் காக்கா அவர்களுடைய சொல்லாரற்றலே மிகச் சிறப்பான சான்று.

வறுமையில் வாடியபோதும் வளமான சிந்தனைக்கு ஒருபோதும் அவரிடத்தில் பஞ்சமில்லை.

அப்துல் கையூம்
18-09.2016

 

Tags:

சொல்ல மறந்த வரலாறு – (பாகம் – 3)


img_2736

முன்ஷி அப்துல்லாஹ்

உலகச் சரித்திர  ஏடுகளில்  இடம் பெற்றிருக்கும் ஒரு உன்னதமான மனிதனின் பூர்வீக ஊர்தான் இந்த நாகூர் என்ற நினைப்பு   நாகூர் மண்ணில் பிறந்த ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பெருமிதத்தை ஏற்படுத்தும்  என்பது திண்ணம்.

அது ஏனோ தெரியவில்லை நாகூரின் மண்ணின் மைந்தர்களுக்கு இலக்கிய ஈர்ப்பு என்பது ஒரு வரமாக அமைந்து விட்டது போலும். இலக்கிய வானில், தமிழிலும் பிற மொழிகளிலும் சுடர்விட்ட பிரகாசித்த பிரபலங்கள் இங்கு கணக்கிலடங்காது. குன்றிலிட்ட விளக்காக சுடர்  விட்டு எரிய வேண்டிய அவர்களது புகழ் குடத்திலிட்ட விளக்காக யாரும் அறியா வண்ணம் மறைக்கப்பட்டது  வருத்தத்தை தருகிறது.  அப்பேர்ப்பட்ட மாமனிதர்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வெளிக்கொணர்வதுதான் இவ்வலைத்தளத்தின் நோக்கம்.

‘திரைகடல் ஓடி திரவியம் தேட’ கீழை நாடுகளுக்கு பயணமான நாகூர் வம்சாவழி  குடும்பத்தில் வந்துதித்த, , உலகப் புகழ் பெற்ற “நவீன மலாய் இலக்கியத்தின் தந்தை” என்று அழைக்கப்படும் முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வின் வாழ்க்கை வரலாற்றை அலசும் நாம், அவருடைய பெயருக்கும் புகழுக்கும் காரணமாக விளங்கிய அவரது எழுத்தாற்றலை சற்று ஆராய்ந்து பார்ப்பது அவசியம்.

மலாக்கா காவற்படை முகாமில் தங்க வைக்கப்பட்டிருந்த இந்திய சிப்பாய்களுக்கு மலாய் மொழி கற்றுக் கொடுப்பதுதான் முன்ஷி அப்துல்லாஹ் ஏற்ற முதற்பணியாகும்.  அதன் பிறகு பிரித்தானிய மற்றும் அமெரிக்க கிறித்துவ மிஷனரி பணியாளர்களுக்கும், தொழிலதிபர்களுக்கும் மலாய் கற்றுக் கொடுக்கும் பணியில் அவர் ஈடுபடுத்தப்பட்டார்.

img_2751

சர் ஸ்டம்போர்டு ராபிள்ஸ்

சர் ஸ்டம்போர்டு ராபிள்ஸ் உடனான தொடர்பு

இத்தருணத்தில் சிங்கப்பூர் நிறுவனர் சர் ஸ்டம்போர்டு ராபிள்ஸ் (Sir Thomas Stamford Raffles) என்பவரைப் பற்றி இங்கு சொல்லியே ஆகவேண்டும்.

இவர், பிரித்தானிய அரசியலாளராகவும், பிரித்தானிய சாவகத்தின்  (British Java) துணைநிலை ஆளுநராகவும் (1811–1815),  பிரித்தானிய பென்கூலனின் (Bencoolen) ஆளுநராகவும் (1817–1822), இன்னும் சொல்லப்போனால் சிங்கப்பூரை நிறுவியவரும் ஆவார்.

அதுமட்டுமின்றி,  நெப்போலியப் போர்களின் அங்கமாக டச்சு மற்றும், பிரான்சு நாட்டு படைகளிடமிருந்து இந்தோனேசியத் தீவான  சாவகத்தை கைப்பற்றி பிரித்தானியப் பேரரசை விரிவாக்குவதில் பெரும் பங்காற்றியவரும் இவரே. தொழில்முறை அல்லாத எழுத்தாளராக சாவகத்தின் வரலாறு (தி ஹிஸ்டரி ஆப் ஜாவா) என்ற நூலை எழுதியுள்ளார்.

இவருக்கு உதவியாளராக இருந்து பேரும் புகழும் பெற்றவர்தான் நம் கட்டுரையின் நாயகன் முன்ஷி அப்துல்லாஹ். இவர்கள் இருவருக்குமிடையே ஏற்பட்ட தொடர்பு சுவராஸ்யமானது.

முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வுக்கும் சர் ஸ்டம்போர்டு ராபிள்ஸ்க்கும் இடையே உண்டான தொடர்பு வெகுகாலத்திற்கு முந்தியது

ஆங்கிலத்தில் Child Prodigy என்றும் ஜெர்மானிய மொழியில் Wunderkind என்றும் சொல்வார்களே அப்பதத்திற்கு ஒப்ப ‘சிறுமுது அறிஞராக’த் திகழ்ந்தவர் முன்ஷி அப்துல்லாஹ் என்பதை ஏற்கனவே நான் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன்.

இசைத்துறையில் மொசார்ட், சதுரங்கத்தில் பால் மர்ஃபி, கணிதத்தில் காஸ் மற்றும் நியூமான், கலைத்துறையில் பாபுலோ பிக்காசோ, தமிழ்ப் புலவர்களில் திருஞானசம்பந்தர் ஆகியோரை சிறுமுது அறிஞர்களுக்கு எடுத்துக்காட்டாகச் சொல்லலாம்.

முதன் முதலில் ராபிள்ஸ் மலாக்கா வந்தபோது பன்மொழி பாண்டித்தியம் பெற்ற சிறுவன் அப்துல்லாஹ்வின் திறமையைக் கண்டு வியந்து, தன்னோடு பணியில் அமர்த்திக் கொண்டார். மலாய் நாட்டு சிற்றரசர்களை சந்திக்கவும், உரையாடவும், அவர்களோடு கருத்துக்கள் பரிமாறவும் அப்துல்லாஹ்வின் சேவை அவருக்கு பேருதவியாக இருந்தது.

ராபிள்ஸ் மலாக்காவை விட்டு போகும்போது அப்துல்லாஹ்வையும் அழைத்துப் போகவே விருப்பப்பட்டார். ஆனால் அவருடைய தாயார் சல்மா அவரை விட்டு பிரிய சம்மதிக்கவில்லை, அதன்பின் ஒன்பது  வருடத்திற்கு பிறகு சர் ஸ்டம்போர்டு ராபிள்ஸ்ஸை சிங்கப்பூரில் வைத்து  முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வை மீண்டும் சந்திக்கிறார். இந்த திறமையாளர்   தன்னோடு கூடவே இருந்தால் பலவற்றை தன்னால் சாதித்துக் காட்ட முடியும் என்று உறுதியாக நம்புகிறார்.. முன்ஷி  அப்துல்லாஹ்வை இணங்கவைத்து மீண்டும் தன்னுடனேயே பணியில் அமர்த்திக் கொள்கிறார்.

ஜனவரி 29, 1819 தினத்தன்று  ஸ்டம் போர்டு ராபிள்ஸ் சிங்கப்பூர் வந்திறங்கிய பின்னர் இத்தீவு முக்கியத்துவம் பெறத் தொடங்கியது. சிங்கப்பூர் ஆறு கடலோடு கலக்கும் இடத்தில் பாறைகள் இருந்தன. அவற்றில் இருந்த இந்திய மொழி போன்று செதுக்கப்பட்டிருந்த சொற்களை அவரின் பயணக் குழு கண்டுபிடித்தபோது, சிங்கப்பூரில் இந்தியர்களின் செல்வாக்கு இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதை அவர் மறு உறுதிப்படுத்தினார். பாறைகளில் காணப்பட்ட எழுத்துக்கள் நீரலைகளால் உருமாறி தெளிவில்லாமல் இருந்தன.

கிழக்காசிய நாடுகளுள் குறிப்பிடத்தக்க இக்குட்டித்தீவுக்கு  சிங்கப்பூர். முதன் முதலாக, “சிங்கப்பூரா’ என்று பெயர் சூட்டியவர்கள்  நம் தமிழ்நாட்டு அரச பரம்பரையினர்தான். துமாசிக் என்று அழைக்கப்பட்டு வந்த நாட்டுக்கு, சிங்கப்பூரா என்று பெயரிட்டவர் இளவரசர் திரிபுவனா என்பது சரித்திரக் குறிப்பு. ராஜேந்திர சோழனின் வாரிசான நீல உத்தமன் கி.பி., 1160-ல் சிங்கப்பூராவை நிறுவியதாகக் கூறப்படுகிறது. அப்போதெல்லாம் சோழ மன்னர்களுக்கும், பல்லவர்களுக்கும் இந்த நாட்டுடன் நெருங்கிய தொடர்பு இருந்து வந்தது.

என்ற சுவையான தகவல்களை அள்ளித் தருகிறார் மூத்த பத்திரிக்கையாளரும், சிறந்த எழுத்தாளருமான ஜே.எம்.சாலி.

அப்துல்லாஹ் தமிழ், உருது, அரபி, மலாய் போன்ற பல மொழிகளில் பாண்டித்தியம் பெற்றிருந்த காரணத்தால் அவருடைய மொழித்திறனை சர் ஸ்டம்போர்டு ராபிள்ஸ் நன்றாகவே பயன்படுத்திக் கொண்டார்.

அதுமட்டுமின்றி,  மலாய்க்காரர்களுடன் முன்ஷி அப்துல்லா நெருங்கி பழக்கக்கூடியவராக இருந்தமையால் ராபிள்ஸுக்கு அது மேலும் பயனுள்ளதாக இருந்தது.   மலாய்க்காரர்களுடன் உள்ள தொடர்பை வலுப்படுத்திக் கொள்ள ஏதுவாக இருந்தது.

சர் ஸ்டம்போர்டு ராபிள்ஸ்க்கு மொழிபெயர்ப்பாளராகவும், அந்தரங்க காரியதரிசியாகவும் பல ஆண்டுகள் அவருடன் பணி புரிந்தார் முன்ஷி அப்துல்லாஹ்.

முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வின் எழுத்துப்பணி

இன்றளவும் சிங்கப்பூர் சரித்திர வரலாற்றுச் சான்றுகளுக்கு முன்ஷி அப்துல்லா வழங்கிய குறிப்புகளே இன்றிமையாத ஒன்றாக விளங்குகிறது என்பது உலகறிந்த உண்மை.

அழிந்துவரும் கையெழுத்துச் சுவடிகளையெல்லாம் கையால் எழுதி பிரதிகள் எடுத்து பொக்கிஷமாக பாதுகாத்து வைத்த பெருமையும் முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வைச் சாரும்.

writings

 

தமிழ் முஸ்லீம்களிடையே அன்றைய காலத்தில் அரபுத்தமிழ் என்ற எழுத்து வடிவம் இருந்தது. அதாவது தமிழ்மொழியாக்கத்தை அரபி லிபியில் எழுதுவது. முன்ஷி அப்துல்லாஹ் நூலாக எழுதிய வடிவமும் அதுபோலத்தான் இருந்தது. அதாவது மலாய்மொழி ஆக்கத்தை அரபி லிபியில் எழுதுவது. பிற்பாடுதான் மலாய் மொழியை ஆங்கில லிபியில் எழுதத் தொடங்கினார்கள்.

அரசு பணியாக இவர் கெலந்தான் என்ற இடத்திற்கு சென்று வந்த அனுபவத்தை நூலாக Kisah Pelayaran Abdullah ke Kelantan என்ற பெயரில் எழுதினார். இவர் இதனை 1843-ஆம் ஆண்டில் எழுதி முடித்தார். 1849-ஆம் ஆண்டில் இது  நூல் வடிவமாக வெளிவந்தது. வியாபார ரீதியாக பிரசுரிக்கப்பட்ட முதல் நூலும் இதுதான் என்கிறார்கள்.

இதனைப்   படித்துப் பார்த்த ஆல்ஃப்ரட் நார்த் என்ற நண்பர்தான் இவரை சுயசரிதம் Hikayat Abdullah (அப்துல்லாஹ்வின் கதை) எழுதத் தூண்டியவர். தன் நூலில் அவர் இந்த நண்பரை நன்றியுடன் குறிப்பிட்டு எழுதுகிறார்.

“இந்த அளவுக்கு மொழி ஆளுமை உடைய நீ, ஏன் உன் அனுபவத்தை தொகுத்து ஒரு நூலாக எழுதி வெளியிட்டு, பிறர் பயன்பட செய்யலாகாது?”

என்று ஆல்ஃப்ரட் ஏற்றி வைத்த தீப்பொறி முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வின் மனதில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி சொல்லொணா ஆர்வத்தைத் தூண்டி கிரியாவூக்கியாய் செயற்பட்டது. கரும்பு தின்ன கூலியா? “எழுத்தாக்கம்  என் உயிர்மூச்சு” என்று ஆகிப்போன அவர் இப்பணியை மனநிறைவுடன் செய்யத் தொடங்கினார்.

“ஹிகாயத் அப்துல்லாஹ்” எனும் நூலை, தனது வாழ்வின் மறக்க முடியாத நினைவலைகளைத் தொகுத்து எழுதத் தொடங்கினார். 1846-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் இப்பணி நிறைவுற்றது.  இந்நூல் சிங்கப்பூரை பற்றிய தொடக்க கால சரித்திரத்தை விவரித்ததோடு,  19-ஆம் நூற்றாண்டின்   முற்பகுதியின் மலாக்கா சமூகத்தை பற்றிய விவரங்களையும் அப்பட்டமாகச்  சித்தரித்துக் காட்டுகிறது.

1811-ஆம் ஆண்டு பிரிட்டாஷாரின் ஜாவா படையெடுப்புக்கு ஆதாரமாகத் திகழ்வது அப்துல்லாஹ் எழுதிய டயரி குறிப்புக்கள்தான்.

முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வின் சிறப்புகள் பலவற்றை சி.பி.பக்லி என்பவரின் சிங்கப்பூர் பற்றிய வாய்மொழி வரலாறு (1819- 1867) எனும் நூலில் நாம் காண முடிகின்றது.

முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வின் “Kisah Pelayaran Abdullah” என்ற நூலை மொழிபெயர்த்த  E.கூப்பர் அப்துல்லாஹ்வின் எளிமையான எழுத்து நடையை வெகுவாகப் புகழ்கிறார். பாரம்பரிய இலக்கிய மொழியிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டு எதார்த்தமான வழக்கு மொழியில் மலாய் சொலவடையும் பழமொழிகளும் கலந்து எளிமையான மொழியில் எழுதிய முதற் எழுத்தாளன் இவர் என்று  நற்சான்று வழங்குகிறார்.

முன்ஷி  அப்துல்லாஹ்வின் சுயசரிதம் 1840-1843 –ல் எழுதப்பட்டு 1849 மார்ச் மாதம் பிரசுரமானது

முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வின் ஜித்தா பயணம் “Kisah Pelayaran Abdullah ke-Negeri Jeddah” என்ற படைப்பு  அவருடைய  எழுத்தாற்றலுக்கு   மற்றொரு மணிமகுடம் எனலாம்.  இது அவர் மறைந்த பிறகு புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது..இது அவர் தனது நாட்குறிப்பில் எழுதி வைத்த அனுபவம், அவரது நண்பர் ஒருவரால் வெளிக்கொணரப்பட்டு நூலாக பதிப்பானது.

1874-ஆம் ஆண்டில் அப்துல்லாஹ்வின் “Hikayat Abdullah” வாழ்க்கை வரலாற்றினை ஜான் டி. தாம்சன்  ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார். ஆனால் அது முழுமையாகவும் துல்லியமாகவும் எழுதப்படவில்லை.

அதன் பின்னர் William Shellabear enpavar 1915- ஆண்டு ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார்.

முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வின் உயரிய பண்பு

முன்ஷி அப்துல்லாஹ் பன்மொழி வித்தகராகவும் மொழி ஆளுமை மிக்கவராக இருந்தபோதிலும் அவரிடத்தில் காணப்படும் தன்னடக்கம் நம்மை வியக்க வைக்கிறது. தனது சுயசரிதையில் இப்படியாக அவர் எழுதுகிறார்.

“கற்றது கைமண்ணளவு; கல்லாதது உலகளவு” என்பார்கள். இந்த உண்மையை  முன்ஷி அப்துல்லாஹ் மனதளவில் பூரணமாக உணர்ந்திருந்தார்.  அவரது தந்தை அப்துல் காதிரின் கண்டிப்பான வளர்ப்பில் வளர்ந்தவரல்லவா?

“Moreover what made me sad in my own heart was that I am an ignorant man, with very little command of language, and unskilled in the art of composition. And then again I am occupied more or less with the work of my profession. So because of all these things I felt worried”.

மொழி பாண்டித்தியம் பெற்ற ஒரு மனிதன் தன்னைத் தானே “அறிவிலி” என்று அடைமொழியிட்டு அழைத்துக் கொள்வதை தன்னடக்கம் என்று சொல்லாமல் வேறு எப்படி வர்ணிக்க இயலும்?

அடக்கம் அமரருள் உய்க்கும் அடங்காமை
ஆரிருள் உய்த்து விடும்

என்ற திருவள்ளுவரின் வாய்மொழிக்கேற்ப அப்துல்லாஹ்வின் அமைதியான பண்பும், அடக்கமும், அலட்டிக் கொள்ளாத தன்மையும் காண்போரை வியக்க வைத்தது.

“நான் மிகவும் சாதரணமானவன், எனது கல்வித்திறனும் அறிவும் மிகவும் சாதரணமானது. நான் என் சுயசரிதை எழுதுமளவுக்கு நான் தகுதியானவனா என்பது எனக்குத் தெரியாது” என்று தன்நூலில் தன்னடக்கத்துடன் பணிவாக எழுதுகிறார் அவர்.

முன்ஷியின் மலாய் நடை மிகவும் எளிமையானதாக இருந்தது. கடினமான பாரம்பரிய நடையில் இருந்த மலாய் மொழியின் நடையை இலகுவாக்கி பாமரரும் புரியும் வண்ணம் எளிமையாக்கித் தந்த பெருமை நம் கட்டுரை நாயகனையே சாரும். கடினமான தமிழில் இருந்த தமிழ்த்   திரைப்படப் பாடல்களை   அன்றாடம்  பேசும் மொழியில் எளிமையாக்கி கவிதை வார்த்த கவியரசு கண்ணதாசனைப் போல்  மலாய் மொழியை இலகுவாக்கி   சாமான்ய மனிதனும் புரிந்துக் கொள்ளும் வகையில் வழிவகுத்தவர்  முன்ஷி அப்துல்லாஹ்.

எனவேதான் இவர் “நவீன மலாய் மொழியின் இலக்கியத் தந்தை” என்று எல்லோராலும் இன்றளவும் உயர்ந்த இடத்தில் வைத்து போற்றப்படுகிறார்.  மலாய் இலக்கியம் ஒரு மாபெரும் மாற்றத்தைச் சந்தித்தது இவரின் எழுத்தின் மூலம்தான், அதீத கற்பனை புனைவுகள், நாட்டுப்புற கதைகள், மற்றும் புராண இதிகாசங்களில் சிக்கித் தவித்து வந்த மலாய் மொழியை மீட்டி ஜனரஞ்சக முறையில் எளிமையாக்கி யதார்த்த நடையில் கொண்டு வந்த பெருமை  முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வைச்  சாரும்.  இவருடைய படைப்புக்கள்   மலேயா சரித்திர சான்றுகளைக் கூறும் ஆவண நூலாகத் திகழ்கிறது.

பிரசித்திப் பெற்ற வணிகர்களாகத் திகழ்ந்த எட்வர்ட் போஸ்டெட் (Edward Boustead) மற்றும் ஆர்ம்ஸ்ட்ராங் சகோதரர்கள் (Armstrong Brothers) போன்றவர்களுக்கு மலாய் மொழி ஆசானாகத் திகழ்ந்தவர் முன்ஷி அப்துல்லாஹ்.

முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வும் கிறித்துவ மிஷனரிகளும்

முன்ஷி அப்துல்லாஹ்விற்கு கிறித்துவ மிஷினரிகளுடன் தொடர்பு ஏற்பட்டபோது அவர் சந்தித்த தடங்கல்கள் ஏராளம். முதலில் பெரிதாக எதிர்ப்பு கிளம்பியது அவருடைய தந்தையாரிடத்திலிருந்துதான். காரணம் சத்திய மார்க்கத்தின் சன்மார்க்கப் பிடிப்புடன் வளர்க்கப்பட்ட தன் மகன் எங்கே தடம் புரண்டு போய்விடுவானோ என்ற இயல்பான ஓர் அச்சம் அவருக்கு   மேலோங்கி  இருந்தது.. கிறித்துவ மதப் பிரச்சாரத்திற்காக முனைப்புடன் இயங்கும் பாதிரிமார்கள் தன் மகனை மூளைச் சலவை செய்து மதம் மாற்றி விடுவார்களோ என்று நினைத்து முன்ஷி அப்துல்லாவிற்கு பல்வேறு தடைகளை விதித்தார்.

முன்ஷி அப்துல்லாஹ் பாதிரிமார்களின் நட்பை விரும்பியதற்கு அவருக்கிருந்த  சுயநலமும் காரணம் எனலாம். முதலாவதாக மிஷனரிகள் ஏற்படுத்தி தரும் மொழிபெயர்ப்பு பணியில் நல்ல ஊதியம் கிடைக்கும் என்று நம்பினார். அடுத்து,  பல மொழிகளில் நிபுணத்துவம் பெற்று பன்மொழியாளனாக ஆகவேண்டும் என்று எதிர்கால கனவு கண்ட முன்ஷி அப்துல்லாஹ்விற்கு அவர்களிடமிருந்து  ஆங்கிலம் பயின்று கொள்ளும் அழகான ஒரு வாய்ப்பை அவர் நழுவவிடத்   தயாராக இல்லை.

இதன் தொடர்பாக தந்தைக்கும் மகனுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட சண்டை- சச்சரவுகள், மனத்தாங்கல்கள், கருத்து வேறுபாடுகள், கொஞ்ச நஞ்சமல்ல.

முன்ஷி அப்துல்லாஹ் ஒருநாள் தன் தந்தையுடன் தனிமையில் அமைதியாக உட்கார்ந்து அவருக்கு புரிய வைத்தார்.

“வாப்பா,, நான் உங்களுடைய கண்டிப்பில் வளர்ந்த பிள்ளை. என் மனதில் உள்ள ஈமானை, நீங்கள் கற்றுத் தந்த மார்க்க படிப்பினையை ஒருநாளும் மறந்து போகிறவனல்ல. . எனக்கு நல்லது எது; கெட்டது எது; என்று நன்றாகத் தெரியும். அப்படியிருக்க நான் கிறித்துவ சமயபோதகர்களின் பணியை செய்வதினாலும் அவர்களுடன் நெருங்கி பழகுவதினாலும் நான் மதம் மாறிவிடுவேன் என்று  நினைக்காதீர்கள்”

என்று உறுதியளித்தபிறகு அவரது தந்தை அப்துல் காதிர் ஓரளவு சமாதானம் ஆனார். அதன்பிறகு ஒரு நாள் மில்னர் மற்றும் தாம்ஸன் கொடுத்த உறுதிமொழியின் பேரில் தன் பணியைத் தொடங்கினார்.  தொழில் தர்மம் வேறு;  கொண்டிருக்கும் கொள்கை வேறு என்ற அடிப்படையில் பைபிளின் புதிய ஏற்பாட்டினை மொழிபெயர்க்கும் பணியிலும், அதனூடே ஆங்கிலத்தில் புலமை காணும் வகையில் அவர்களிடத்திலிருந்து மொழிதேர்ச்சியும் பெற்றார்.

1815-ஆம் ஆண்டு பைபிளை மலாய் மொழியில் மொழிமாற்றம் செய்வதற்கு  இவரை மிஷனரிகள் பயன்படுத்திக் கொண்டனர். “முஸ்லீமான நான் எதற்கு கிறித்துவ மதத்தின் நூலை மொழிபெயர்க்க வேண்டும்?” என்றெல்லாம் அவர் பாரபட்சம் சிறிதளவும் காட்டவில்லை.

மெய்வருத்தம் பாரார் பசிநோக்கார் கண்துஞ்சார்
எவ்வெவர் தீமையும் மேற்கொள்ளார் – செவ்வி
அருமையும் பாரார் அவமதிப்புங் கொள்ளார்
கருமமே கண்ணாயி னார்

என்ற பொன்னான வரிகள் யாருக்கு பொருந்துதோ இல்லையோ முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வுக்கு முழுமையாக பொருந்தும். தனக்கு இடப்பட்ட பணியினை செவ்வென முடித்து தருவதில் அவர் வல்லவர். இன வேறுபாடோ, மதவேறுபாடோ அவர் பார்க்கவில்லை.

1815 ஆண்டு லண்டன் மிஷனரி சொஸைட்டியைச் சேர்ந்த வில்லியம் மில்னே என்ற என்ற பாதிரியார் மலாயா நாட்டு  மக்களுக்காக இலவச பைபிள் வகுப்பை நடத்த தொடங்கினார்.

பன்மொழி வித்தகராக  ஆகத் துடித்த முன்ஷி அப்துல்லாஹ் ஆங்கில மொழியில் பாண்டித்தியம் பெற வேண்டி  அந்த வகுப்பில் போய்ச் சேர்ந்ததும் அப்போதுதான்.

மலாய் மொழியில் அப்துல்லாஹ்வுக்கு ஆளுமை உள்ள ரகசியத்தை வில்லியம் மில்னே அறிந்துக்கொண்டார். வயது வித்தியாசம் பாராமல் அவரையே தன்னை ஆசானாக நியமித்துக் கொண்டார். அதனைத் தொடர்ந்து மலேயா நாட்டுக்கு ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்த மற்ற மிஷனரிகளும் அப்துல்லாஹ்வின் திறமையை பயன்படுத்திக் கொண்டன. அப்துல்லா மொழிபெயர்ப்பில் தன்னை முழுநேரமும் ஈடுபடுத்திக் கொண்டதோடு ஆங்கிலத்திலும் நன்றாக மொழித்திறனை வளர்த்துக் கொண்டார்.

அதே 1815-ஆம் ஆண்டில் ஜெர்மன் பாதிரியார் கிளாடியஸ் ஹென்றி தாம்ஸன்  (Rev. Claudius Henry Thomsen) அப்துல்லாஹ்வின் இணைபிரியா நண்பரானார். இருவரும் சேர்ந்து பைபிளை மலாய் மொழியில் மொழிபெயர்த்து நூல் வடிவமாக்கினார்கள்.

பைபிளின் புதிய ஏற்பாடு “The Kitab Injil al-Kudus daripada Tuhan Esa al-Masihi” என்ற தலைப்பில் பதிப்பானது.

1818-ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 11-ஆம் தேதி மேஜர் வில்லியம் பர்குஹார் (Major William Farquhar) ஆங்கிலேய-சீன கல்லூரிக்கு அடிக்கல் நாட்டுகையில் அப்துல்லாஹ்தான் முன்னிலை வகித்தார். பாதிரியார் தாம்ஸன் மே மாதம் 1822-ஆம் ஆண்டு 11-ஆம்தேதி சிங்கப்பூருக்கு பயணமானார்..

முன்ஷி அப்துல்லாஹ் மொழிபெயர்ப்பாளாராக தன் வாழ்க்கையைத் தொடர சிங்கப்பூர் வந்த ஆண்டு ஜூன் மாதம் 1819..

1830 – ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் பாதிரியார் பெஞ்சமின் பீச் கீஸ்பெர்ரி (Benjamin Peach Keasberry) மலாய் மொழியில் வெளியிட்ட கிறித்துவ அமைப்பினரின்  பைபிளை பல்வேறு நீக்கங்கள் செய்து,  திருத்தங்கள் செய்து, அதனை  மெருகெற்றி தந்ததும் முன்ஷி அப்துல்லாஹ்தான்.

முன்ஷி அப்துல்லாஹ் எப்படிப்பட்ட அரசியல் விமர்சகராக இருந்தார்; அவருடைய துணிச்சல் எப்படிப்பட்டது என்ற விவரங்களை நாம் அடுத்த பாகத்தில் காண்போம்.

– அப்துல் கையூம்

……..இன்னும் வரும்

முற்பகுதி:

சொல்ல மறந்த வரலாறு (பாகம்-1)

சொல்ல மறந்த வரலாறு (பாகம்-2)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tags:

நாகூர் ரவீந்தர் வெளிப்படுத்திய உண்மை


%e0%ae%b5%e0%ae%be%e0%ae%9f%e0%af%8d%e0%ae%9f%e0%ae%be%e0%ae%b3%e0%af%8d-%e0%ae%a8%e0%ae%be%e0%ae%95%e0%ae%b0%e0%ae%be%e0%ae%9c%e0%af%8d-2

“ஊரு ரெண்டு பட்டா கூத்தாடிக்கு கொண்டாட்டம்” என்பார்கள்.

தமிழகத்திற்கும் கர்நாடக மாநிலத்திற்கும் பகையை உண்டு பண்ணி ஆதாயம் தேடும் ஆசாமிகளில் முதன்மையானவர் இந்த வாட்டாள் நாகராஜ்.

காவிரி பிரச்சினையில் உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பை ஏற்று கர்நாடகா அரசு நீரை திறந்துவிட்டுள்ளபோதும் மக்களின் இன உணர்வைத் தூண்டி விட்டு குளிர் காய்வது  அன்றிலிருந்து இன்றுவரை இவரது வாடிக்கையாகி விட்டது.

இந்த அரைக் கிறுக்கனை முதல்வராக இருந்த எம்.ஜி.ஆர் எப்படி மகுடி ஊதிய பாம்பாக பணிய வைத்தார் என்ற நிகழ்வை நாகூர் ரவீந்தரின் நூல் வாயிலாக நாம் அறிய முடிகிறது.

எம்.ஜி.ஆரின் வாழ்வில் நடந்த  சம்பவங்களை எத்தனையோ பேர்கள் எழுதியிருந்தாலும் யாரும் அறியாத பல அரிய செய்திகளை எம்.ஜி.ஆருக்கு உற்ற தோழராக, அவருக்கு நெருக்கமான விசுவாசியாக பணிபுரிந்த கதாசிரியரும் வசனகர்த்தாவுமாகிய எம்.ஜி,.ஆர். பிக்சர்ஸ் ரவீந்தர் எழுதி வைத்திருக்கும் நூல்களின் மூலம் நாம் சான்று கூற  முடிகிறது.

%e0%ae%b5%e0%ae%be%e0%ae%9f%e0%af%8d%e0%ae%9f%e0%ae%be%e0%ae%b3%e0%af%8d-%e0%ae%a8%e0%ae%be%e0%ae%95%e0%ae%b0%e0%ae%be%e0%ae%9c%e0%af%8d

வாட்டாள் நாகராஜ் போன்ற நபர்களால் தூண்டப்பட்டு காவிரி நதி நீரை திறந்து விடக்கூடாது என்று கர்னாடக மாநிலத்தில் போராட்டம் வெடித்துள்ள இவ்வேளையில் நாகூர் ரவீந்தர் எப்போதோ எழுதிய ஓர் உண்மை  நிகழ்வு இப்போது முகநூலிலும், ஒன் இண்டியா பக்கங்களிலும் வலம் வந்துக் கொண்டிருக்கிறது. (உபயம்: கிஷோர் கே.சாமி,. காவிரி மைந்தன் இன்னும் பலர்)

நாகூர் ரவீந்தரின் நூலில் காணப்படும் அந்த நிகழ்வு இதுதான்:

%e0%ae%b0%e0%ae%b5%e0%af%80%e0%ae%a8%e0%af%8d%e0%ae%a4%e0%ae%b0%e0%af%8d

நாகூர் ரவீந்தர்

கர்நாடக மாநிலத்தில் மக்கள் திலகத்தின் படங்களை ஓட்டக் கூடாது என்று வாட்டாள் நாகராஜ் தலைமையிலான கும்பல் போஸ்டர்களை கிழிப்பதும் , திரையரங்குகள் முன்னர் மறியல் செய்வதும் என்று செய்துக் கொண்டிருந்த காலக் கட்டத்தில், அதை மக்கள் திலகம் எப்படி எதிர்கொண்டார் என்பது ஒரு சுவாரசியமான நிகழ்வு ….

%e0%ae%8e%e0%ae%ae%e0%af%8d-%e0%ae%9c%e0%ae%bf-%e0%ae%86%e0%ae%b0%e0%af%8d

இது குறித்து தகவல் அறிந்ததும், மக்கள் திலகம் நேரே பெங்களூருக்கு புறப்பட்டார் .

“அந்த வாட்டாள் நாகராஜ் ஒரு முரடர் , அவரிடம் நீங்கள் சென்று பேச வேண்டுமா?”  என்று சிலர் தடுத்த பொழுதும்.

“நான் பேசப் போகிறேன், வாதிக்கப் போவதில்லை. அவர் மனிதர் தான், ஒரு இயக்கத்தவர் தான்” என்று வாட்டாள் நாகராஜின் அலுவலகத்தினுள் சென்று விட்டார் .

வாட்டாள் நாகராஜ், திமிருடன் அமர்ந்தபடியே, மக்கள் திலகத்தை அமரச் சொல்லி விட்டு ,

“என்னை பார்க்க வந்ததன் நோக்கம் என்ன ? என்று கேட்க …

மக்கள் திலகம் “தமிழ் படங்களை ஓட விடக் கூடாதுன்னு நீங்க சொல்றீங்களாம் , அதுக்கு என்ன காரணம் ? யாரும் சரியா சொல்லலை , அதான் உங்க வாயாலேயே கேட்டு தெரிஞ்சிக்கலாம்னு வந்தேன் … ” என்றார் .

வாட்டாள் நாகராஜ் சற்று யோசித்து பின்னர் ,

“எங்க கன்னட படத்தை நாங்க எப்படி எடுத்தாலும் ஓடுறதில்லை, உங்க தமிழ் படங்கள் ஓடுது.  அதுக்குத் தான் வசூல். அதனால் தான் என்றார்.

“சந்தோசம் , எந்த ஒரு காரியத்துக்கும் அடிப்படையை யோசிக்கணும், நீங்க தமிழ் படத்தை தடுத்தாலும் பாதிப்பு கன்னட காரர்களுக்குத் தான் என்று மக்கள் திலகம் சொல்ல ….

வாட்டாள் முகம் சுளித்தபடி ” புரியலே …” என்று சொல்ல …

மக்கள் திலகம் தொடர்ந்தார் : ” கொஞ்சம் பொறுமையா கேட்கணும், நாங்க எடுக்கறது தமிழ் படமானாலும் , அதில் பணி புரிகிற பெரும்பாலானவர்கள் உங்க மாநிலத்துக்காரங்கதான்”

ஆரம்ப கால டைரக்டர், 300 நாட்கள் ஓடிய “ஹரிதாஸ்” எடுத்தவர் சுந்தராவ் நட்கர்னி. அவர் கொங்கனியர். உங்க மாநிலத்தவர். பெரிய படங்கள் எடுத்த பந்துலு யார் தெரியுமா? அவங்க மனைவி எம்.வி.ராஜம்மா யார் தெரியுமா ? உங்க நாட்டவங்க . அங்கேயுள்ள ஸ்டூடியோ ஓனர் விக்ரம் யார்? அவர் உங்க நாட்டவர் . அவர் என்னையும் வைத்து படம் எடுத்தார் … படம் – பட்டிக்காட்டு பொன்னையா .

என்னோடு நடித்த சரோஜா தேவி யார்? எல்லாரும் உங்க நாட்டு செல்வங்கள். உங்க நாட்டு மிகப் பெரிய ஹீரோ ராஜ்குமார் யார்? பூர்வீகம் திருச்சியாம். அவருடைய முதல் படமே எங்க நாட்டுக்காரர் தான் எடுத்தார் …. படம் ” வேடன் கண்ணப்பா ” … அவருக்கு அங்கே பெரிய வீடு இருக்கு .

நான் சொன்ன எல்லோருக்கும் அங்கே பெரிய பெரிய வீடு இருக்கு. உங்க நாடு பெத்தது, இது தாய் நாடு … எங்க நாடு வளர்த்தது , அது செவிலித் தாய் நாடு. பெத்த தாயை விட வளர்த்தவளுக்கும் மரியாதை கொடுக்கணும் இல்லையா?

எங்க நாட்டுக்காரங்களுக்கு இங்க வீடு இருக்கா? வாசல் இருக்கா? ஒருத்தர் இங்கே இருக்கிறார், அவராலும் உங்களுக்கு பெரிய வருமானம். சுவாமி ராகவேந்திரர் . புவனகிரியில் பிறந்தவர் . தூத்துக்குடியில் தான் சங்கு விளையுது, அதில் தான் உங்க நாட்டு பிள்ளைங்களுக்கு பால் வார்ப்பாங்க.

உங்க காட்டுல தான் சந்தனம் விளையுது, அதில் தான் எங்க நாட்டு தலைவர்களை தகனம் செய்வாங்க ….

இப்படி பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் இரண்டு நாடுகளும் ஒன்றுபடுது. இதுக்கு மேலையும் நீங்க தமிழ் படத்தை எதிர்க்க விரும்பினா. என் படங்களை கன்னட ஏரியாக்களுக்கு விற்க வேண்டாம்னு சொல்லிடறேன். அந்த நஷ்டத்தை புரடியூசர்களுக்கு என் சம்பளத்திலிருந்து கொடுத்து விடுகிறேன். பிலிம் சேம்பரிலும் சொல்லி கர்நாடகாவுக்கு விற்க வேண்டாம்னு கேட்டுக்கறேன் என்றார் மக்கள் திலகம் ……

அந்தக் கணமே தம்மையும் அறியாமல் இருக்கையிலிருந்து எழுந்த வாட்டாள் நாகராஜ், மக்கள் திலகத்தின் கைகளை பற்றிக் கொண்டு “இனிமே உங்க படத்துக்கு நானே பாணர் கட்டறேன் , போஸ்டரும் ஓட்டறேன் ” என்றார் …..அது தான் மக்கள் திலகம்.

“ஆனை  இருந்தாலும் ஆயிரம் பொன்; இறந்தாலும் ஆயிரம் பொன்”  என்பார்கள்.      எம் ஜி.ஆர் பிக்சர்ஸ் ரவீந்தர் மறைந்தாலும் அவ்வப்போது அவர் வார்த்த தகவல்களால் இன்றும் நம் நினைவில் வாழ்கிறார். 

 

 

 

புலவர் சண்முக வடிவேல்


 

image

நகைச்சுவை நாவலர் –  எழுதியவர் : ஆரூர் தமிழ்நாடன்
—————————
’நகைச்சுவை நாவலர் ’ திருவாரூர் புலவர் இரெ.சண்முகவடிவேல் அவர்களுக்கு 80 வயது. இதை இன்று, இலக்கிய நண்பர்கள், நாவலர் சுகி.சிவம் போன்றவர்களை அழைத்துத் திருவாரூரில் தமிழ்த் திருவிழாவாகக் கொண்டாடுகிறார்கள்.
#
இந்தச் செய்தியை என் இளவல் ஆனந்த், நேற்று இரவு சொன்னபோது, மனம் மலர்க்கொத்தாய் மாறியது. என் நினைவுகள் எழுந்து நின்று, அய்யா அவர்களை வாழ்த்தி வணங்கியது.
#
கலைஞருக்குப் பிறகு, திருவாரூருக்கு ஒளிவட்டம் கொடுத்திருப்பது அய்யா அவர்களின் நாவன்மைதான். அவரது தமிழ்க்குரல், இன்று உலகத்தமிழர்களை எல்லாம் வசப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறது. இது தமிழுக்கும் தமிழர்களுக்கும் பெரும் பெருமை.
#
அய்யா அவர்கள் எனக்குத் தமிழாசிரியர். அய்யா அவர்கள் மட்டுமல்லாது, கவிக்கோ ஞானச்செல்வன், புலவர் அ.ப.பாலையன், புலவர் கோவி.தியாகராசன், புலவர் சுந்தராசன், புலவர் சந்திரசேகரன் என பள்ளியில் எனக்குக் கிடைத்த தமிழாசான்கள் அத்தனை பேருமே, பட்டிமன்ற ஜாம்பவான்கள். இது என் தமிழுக்குக் கிடைத்திருக்கும் கூடுதல் வரம்.
#
அய்யா சண்முகவடிவேல் அவர்களின் வகுப்பறை நாட்கள், என் புத்திக்கு அறுசுவை நாட்கள். வகுப்பறையில் அவர்கள் நடத்திய இலக்கியப் பாடமும், அவர்கள் சொன்ன இலக்கியக் கதைகளும், இப்போதும் என்மனதின் வைப்பறைகளில், தேனில் ஊறிக்கொண்டிருகின்றன.
#
எனது நாத்திகக் கால்கள், அப்போது அடிக்கடி கோயில் படிக்கட்டுகளை மிதித்ததென்றால், அது அய்யாவின் பட்டிமன்ற, வழக்காடு மன்றத் தமிழ்கேட்கத்தான். புலவர் நாகூர் சீனி.சண்முகம் அவர்களோடு, அய்யா அவர்கள் மேடையேறினார்கள் என்றால், கர்ப்பக்கிரகத்தில் இருந்தும் வெடிச்சிரிப்பு கேட்கும். அந்த அளவிற்கு, அவர்கள் அதிரடிச் சரவெடிகளைக் கொளுத்திப்போடுவார்கள். இவர்களால் மனம் பகுத்தறிவுக்கப்பாலும் தீபாவளி கொண்டாடும். ஏராளமானோரை வயிற்று வலிக்கு ஆளாக்கிய பெருமையும், இவர்களது நகைச்சுவைக்கு உண்டு. அய்யா அவர்களின் நகைச்சுவைச் செய்திகள், வெறும் கிச்சுச்கிச்சு ரகமாக இருக்காது; அவை கலைவாணர்த்தனம் கொண்டவை. நல்ல கருத்துக்களை மனதில் விதைக்கும் வல்லமை கொண்டவை.
#
இன்னொன்றையும் சொல்லியாகவேண்டும். கையளவு கூட மனமில்லாதவர்களின் உலகம் இது. ஆனால் அய்யா சண்முகவடிவேல் அவர்களோ, ஏக்கர் கணக்கில் விரிந்த விசால இதயம் கொண்டவர்கள். தன்னிடம் பயிலும் மாணவன் தானே என்று கருதாமல், எத்தனையோ கவியரங்குகளில் என்னை மேடையேற்றி அழகு பார்த்திருக்கிறார்கள். குறிப்பாக வடக்குவீதி பழனியாண்டவர் கோயில், அய்யா அவர்களின் ஆளுகைப் பிரதேசம்.
#
அங்கு ஏதாவது ஒரு ஆன்மீகச் சாக்கில், இலக்கிய நிகழ்சிகளை, கோயில் தக்கார் நாகராசன் அவர்கள் மூலம் ஏற்பாடு செய்துவிடுவார்கள். கவிக்கோ ஞானச்செல்வன், பாட்டரசர் பாலைக்கண்ணன், புலவர் கோவி.தியாகராசன், கவிஞர் அடியார்க்கு நல்லான், புலவர் அம்புயம் போன்றவர்களோடு, என்னையும் கவிதைபாட வைப்பார்கள். அன்று எங்களைப் போன்ற இலக்கியவாதிகளுக்கு சன்மானமாகத் தேய்காய் மூடி, பிரசாதம் மட்டுமே கிடைத்துவந்த காலத்தில், எங்களுக்கு முதன்முதலில், உறையில் சிறியதொகை வைத்துக்கொடுக்கச் செய்தவர் அவர். அதோடு இலக்கியக் கூட்டம் முடிந்ததும் அருமையான சிற்றுண்டியும் இருக்கும். இப்படியெல்லாம் ஒரு பெரும் கூட்டத்தையே வளர்த்தவர் அவர்.
#
இவ்வளவு சிகரத்தன்மை கொண்ட அய்யா சண்முகவடிவேல் அவர்கள், என் மீதும் எங்கள் குடும்பத்தின் மீதும் அளவுகடந்த அன்பை அன்றுமுதல் இன்றுவரை இடையறாது பெய்துவருகிறார். அது நாங்கள் பெற்ற பெரும்பேறு. உவமைக் கவிஞர் சுரதா தலைமையில் நடைபெற்ற என் திருமணம் தொடங்கி, கடந்த ஆண்டு, எங்கள் ஆசிரியர் அண்ணன் நக்கீரன் கோபால் அவர்கள் தலைமையில் நடைபெற்ற என் இளவல் அண்ணாதுரை திருமணம் வரையிலான அனைத்து நிகழ்விலும் கலந்துகொண்டு வாழ்த்துரைத்த அவருக்கு, இதயத்தின் நன்றி சொல்ல ஏது வார்த்தை?
#
சற்றுமுன் அய்யா சண்முகவடிவேல் அவர்களைத் தொடர்புகொண்டு, வாழ்த்து சொன்னபோது, ஒரு குழந்தையாய், தனக்கு இப்படியொரு புகழ் இருப்பதையே அறியாதவராய், அவர் அன்பொழுகப் பேசிய பாங்கு, இப்போதும் எங்களுக்குப் பாடம் நடத்துவதாகவே தோன்றுகிறது.
#
அய்யா அவர்கள், நலமும் வளமும் பெருக, வாழ்வில் சதம் அடிக்கவேண்டும். மனப்பிணி நீக்கும் தமிழ் மருத்துவத்தை, இதே ஆரோக்கியத்துடன் அவர்கள் மேடை தோறும் தொடர்ந்து செய்துவரவேண்டும்.
#
அய்யா அவர்கள் பல்லாண்டு வாழ்க… வாழ்க… என கைகூப்பி வாழ்த்துகிறேன்.

 

சாய்பாபா நாகூர்க்காரரா?


Sai baba 2

ஷிர்டி சாய்பாபா நாகூர்க்காரார் என்ற ஒரு பேச்சு இருக்குதே அது உண்மையா என்று இளவல் ஹசன் மரைக்கார்  ஒரு கேள்விக் குண்டை எடுத்து என்னிடம் போட்டிருக்கிறார்.

(இந்த பதிவு முழுக்க முழுக்க ஷிர்டி சாய்பாபாவைப் பற்றியதே தவிர புட்டபர்த்தி சாய்பாபாவுடன் இதனை இணைத்து குழப்பிக்கொள்ள வேண்டாம்)

இந்தக் கட்டுரையை எழுதுவதினால் நான் மார்க்கத்துக்கு முரணாகி விட்டாதாக யாராவது ஃபத்வா வழங்கினாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.

சுமார் பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்த சம்பவம் இது. நாகூரில் அப்போது இளைஞர்களிடையே மிகவும் பிரபலமாக இருந்தவர் (மறைந்த) மர்ஹூம் ஆஜம் காக்கா அவர்கள். அவர் ஒரு தகவல் களஞ்சியம் என்றால் அது சற்றும் மிகையாகாது.. விசித்திரமான தகவல்கள் அவரிடம் ஏராளம். சஞ்சய் காந்தி, ஜெயலலிதா, அண்ணாத்துரை போன்ற பிரபலங்களைப் பற்றிய கேள்விப்படாத அபூர்வமான தகவல்களை அவ்வப்போது அள்ளித் தருவார்.

ஒருமுறை நாகூரில் நெல்லுக்கடைத்தெருவில் உள்ள ஒரு வீட்டைக் குறிப்பிட்டு, இந்த வீட்டில் இன்னாருடைய பாட்டனார் உறவு முறை கொண்டவர்தான் சாய்பாபா. அவருடைய இயற்பெயர் சாஹிப் மரைக்கார். சாய் மரைக்கார் என்று அழைப்பார்கள். அவர் இளமைப் பருவத்தில் வீட்டை விட்டுச் சென்றவர்தான் அப்புறம் திரும்பவே இல்லை. மார்க்க நெறியில் மஃரிஃபத் என்ற வழியில் இறைவனின் தேடலில் “மஜ்தூப்” ஆகி வடநாட்டில் திரிந்துக் கொண்டிருந்தார். வடநாட்டுக்குச் சென்று அங்கேயே தங்கி விட்ட அவர்தான் இன்று சாய்பாபா என்று எல்லோராலும் அறியப்படுபவர்” என்று ஆஜம் காக்கா சொன்னதைக் கேட்டு கண்களை அகல விரித்து வியந்து போனேன்.

 

நாகையில் அலைந்து திரிந்துக் கொண்டிருந்த மோத்தி பாவா சென்னை எக்மோரில் அடக்கம் ஆனதையும், மஞ்சக்கொல்லையில் அப்போது மஜ்தூப் என்ற நிலையில் அறியப்பட்ட ஷிப்லி பாவாவைப் பற்றியும் என் இளமைப் பருவத்தில் ஓரளவு அறிந்து வைத்திருந்தேன். அதே போன்ற ஒரு பாபாவாக சாய்பாபாவும் இருக்கக்கூடுமோ என்ற எண்ணம் என் மனதில் குடிகொண்டிருந்தது.

காவி உடை தரித்து, நெற்றியில் திருநீறு பூசிக்கொண்டு, ருத்திராட்ச மாலை அணிந்துக்கொண்டு, கையில் தம்பூரா போன்ற ஒரு வாத்தியத்தைக் கையில் ஏந்தியவாறு,  இந்துமத துறவிகள் குணங்குடி மஸ்தான் பாடல்களை பாடிக்கொண்டு யாசகம் கேட்டு வருவதை என் இளம்பிராயத்தில் பார்த்திருக்கிறேன். குணங்குடி மஸ்தான் ஒரு முஸ்லீம் என்பது எல்லோரும் அறிந்ததே.

பிற்பாடு நான் ஆராய்ந்து பார்த்த வகையில் ஆஜம் காக்கா குறிப்பிடுகிற அந்த குறிப்பிட்ட நபர் இந்த சாய்பாபாவாக இருக்க வாய்ப்பில்லை என்ற உறுதியாக நம்பினேன். சாய்பாபா பிறந்த ஊர் எது என்பது நெடுநாட்களாக ஒரு பெரிய சர்ச்சையாக இருந்தது. சமீப காலத்தில் ஒரு ஆய்வாளர் அவர் பிறந்த ஊரை ஆதாரத்துடன் வெளியிட்டார்.

sai baba with devotees

சாய்பாபா முஸ்லிம் என்ற செய்தியை ஆளாளுக்கு பரப்புகிறார்கள். அவர் ஒரு பிறாமணர். இது சாய்பாபாவின் புகழுக்கு களங்கம் கற்பிப்பதாக இருக்கிறது என்று கூறி  சிலகாலம் முன்பு மும்பையிலுள்ள சாய்தாம் கோவில் நிர்வாகிகள் ஒரு வழக்கு பதிவு செய்தார்கள்.

துவாரகா பீடத்து சங்கராச்சாரியார் சுவாமி ஸ்வரூப் ஆனந்த் சரஸ்வதி சாய்பாபா ஒரு முஸ்லீம்தான் என்று உறுதி படுத்தியதைத் தொடர்ந்துதான் இந்த சர்ச்சை மேலும் வலுவானது.

துவாரகா பீட சங்கராச்சாரியர் உமாபாரதியை பார்த்து கேட்ட கடுமையான கேள்வி “இராமன் கோயில் கட்ட வேண்டிய அமைச்சர் முஸ்லீம் பாபாவின் சீடராக இருப்பதா? ” என்பதே.

சாய்பாபா “பதாரி” என்ற கிராமத்தில் ஹிந்து பிறாமணராகவே பிறந்தார். அவருடைய பெற்றோர்கள் அவரை ஒரு முஸ்லீம் ஃபக்கீரிடம் வளர்ப்பதற்கு கொடுத்தார்கள் என்று பலரும் நம்புகின்றனர்.

முஸ்லீமாக இருக்கும் சாய்பாபாவை முஸ்லீம்களே ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருக்கும்போது இந்துக்கள் எதற்காக அவரை வழிபடவேண்டும் என்பதுதான் சங்கராச்சாரியார் எழுப்பிய கேள்வி. யாரும் சாய்பாபாவின் உருவச்சிலையை வைத்து வழிபடக்கூடாது. . இந்துக்கள் சாய்பாபாவை வழிபடுத்த வைத்தது ஷிர்டிகாரர்கள் செய்த சதி என்றும் பகிரங்கமாக அறிவித்தார். இந்த அறிவிப்பு சாய்தாம் கோவில் நிர்வாகத்தினரையும் நாடெங்கும் உள்ள சாய்பாபா பக்தர்களையும் கொதிப்படையச் செய்தது.

சாய்பாபா முஸ்லீமா..?

ஷிர்டி சாய்பாபா இஸ்லாமிய சூஃபியிஸ சிந்தனை கொண்டவராக இருந்தார். குர்ஆன், ஹதீஸ், ஷரியத், ஃபிக்ஹூ மார்க்கச் சட்டம், மற்றும் தரீகத் வழிமுறை அனைத்திலும் கைதேர்ந்தவர். இதுபோன்ற கருத்துக்களை சில உருது நூல்களில் காண முடிகின்றது. அதுவன்றி வேதங்கள், உபநிஷாத், பகவத்கீதை அனைத்தும் அவருக்கு அத்துப்படியாக இருந்தது என்று கூறுகிறார்கள்.

அவர் பிறமதத்து வேதங்களையும், சமய கிரகந்தங்களையும் அறிந்து வைத்திருந்தார் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக அவர் இஸ்லாத்தை விட்டு விலகிச் சென்றுவிட்டார் என்று ஒரு சிலர் வாதிடுவதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. அனைத்து சமயங்களையும் Comparitive Religion Study செய்யும் ஜாகிர் நாயக், அதற்கு முன்பு அஹ்மத் தீதாத் போன்றவர்கள் அனைத்து வேதங்களையும் கற்றறிந்தவர்கள் என்பதை நாமறிவோம்.

அதே சமயம் சாய்பாபாவின் சில செயல்கள் இஸ்லாமிய கோட்பாடுகளுக்கு எதிரானதாக இருந்ததை நம்மால் மறுக்க முடியாது. இஸ்லாமியர்கள் அவரை ஏற்றுக் கொள்ளாததற்கு நிறைய காரணங்கள் இருக்கின்றன.

முஸ்லீம் என்று அவரை சொல்ல முடியாது. ஏனெனில் அவருடைய காதுகள் குத்தப்பட்டிருந்தன. அவர் காதணிகள் அணிந்திருந்தார், அவர் “ராம நவமி” கொண்டாடினார் என்று வாதிடும் முஸ்லீம்கள் ஒருபுறம்.

மேகா என்ற பக்தருக்கு சிவலிங்கம் வழங்கியது, அவருடைய வாழ்நாளிலேயே அவருடைய படத்தை வைத்து பூஜிப்பதை அவர் அனுமதித்தது, அக்னி குண்டமேற்றி அதிலிருந்து ‘உதி’ என்ற விபூதியை அவர் தன் பக்த கோடிகளுக்கு வழங்கியது போன்ற காரணங்களால் முஸ்லீம்கள் அவரை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை என்பதுதான் எதார்த்தமான உண்மை.

இன்னொருபுறம் முஸ்லீம்தான் என்று வாதிடுபவர்கள் பின்வரும் காரணங்களை அடுக்கி வைக்கிறார்கள். அவர் பள்ளிவாசல்களிலேயே அதிகம் குடியிருந்தார், “அல்லாஹ் மாலிக் ஹே” (ஆள்பவன் அல்லாஹ்வே) என்று அடிக்கடி உச்சரித்துக் கொண்டிருந்தார், சமைத்த இறைச்சியையே பிரசாதமாக வழங்கி வந்தார். அவரை “கலந்தர்” ஆகவும் “முர்ஷித்” ஆகவும்தான் அவருடைய வாழ்நாளில் அவரை முஸ்லீம்கள் போற்றி வந்தனர். அவர் தாஜுத்தீன் பாபாவின் நண்பராக இருந்தார்.. அவரை பின்பற்றியவர்களில் இந்துக்கள்தான் அதிகம் என்பதால் பிற்பாடு அவருக்கு உருவச்சிலை வைத்து அவரை தெய்வமாகி விட்டார்கள் என்று என்பது சில முஸ்லீம்களின் பார்வை. அவர் முஸ்லீமாக இல்லாதிருந்தால் எப்படி அவரை பள்ளிவாசலில் வாசம் செய்ய அனுமதித்திருப்பார்கள் என்பது அவர்கள் வைக்கும் வாதம்.

மெஹர் பாபா என்ற முஸ்லிம் துறவி அவரை “குத்தூப்-ஏ-இர்ஷாத்” என்று அழைத்தார். அதற்குப்பொருள் அவர் வலிமார்களுக்கெல்லாம் தலைமை தாங்கும் அந்தஸ்த்தில் உள்ளவர் என்று ஒரு நூலில் எழுதியிருப்பது எனக்கு ஆச்சரியத்தைக் கொடுத்தது. ஆராய்ந்து பார்த்தபோது மெஹர் பாபா (1894-1969) முஸ்லீம் துறவியல்ல அவர்  பார்ஸி சமூகத்தைச் சார்ந்தவர் என்பது தெரிய வந்தது.

Five_Perfect_Masters

ஷிர்டி சாய்பாபா, உபாஸ்னி மஹராஜ், ஹஸ்ரத் தாஜுத்தீன் பாபா, நாராயண் மஹராஜ், ஹஸ்ரத் பாபாஜான் இந்த ஐவரும் ஆன்மீக ஞானிகளில் மேலானவர்கள் என்று மெஹர்பாபா எழுதுகிறார். பார்ஸீ சமூகத்தைச் சார்ந்த மெஹர் பாபாவின் கருத்துக்களை எந்த முஸ்லீம்களும் ஏற்க மாட்டார்கள் என்பது என் கருத்து.

ஷிர்டி சாய்பாபாவுடைய வாழ்நாளில் அவருக்கு வாய்த்த முக்கிய சீடர்களில் பெரும்பாலோர் இந்துக்களே. எடுத்துக்காட்டாக : தாஸ்கணு மகாராஜ், நாராயண கோவிந்த சந்தோர்க்கர், ஹரிசீதாராம் தீட்சித், உபசானி பாபா, கபர்தே, அன்னாசாகேப், மஹல்சாபதி, போல்கர் ஆகியோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள்.

அவர் கபீரின் மறுபிறவி, சிவபெருமானின் அவதாரம், விஷ்ணுவின் அவதாரம்  என்றும் அவரை  சாய்நாத் சாய்ராம் என்றும் அவரை வழிபடும் இந்து சகோதரர்கள்கூறுகிறார்கள்.

அன்பு , அறம் , மனிதநேயம் , உதவி மனப்பான்மை , மன்னித்தல் – இதுபோன்ற எல்லா மதங்களும் போற்றும் பொதுவான கருத்துக்களே அவர் போதித்தார் என்ற காரணத்தால் அவர் இந்த குறிப்பிட்ட மதத்தைச் சார்ந்தவர்தான் என்று யாராலும் அடித்துச் சொல்ல முடியவில்லை.

சாய்பாபாவை உயிரோடு இருக்குபோதே அவரை தெய்வநிலைக்கு கொண்டு சென்றார்கள். யேவாலாவைச் சேர்ந்த ஆனந்தநாத் அவரை “ஆன்மீக வைரம்” என்று பட்டம் சூட்டி மகிழ்ந்தார். கங்காகிர் என்ற மற்றொரு துறவி அவரை “ஆன்மீக ஆபரணம்” என்று போற்றித் துதித்தார். பீட்கர் மஹாராஜ் அவரை “ஜகத்குரு” என்று பெயர் சூட்டினார்.

முற்றிலும் மாறுபட்ட கோட்பாடுகளைக் கொண்ட பார்ஸி சமூகத்தவரும் அவரை வழிபட்டதுதான் ஆச்சரியமான விஷயம். பார்ஸி சமூகத்தைச் சார்ந்த நானி பால்கிவாலா, விஞ்ஞானி ஹோமி பாபா, மெஹர் பாபா போன்றோர் சாய்பாபாவின் பக்தர்களாக இருந்தார்கள்.

சாய்பாபாவை வழிபடும் இந்து பக்தர்கள் கூறுவது இது. பாபா, தான் மகாசமாதி ஆவதற்கு தேர்ந்தெடுத்த நாள் விஜயதசமி தினம். இதைவிட வேறு ஆதாரம் என்ன வேண்டும் என்று சாய்பாபா பக்தர்கள் கூறுகிறார்கள்.

அவர் முஸ்லீம் போல தாடி வைத்திருந்தார். முஸ்லீம் ஃபக்கீர் போல உடை தரித்திருந்தார் , தர்கா அல்லது மசூதியில்தான் அதிகம் தங்கியிருந்தார் தலைமுடியை மறைத்திருந்தார். சாய்பாபாவின் உடலை எரித்து அவர் சாம்பலை கங்கையில் கரைக்கவில்லை . மாறாக முஸ்லீம்கள் போலவே அவரை புதைத்து சமாதி கட்டினார்கள்.  “அல்லாஹ் மாலிக் ஹே” இதுதான் அவரது தாரக மந்திரமாக இருந்தது. இவையாவும் அவர் முஸ்லீம் என்றே நம்மை நம்ப வைக்கின்றது.

1903-ஆம் ஆண்டில் ஒரு நபர் மீது திருட்டுப் பொருட்கள் வைத்திருந்ததாக குற்றம் சாட்டப்பட்டது. குற்றம் சாட்டப்பட்ட நபர் அந்த பொருள் தான் திருடிய பொருள் இல்லை, அது சாய்பாபா கொடுத்தது என்று வாக்குமூலம் அளித்தார். ஆகவே சாய்பாபா சாட்சி கூறுவதற்காக தூலியா (Dhule also called as Dhulia) மாஜிஸ்த்ரேட் முன்பு ஆஜராக வேண்டும் என சம்மன் அனுப்பியிருந்தார்கள்.

சாய்பாபா மிகப் பெரிய துறவி. அவருக்கு ஆயிரக்ககணக்கில் சிஷ்யகோடிகள் இருக்கிறார்கள். அவரை சாட்சி சொல்ல நீதிமன்றம் அழைப்பது முறையல்ல என்று பக்தகோடிகள் மனு தாக்கல் செய்தனர். அதனை ஏற்றுக்கொண்ட நீதிபதி, உதவி கலெக்டராகவும் முதல் வகுப்பு மாஜிஸ்த்திரேட் பதவி வகித்த நானா ஜோஷி என்பவரை ஷிர்டிக்கு அனுப்பி வைத்தார். நானா ஜோஷி வருவது யாருக்கும் தெரியாது என்ற போதிலும் சாய்பாபா அதை முன்கூட்டியே அறிந்தவராக மேசை, நாற்காலிகள் எல்லாம் தயார் செய்து அதை ஒரு நீதிமன்றம் போன்று ஏற்பாடு செய்திருந்தார் என்று சொல்லுகிறார்கள்.

அவர்களுக்குள் நடந்த உரையாடல் இதோ:

கமிஷனர்: உங்கள் பெயர்?

சாய்பாபா : எல்லோரும் என்னை சாய்பாபா என்று அழைக்கிறார்கள்

கமிஷனர் : உங்கள் தந்தையின் பெயர்?

சாய்பாபா: அவர் பெயரும் சாய்பாபா

கமிஷனர்: உங்கள் குருவின் பெயர்?

சாய்பாபா: வெங்குசா

கமிஷனர்: உங்களின் மதம்?

சாய்பாபா: கபீரின் மத

கமிஷனர்: உங்கள் வயது?

சாய்பாபா: மில்லியன் காலம்

கமிஷனர்: சொல்லுவதெல்லாம் உண்மையென சத்திய பிரமாணம் செய்ய முடியுமா?

சாய்பாபா: இதுவரை நான் பொய் சொன்னதும் இல்லை; இனியும் சொல்லப் போவதில்லை

கமிஷனர்: குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை உங்களுக்குத் தெரியுமா?

சாய்பாபா : நான் தெரிந்து வைத்திருக்காதவர் யாருமேயில்லை

சாய்பாபா முஸ்லீமா இல்லையா என்ற சர்ச்சை ஒருபுறமிருக்கட்டும். சீக்கிய மத ஸ்தாபகர் குருநானக் கூட முஸ்லீம்தான் என்று வாதிடுபவர்களும் இருக்கிறார்கள். அவர் பாபா ஷேக் ஃபரீத் ஷாகர்கன்ஞ் (1173-1266) அவர்களின் சீடராக இருந்தார் என்றும் அவர் முஸ்லீமாக இல்லாதிருந்தால் எப்படி இஹ்ராம் உடை அணிந்து மக்கா சென்று வந்திருக்க முடியும் என்று வாதிடுகிறார்கள்.

அது எப்படியோ, சாய்பாபா முஸ்லீமாக இருப்பதற்கு நிறைய வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன ஆனால் அவருடைய செயல்கள் இஸ்லாமிய கோட்பாடுகளுக்கு உட்பட்டு இருந்ததா இல்லையா என்பது வாதத்திற்குரிய விஷயம்.

  • அப்துல் கையூம்
 

Tags: