RSS

Category Archives: அகடம் பகடம் (Misc.)

Gallery

பாடகர் கலைமாமணி நாகூர் குல் முகம்மது


IMG_9826

 

என் நூல்கள்: சாரு நிவேதிதா


charu

நான் பிறந்து வளர்ந்த ஊர் நாகூர். அது ஒரு சிற்றூர். ஒரு பறவைக்கோ, முற்றும் துறந்த முனிவனுக்கோ தேச, இன, மத அடையாளங்கள் இருக்க முடியுமா என்ன? என் எழுத்திலோ சிந்தனையிலோ இந்த அடையாளங்கள் எதுவும் இருக்காது. மனித வரலாற்றில் இந்த அடையாளங்களை முன்னிட்டே பேரழிவுகளும் பெரும் போர்களும் நிகழ்ந்தன. எனவே ’யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ என்பதுதான் மனித இனத்தின் விடுதலைக்கான கோட்பாடு என இளம் வயதிலேயே எனக்குப் புரிய வைத்தது நாகூர்.

மூன்று வெவ்வேறு கலாச்சாரங்களைக் கொண்ட மக்கள் அங்கே வாழ்ந்தார்கள். ஊரின் கிழக்கே இஸ்லாமியர்; மேற்கே – அதாவது ஊருக்கு வெளியே – தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் வீடுகள்; நடுவே பெருமாள் கோயில், சிவன் கோயிலைச் சுற்றி இந்துக்கள். எங்கள் வீடு தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் குடிலுக்கு அருகே இருந்தது. வீட்டுக்கு ஒரு பக்கம் இடுகாடு, மற்றொரு பக்கம் சுடுகாடு.

ஊர் எனக்குள் இரண்டு விதமான தாக்கங்களை ஏற்படுத்தியது. ஒன்று, ஒரு சமூகத்தில் தடை என்று விலக்கப்பட்டிருக்கும் விஷயம் மற்றொரு சமூகத்தில் சகஜமாக இருந்தது. மண உறவுகளில் இதை நான் அதிகம் கண்டேன். கலாச்சார அடையாளங்கள் இடம், காலம், மதம் போன்ற பல்வேறு காரணிகளால் கட்டமைக்கப்படுவது அந்த வயதிலேயே எனக்குப் புரிந்தது. எக்காலத்திலும் இந்தத் தளைகளில் மாட்டலாகாது என்று முடிவு செய்தேன்.

இரண்டாவது, எங்கள் வீடு இருந்த பகுதியில் வாழ்ந்த மக்கள் பன்றி வளர்த்தார்கள். உடும்பு தின்றார்கள். (இருபது வயது வரை உடும்புக் கறி சாப்பிட்டிருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் அது பாதுகாக்கப்படும் உயிரினம் என்று தெரியாது.) எங்கள் பெண்கள் ஊர் பூராவும் சென்று ஓட்டு வீடுகளில் இருந்த தண்ணீர் இல்லாத கழிப்பறைகளில் மலம் அள்ளினார்கள். ஆண்களும் மலம் அள்ளினார்கள். ஆனால், அது பன்றிக் கழிவு. பிரம்புக் கூடை இடுப்பில் இருக்கும். வலது கையில் உள்ள ‘தொரட்டி’யைப் பன்றிக் கழிவில் வைத்து இடது காலால் அதைத் ‘தொரட்டி’யில் தள்ளுவார்கள். பிறகு, அது ‘தொறட்டி’யிலிருந்து கூடைக்கு இடம்பெயரும். இதுபோல் சேகரிக்கப்பட்ட பன்றிக் கழிவு பல இடங்களில் வெயிலில் காய வைக்கப்பட்டிருக்கும்.

அந்த வயதில் தெரியவில்லை; ஆனால், இப்போது இரவுகளில் நரகல் நரகலாகக் கொடுங்கனா கண்டு எழுந்து வாந்தி எடுக்கிறேன். என்ன முயன்றும் இளம் வயதுச் சூழல் மனதிலிருந்து அகலவே மறுக்கிறது. என் நாசிக்கு துர்நாற்றமோ மணமோ தெரிவதில்லை. காரணம், சுடுகாட்டிலிருந்து வரும் நாற்றத்தை முகர்ந்து முகர்ந்து நாசி, மணம் முகரும் தன்மையை இழந்து சுவாசத்துக்கு மட்டுமே உபயோகப்படும் உறுப்பாகிவிட்டது.

என் தந்தை ஒன்றாம் வகுப்பு ஆசிரியர். என்றாலும் ஆறு குழந்தைகள் என்பதால் அம்மா ஒரு இடத்தில் உட்கார்ந்து ஓய்வெடுத்து நான் கண்டதில்லை. சாணி சேகரித்து ராட்டி தட்டிக் காய வைத்து விற்பது, கருவேல மரங்களை வெட்டி விறகு தயாரிப்பது, வயலில் கூலி வேலை பார்ப்பவர்களுக்கு இட்லி சுட்டு விற்பது, நெல்லை வாங்கி அவித்து, தெருவில் நெல்பாயில் காய வைத்து மிஷினில் கொண்டுபோய் அரைத்து அரிசியாக்குவது, ஆறு குழந்தைகளின் துணி துவைப்பது, சமைப்பது என்று அது ஒரு தனிக் கதை.

அப்போதெல்லாம் எங்களின் அதிக பட்சக் கனவு, சிங்கப்பூருக்குக் குருவியாகச் செல்வது. (கள்ளக் கடத்தலில் ஈடுபடும் ’கொரியர்’ பையன்களின் பெயர், குருவி.) மாட்டினால் கலால்துறையினர் பின்னியெடுத்துவிடுவார்கள். அது என்னால் முடியாது. என் தாய்மாமன்கள் ரெண்டு பேர் ஊரில் பிரபல ரவுடிகளாக இருந்தார்கள். அது எனக்குக் கவர்ச்சிகரமாகத் தோன்றவே அப்படியே ஆகிவிடலாம் என்று முடிவு செய்தேன். ஆனால், ஒருமுறை சண்முகம் மாமா உடம்பு பூராவும் அரிவாள் வெட்டுடன் வந்து விழுந்ததைப் பார்த்ததும் அங்கிருந்து வெளியேற ஒரே வழிதான் இருக்கிறது என்று தெரிந்துகொண்டு புத்தகங்களில் தஞ்சமடைந்தேன். அது என்னை எழுத்தின் பக்கம் கொண்டுவந்தது.

இளம் வயதில் எனக்கு அறிமுகமான ஆஸ்கார் ஒயில்டும், ஜான் ஜெனேவும் அசோகமித்திரனும் தங்களுடைய வாழ்க்கையையே புனைவாக எழுதியிருந்ததால் நானும் என் வாழ்க்கையைப் புனைவாக எழுதத் துவங்கின. ஒரு சிற்றூரில் வாழ்ந்த 25 வயது இளைஞனுக்கு என்ன வாழ்க்கை இருந்துவிட முடியும்? நான் எழுதியதெல்லாம் சிறுவயதிலிருந்து நான் கேட்ட கதை, பார்த்த கதை.

இதுவரை ஆறு நாவல்கள் எழுதியிருக்கிறேன். அவை அனைத்துமே ஆட்டோஃபிக்ஷன் என்ற வகைமையைச் சேர்ந்தவையாக இருப்பதற்கு இதுதான் காரணம். பிரெஞ்சு இலக்கியத்தைக் கற்ற பிறகுதான் நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்தை முறையாக வாசித்தேன். அப்போது நான் படித்த சி.சு. செல்லப்பா, க.நா.சு., எம்.வி. வெங்கட்ராம், லா.ச.ரா., தி. ஜானகிராமன், தஞ்சை ப்ரகாஷ் அனைவருமே சுயசரிதத்தன்மையோடுதான் தங்கள் புனைவிலக்கியத்தை உருவாக்கியிருப்பதை உணர்ந்தேன்.

அது எனக்குக் கூடுதல் பலத்தைக் கொடுத்தது. இப்போதுதான் முதன்முதலாக எனக்கு நேரடி அனுபவம் இல்லாத கதைக் களன்களைத் தேர்ந்தெடுத்து எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். ‘ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்’ என்ற நாவலும், 1857 சிப்பாய்க் கலகத்தின்போது கான்பூரில் நடந்த ஒரு படுகொலையை அடிப்படையாக வைத்து எழுதும் நாவலும் என் அடுத்த நாவல்களாக இருக்கும்.

(தொடரும்)
– சாரு நிவேதிதா, ‘ஸீரோ டிகிரி’, ‘எக்ஸைல்’ உள்ளிட்ட நூல்களின் ஆசிரியர்.
தொடர்புக்கு: charu.nivedita.india@gmail.com

 

A brief synopsis on Uniform Civil Code


mgk

Private Laws are not known to have been existed in religions other than Islam. Generally, Laws are created and modified as on times. There are no hard and fast rules instructing a person to strictly follow the laws in his religion. Whereas, Islamic Shariat (Laws), even after 1430 years of revelation, is still pursued. It’s compulsory for Muslims to abide by the Shariat Laws.

Even before 1400 years, property rights for women, right to divorce her husband, right to choose her would-be, right to bear witness – all these freedom of rights were given to women only in Islam.

According to Islam, Marriage is considered as a legal contract. Only in the situation where there is no other alternative option to find solution for the dispute between couples, the method for legal separation is chosen in an Islamic manner.

Divorce Method: With reference to the divorce separation between husband and wife The Almighty says in Al-Quran “And how could you take it while you have gone in unto each other and they have taken from you a solemn covenant?” (4:21)

The Holy Book Al-Quran gives so much importance on this Issue that even The Almighty questions on such undesirable act of separation between life partners.

“Men are in charge of women by [right of] what Allah has given one over the other and what they spend [for maintenance] from their wealth. So righteous women are devoutly obedient, guarding in [the husband’s] absence what Allah would have them guard. But those [wives] from whom you fear arrogance – [first] advise them; [then if they persist], forsake them in bed; and [finally], strike them. But if they obey you [once more], seek no means against them. Indeed, Allah is ever Exalted and Grand.” – (4:34)

Furthermore  Al-Quran also advises that

“And if you fear dissension between the two, send an arbitrator from his people and an arbitrator from her people. If they both desire reconciliation, Allah will cause it between them. Indeed, Allah is ever Knowing and Acquainted [with all things]” – (4:35)

Divorce is the most efficient method (Ahsan). In case of situation, where the life partners unable to live together, then in presence of two witnesses; husband can declare “Talaq” to his wife. It’s enough to pronounce “Talaq” once but during this time the wife should not be in menstrual period (in the sense she should be clean).

From the declaration time of “Talaq”, the wife should go through the process of “Iddah” (Waiting period) for three menstrual periods (approximately three and a half month) at her husband’s residence at his expense. During this period, if they both happened to have sexual relationship and if the husband wishes, he can redeem his marital relationship.

During this period of “Iddah”, the wife shouldn’t remarry anyone else. During this “Iddah” period, if husband and wife didn’t have sexual relationship or if the husband doesn’t redeem the marital relationship, it is to be assumed that the process of “Talaq” is executed.

After that, if the husband wants to take back his wife, then he can do so by giving her “Mahr” (Dower). But it’s compulsory that he should obtain willingness from his wife to do so. On the other hand, if the wife wish to marry someone else it is up to her choice.

Suppose, during the “Iddah” period, if the husband ceases the divorce and takes back his wife and then again if disputes arises among them he may declare “Talaq”. Conditionally, she needs to go through the same process of “Iddah”. This means the same rules apply for the second “Talaq” also.

Incase, even during the second “Iddah” period, if the husband wish to cease “Talaq” and takes back his wife again, (And God forbid) if again dispute arises between them, then the third time the husband should declare “Talaq” and make her to go through the “Iddah” procedure again.

Obviously, the same law applies for the third “Talaq” too. But, after declaring “Talaq” for the third time, the husband obviously loses the privilege of redeeming the wedlock. Unless and until she marries another person and then get divorce from him, he cannot remarry her.

Talaq-ul-Mubara: (Consensual): Incase if husband and wife believe that no longer they cannot continue their matrimonial relationship and if they decide to get apart they can do it in a beautiful manner.

Talaq-ul-Khula: (Woman seeking divorce from her husband) Islam has given ‘Women Rights’ to seek divorce from her husband. If a woman doesn’t like to continue her marital relations with her husband or if the husband’s moral behavior is not proper and if she decides to split up she can freely approach the Qazi or the Jama’at seeking divorce from her husband.

If the husband refuses to give divorce the same administration can break up their wedlock and declare divorce. Even for this, she has to undergo “Iddah” procedure. The wife has to repay the “Mahr” (Dower) which she received earlier.

Questions may be raised such as “How could it be equal rights for a man to give divorce and a woman to ask for a divorce?. People may ask “Is this not injustice to give less rights to woman which seems patriarchy?”

No need to say, this world is dominated by Male creation and has remained physically strong from times unknown. Naturally, it’s not practical for a woman (wife) to declare divorce and expel him away from her life so easily. In nature, a man can harm her, retaliate and take revenge against her. In this case, it may end up in dangerous consequence also.

Taking all this into consideration and valuing the social contribution with the greatest possible protection, Islam has offered legal rights to women to demand divorce. If the divorce is materialized through Jama’at, she automatically entitles the protection of the Jama’at.

Moreover, If a husband wants to divorce his wife, he has to call for the mediators, declare “Talaq” and required to wait for a period of three months. On the contrary if a wife demands divorce she will get in no time. Easily, we may come to a conclusion that in Islam more rights are given to women than men.

“Fasakh” (Order for dissolution of Marriage) :

  • If the whereabouts of the husband have not been known

  • if the husband has been insane for a period of two years,

  • if the husband has been sentenced to imprisonment for a period of three years or more

  • Likewise if a wife engage in immoral act and if it’s proved

The order for dissolution of Marriage can be claimed through the Jama’at.

For example: if a husband’s whereabouts is not able to be traced for more than four years, the wife can seek the help of Jama’at to file for the dissolution of marriage and they can accordingly cancel the Marriage contract.

Similarly, if a wife indulges in immoral act and if her husband comes to know the adultery act, it has to be proved with four witnesses. Incase, if there are no witnesses, the husband required to swear four times in the name of Allah saying “And thus will cause detriment to myself”. Then the concerned administration can terminate the Marriage contract according to Shariat Law

Talaq-al-Bidah: “Talaq, Talaq, Talaq” or “Triple Talaq” as it is made propaganda, is neither Prophet’s teaching nor followed during the reign of his first companion. This came into practice after that period. That’s why it is named as “Innovated Talaq”.

People assume that divorce procedure is executed just by saying “Talaq” triple times. There are Islamic scholars who also say that even if a husband proclaims “Talaq” this way, it will be considered as only said once. For all marital break-up this method is not followed.

No husband witnessing a wife gone astray by adultery would take back his wife. Only in such abnormal situation this kind of “Talaq” exercise is accepted.

It is not acceptable to apply this Triple ‘Talaq’ method in disputes which can be rectified. This is considered as sin and vehemently condemned by almost all Islamic scholars.

If someone abuses a law, he must be punished legally. Instead, how it could be a proper way to abolish or ban the law itself?

Muslims believe that no one can pinpoint fault or blame their Shariat Law. It’s their faith too.

It’s ridiculous to witness some people demanding “Uniform Civil Code” to bring into force based on Triple “Talaq”.

When there is no equality to fetch water in a common well in this prevailing caste system; when there exists different graveyards for high castes and low castes; when killings takes place in the name of castes, let me ask you where does the equality comes from?

Article in Tamil written by : MGK Nizamuddin & Translated by : Abdul Qaiyum

தினமணி பத்திரிக்கையில் தமிழில் வெளிவந்த கட்டுரை

 

Tags:

நாகூரும் தற்காப்புக் கலையும்


pooran-sheriff

நாகூர் மற்றும் அதன் சுற்று வட்டாரம் ஒருகாலத்தில் தற்காப்புக் கலையில் சிறந்து விளங்கியது.

வர்மக்கலை. மல்யுத்தம், களரிப்பற்று, சிலம்பம், மடுவு (மான் கொம்பு), சுருள் கொம்பு, போன்ற தமிழ்ப் பாரம்பரியக் கலைகள் இன்று சிறிது சிறிதாக அழிந்து வருவது வருத்தத்தை அளிக்கிறது.

எனது பூட்டனார் (தந்தைவழி பாட்டியின் தந்தை) செய்யது மெய்தீன் அவர்கள் தற்காப்புக் கலையில் அக்காலத்தில் சிறந்து விளங்கினார்கள் என்பது நாகூர் வாழ் மூத்த தலைமுறையினர் அத்தனைப் பேருக்கும் நன்றாகவே தெரியும். சிலம்பம் மற்றும் குஸ்தி தற்காப்புக் கலையில் அவர்கள் புகழ் பெற்று விளங்கினார்கள். ஓய்வு பெற்ற ரயில்வே தொழிலாளர் அவர். மேலும் தகர (Tin sheets) வேலைப்பாடுகளிலும் அவர் வல்லுனர். சிமிழ் விளக்கு (முட்டை விளக்கு என்று இதனை அழைப்பார்கள். முட்டை வடிவத்தில் இருந்ததினாலோ என்னவோ), போன்றவை கலைநயத்துடன் உருவாக்குவார். அவரிடம் தற்காப்புக்கலை பயின்றோர் ஏராளம். நாகூரில் இது போன்ற தற்காப்புக்கலை நிகழ்வுகள் நடக்கையில் திருநெல்வேலி, ராமநாதபுரம் போன்ற ஊர்களிலிருந்து அவருடைய சிஷ்யக் கோடிகள் வந்து ஆர்வத்துடன் கலந்துக் கொள்வார்கள்.

காற்று வேகத்தில் கம்பைச் சுற்றி லாவகமாக அவர் விளையாடுகையில் காண்போரைக் கவர்ந்திழுக்கும். ஒரு விபத்தில் அவருடைய கால் ஊனமாகி விட்டது. கையில் கம்பு ஊன்றி தான் நடப்பார். நாங்கள் “நொண்டி நானா” என்று அன்போடு அழைப்போம். அந்த ஊனமான காலை வைத்துக் கொண்டே அசல்ட்டாக கம்பு சுழற்றுவார்.

“ஃபரீது காக்கா குத்துச் சண்டை வீரர்.  நடிகர் ரவிச்சந்திரனின் படங்களுக்கு ஸ்டண்ட் மாஸ்டர் அவர்தான். இப்படி நாகூரில் பல பிரபலங்கள் உண்டு”

என்று தன் பழைய நினைவுகளை பரிமாறுகிறார் நாகூரைச் சேர்ந்த  பிரபல எழுத்தாளர் சாரு நிவேதிதா

1966-ஆம் ஆண்டு ராமண்ணா இயக்கத்தில் ரவிச்சந்திரன், ஜெயலலிதா இணைந்து நடித்த “குமரிப்பெண்”  திரைப்படம் வெளிவந்தது.  டைட்டிலில் சண்டைப் பயிற்சி “நாகூர் பரீது” என்ற பெயர் கொட்டை எழுத்தில் காண்பிப்பார்கள். நாகூர் விஜயலட்சுமி டூரிங் கொட்டகையில் அப்படம் திரையிடப்பட்டபோது கூட்டத்தோடு கூட்டமாக நானும் எழுந்து நின்று கைத்தட்டி ஆரவாரம் செய்திருக்கிறேன்.

நாகூர் ஃபரீது காக்கா ஒரு மேடை நாடக நடிகரும் கூட. “நாகூரின் நாடகத் தந்தை” என்று அவரை பாராட்டுவோர் உண்டு. “சந்தர்ப்பம்”, “விதவைக்கன்னி” போன்ற நாடகங்களில் அவர்தான் ஹீரோ. பாடல்கள் கவிஞர் நாகூர் சலீம். உள்ளூரில் முதன் முதலாக நாடகத்திற்கு பாட்டு புத்தகம் போட்டு புரட்சி செய்தது “விதவைக்கன்னி” நாடகத்திற்குத்தான்.

எம்.ஜி.ஆர். நாடக மன்றத்தில் நாகூர் ரவீந்தர் எழுதிய நாடகங்களில் எம்.ஜி.ஆருடன் சண்டையிடும் ஸ்டண்ட் வீரராக நடித்துள்ளார். “குலேபகவாலி” படத்தில்  எம்.ஜி.ஆர்  புலியுடன் சண்டை போடும் காட்சியில் எம்.ஜி.ஆருக்கு “டூப்”போட்டு  நடித்ததும் இவர்தான்.

நான் அரை டிராயர் அணிந்த சிறுவனாக இருந்த காலத்தில்  “உன்னை சினிமாவில் சேர்த்து விடுகிறேன். எங்கே நடித்துக் காண்பி” என்று என்னை உசுப்பிவிடுவார். (அவர் என்னை கலாய்க்கிறார் என்பதையும்  புரிந்துக் கொள்ளாமல்) நானும் என் இடுப்பு பெல்ட்டை கையில் உருவி எடுத்துக்கொண்டு  “நான் ஆணையிட்டால் அது நடந்து விட்டால் ”  என எம்.ஜி,.ஆர். நம்பியாரை சாட்டையால் விளாசித் தள்ளுவதைப் போல் நடித்துக்காட்ட அதை இப்பொழுது நினைத்துப் பார்த்தாலும் “நாம் எவ்வளவு அப்பாவியாக அப்போது இருந்திருக்கிறோம்” என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது.

சிறுவயதில் நாகூர் வஞ்சித்தோப்பில் நூர்சா மரைக்காயர் என்ற தற்காப்பு வல்லுனரிடம் நானும் என் தோழர்களும் குஸ்திக் கலை கற்பதற்குச் சென்றோம். போன மூன்றாவது தினமே என்னை அவர்கள் விட்டுக்கு அனுப்பி விட்டார்கள். அவர்கள் ‘ரெடி’ என்று சொன்ன பிறகு எதிரணியில் இருப்பவனை நான் காலால் உதைக்க வேண்டும். அவன் தன் கையால் மின்னல் வேகத்தில் நான் விடும் உதையை தடுப்பான். இதுதான் அன்றைய பாடம். அவர்கள் ‘ரெடி’ என்று சொல்வதற்கு முன்னரே நான் விட்டேன் ஓர் உதை. அது அவனுடைய படாத இடத்தில் பட்டு அவன் துடிதுடித்து விட்டான். என்னை அழைத்து நூர்சா மரைக்காயர் மாமா சொல்லிவிட்டார்கள். “தம்பி உங்களுக்கு குஸ்திக்கும் சரிப்பட்டு வராது. நீங்க நாளையிலேந்து வர வேணாம்”. அன்று மறந்த குஸ்திதான். . “எதற்கு நமக்கு வம்பு.?   இனிமே யாராவது அடிகொடுத்தால் பேசாமல் வாங்கிக் கொண்டு போய் விடலாம்”   என்று என் மைண்ட் வாய்ஸ் கூற அதன்படியே  குஸ்தியை மறந்து விட்டேன்.

நாகூர் தர்கா ஆபிஸ் முன்புதான் ஆற்று மணல் கொட்டி கோதாவுக்கான ஏற்பாடுகள் செய்வார்கள்.  உஸ்தாதுகள் இறங்குவதற்கு முன்பு கத்துக்குட்டிகள் களமிறங்கி தங்கள் திறமையைக் காட்டுவார்கள். ஒரு படத்தில் “சேலையிலே வீடு கட்டவா?” என்று அஜீத் பாடுவார். இங்கு உஸ்தாதுகளும் கத்துக்குட்டிகளும் காற்றிலேயே கையால் வீடு கட்டுவார்கள்.

கெளதியா பைத்து சபா புகழ் பக்தாது நானா. இவருக்கு ஏன் பக்தாத் நானா என்று பெயர் வந்தது என்று தெரியவில்லை. (கல்கத்தா மாலிம், பங்களாதேஷ் யூசுப், லண்டன் மாலிம் என்பதைப்போல இவரும் பக்தாத் சென்று வந்தாரோ என்னவோ) இவரும் சிலம்பத்தில் பெயர் பெற்று விளங்கிய உஸ்தாது.

குட்டநானா (அண்மையில் காலமான சித்தீக் நானா அவர்களின் தகப்பனார்) அவர்கள் கோதாவில் இறங்குகையில் கைத்தட்டல் விண்ணை பிளக்கும். அவர்களுடைய உயரத்திற்கு தகுந்தாற்போல் சிறிய கம்பினை கையிலேந்தி, மின்னல் வேகத்தில் சுழற்றி  திறமையைக் காட்டுவார்கள்.

பாம்புக்கும் கீரிக்கும் சண்டை இப்போது நிகழப்போகிறது என்று பாம்பாட்டி இறுதிவரை ஏமாற்றிவிட்டு சண்டையைக் காண்பிக்க மாட்டான். கடைசியில்  ஏதாவது ஒரு லேகியத்தை விற்றுவிட்டு பேசாமல் போய்விடுவான்.

ஒருமுறை இப்படித்தான் குஸ்தி பார்க்க போனேன், சினிமாப் புகழ் ஃபரீது காக்கா ஆற்றுமணல் களத்தில்   இறங்கினார்கள்.. காலால் மணலை சீக்கிக் கொண்டு இருந்தார்கள். ரொம்ப நேரம் இதையே செய்துக் கொண்டிருந்தார்கள். பக்கத்தில் நின்றுக் கொண்டிருந்தவரிடம் என்னவென்று விசாரித்தேன். “கல்லு முள்ளு ஏதாச்சு, மண்ணுலே கெடக்குதான்னு ஆராய்ச்சி செய்யுறாஹா. விளையாடுறஹ முகத்துலே இல்லாட்டி முதுகுலே குத்திவிடக் கூடாது இல்லியா. கடைசியா அஹ இறங்குவாஹா பாருங்க” என்றார். நானும் ஆவலோடு கடைசி வரை காத்திருந்தேன்,. ஃபரிது காக்கா மணலைச் சீக்கியதோடு சரி. கடைசிவரையில் களமிறங்கவே இல்லை..

குஸ்தி கலையில் நாகூரில் மற்றொரு   பிரபலம் “மொம்லி காக்கா”. அவர்களுடைய முழுமையான பெயர் முகம்மது அலி. முகம்மது குட்டி “மம்மூட்டி” ஆனது போல முகம்மது அலி “மொம்லி” ஆகிவிட்டது.

நாகூர் மக்களிடையே மிகவும் பிரபலமாக இருந்தவர் பூரான் ஷெரீப். இவர் பாம்புக்கடி, பூரான்கடி வைத்தியரல்ல. கபூரான் ஷெரீப் என்ற இவரது பெயர் சுருங்கி “பூரான் ஷெரீப்”  என்று  ஆகிவிட்டது. நாகூர் அருகாமையிலிருக்கும் திட்டச்சேரியைச் சேர்ந்தவர். வர்மக்கலையில் “நரம்பு பிடி” அறிந்தவர். ஏதாவது நரம்பை பிடித்து இழுத்து விட்டாலே போதும். அப்படியே செயலற்று நின்று விடுவார்களாம்.

உலகளாவிய புகழ் பெற்றவர் இந்த பூரான் ஷெரீப் அவர்களைப் பற்றி. “ஆஹா பக்கங்கள்” என்ற ஒரு வலைப்பதிவை இயக்கும் நண்பர் அப்துல் காதர் அவர்களின் பக்கங்களில் கீழ்க்காணும் இவ்விஷயங்கள் காணக்கிடைக்கின்றன

பிரசித்திப் பெற்ற தற்காப்பு கலையை சீனாவுக்கே சென்று கற்றவர்கள் இங்கே வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். “சைனீஸ் டிஸாஸ்டர்” என்ற அறியவகை கலையை கற்றவர்களில் முக்கியமானவர்கள் ‘எல்லைக்கல் ‘ யூசுப் மரைக்காயர், ‘பூரான்’ ஷரீப் ஆகியோர்களாவர்.

நண்பர் ஒருவரை வேலை நிமித்தம் ஓரிடத்திற்கு போகச் சொல்லி விட்டு, திரும்பி வந்து பார்க்கும் சமயம் இருட்டிவிட்டதாகவும், அவர் போகாமல் இருட்டில் உட்கார்ந்திருக்கக் கண்டு எட்டி உதைத்ததாகவும், பிறகுதான் அவர் உதைத்தது ஊரின் எல்லைக்கல் என்றும், உதைத்ததில் அந்தக்கல் இரண்டு துண்டாய் உடைந்து போனதாகவும், அதனால் அவர் பெயர் “எல்லைக்கல் யூசுப்” என்று பெயர் விளங்கக் காரணமாகியது என்கிறார்கள்.

இரண்டாமவர் குஸ்தி, கம்பு சுழற்றுதல், மற்றும் வீர விளையாட்டுகளில் படுசமத்தர்.  இவர் கம்பு சுழற்றும் போது பத்து பேர் எதிர் நின்று எலுமிச்சை பழத்தை வீசினாலும் லாவகமாக தன்மேல் படாமல்  ‘விர்ர்.. விர்ர்..’  என்று கம்பு சுழற்றி அசத்துவார் என்று அந்தக் கால பெரியவர்கள் சிலாகிக்கின்றனர்.

அப்துல் காதரின் சுவையான இத்தகவல்கள் நமக்கு  பிரமிப்பை வரவழைத்தது.

மேலும் ஜூடோ சித்தீக்,  பாம்பாட்டி மஜீது, சே மரைக்காயர், அத்திக்கடை மடுவு சுல்தான், திட்டச்சேரி பூரான் சுல்தான், இதுபோன்ற தற்காப்பு விளையாட்டு நிபுணர்கள் நாகூரில் மிகவும் பிரபலமாகத் திகழ்ந்தார்கள்.

மஞ்சக்கொல்லையில் சின்ன மரைக்காயர் ஏற்பாடு செய்யும் குஸ்தி மிகவும் பிரபலம்.

%e0%ae%a4%e0%ae%be%e0%ae%b0%e0%ae%be%e0%ae%9a%e0%ae%bf%e0%ae%99%e0%af%8d

நாகையில் பாண்டியன் திரையரங்கிற்கு கிழக்கே கொடிமரம் உண்டு. அங்கு ஒரு மேடை உண்டு. இந்த மேடையில்தான் அக்காலத்தில் கிங்காங் மற்றும் தாராசிங் மல்யுத்தம் செய்தார்கள் என்று பெரியோர்கள் சொல்லக் கேள்வியுற்றிருக்கிறேன்.

மல்யுத்த வீரர்களான கிங்காங், தாராசிங் இருவரையும் ஊர் ஊராக அழைத்துச் சென்று, குத்துச் சண்டை நிகழ்ச்சிகள் நடத்தி, டிக்கெட் போட்டு வசூல் செய்திருக்கிறாராம் எழுத்தாளர் சாவி.

தாராசிங் நெற்றியில் வரிவரியாக மடிப்புச் சுருக்கங்கள் இருக்கும். சண்டைக்கு முன், அந்த மடிப்புகளில் லேசாக பிளேடால் தாராசிங்கை கீறிக்கொள்ளச் சொல்வாராம் சாவி. பிளேடு கீறிய இடத்தில் ரத்தம் கசிந்து உறைந்து போகும். பின்பு சண்டையில் கிங்காங்கிடம் தாராசிங்கின் நெற்றியில் உள்ளங்கையால் அறையச் சொல்வார். அப்படி அறையும்போது, ரத்தம் காய்ந்த இடம் உதிர்ந்து, புதிய ரத்தம் பளிச்செனக் கிளம்பும். இது பார்வையாளர்களின் கண்ணுக்குத் தெரிந்தால்தானே அவர்களிடம் ஒரு விறுவிறுப்பு உண்டாகும் !

அதற்கும் ஒரு வழி செய்தார் சாவி. கிங்காங்கை வெள்ளை பனியன் அணிந்து சண்டையிடச் சொல்வார். தாராசிங்கைத் தாக்கி, ரத்தம் ஒட்டிய கையை தன் வெள்ளை பனியன் மீது அறைந்து கொள்ளச் சொல்வார். அப்படிச் செய்யும்போது, வெள்ளை பனியன் ரத்தமாகி, பார்வையாளர் கண்ணுக்குப் பளிச்செனத் தெரியும். சண்டை சூடு பிடிக்கும். பின்பு, ஏற்கெனவே திட்டமிட்டபடி, தாராசிங் பாய்ந்து கிங்காங் மேல் மோதி, அவரின் பனியனைக் கிழித்துக் கந்தல் கந்தலாக்குவார். “ஒரு பனியன் போனா என்ன, ஆயிரம் பனியன் வாங்குற அளவுக்கு வசூல் சேர்ந்துடும்” என்று சொல்லிச் சிரிப்பார் சாவி.

இது ஒரு பதிவில் படித்தது

தொலைக்காட்சியில் இந்த பாழாய்ப்போன WTF போன்ற நிகழ்ச்சிகள் வரப் போக இதுபோன்ற குஸ்தி மற்றும் பாரம்பரியக் கலைகளை நேரில் காணும் வாய்ப்பு நம் இளைய சமுதாயத்தினருக்கு கிடைக்காமல் போனது ஒரு மாபெரும் இழப்பு என்றுதான் கூறவேண்டும்.

 

Tags:

புலவர் சண்முக வடிவேல்


 

image

நகைச்சுவை நாவலர் –  எழுதியவர் : ஆரூர் தமிழ்நாடன்
—————————
’நகைச்சுவை நாவலர் ’ திருவாரூர் புலவர் இரெ.சண்முகவடிவேல் அவர்களுக்கு 80 வயது. இதை இன்று, இலக்கிய நண்பர்கள், நாவலர் சுகி.சிவம் போன்றவர்களை அழைத்துத் திருவாரூரில் தமிழ்த் திருவிழாவாகக் கொண்டாடுகிறார்கள்.
#
இந்தச் செய்தியை என் இளவல் ஆனந்த், நேற்று இரவு சொன்னபோது, மனம் மலர்க்கொத்தாய் மாறியது. என் நினைவுகள் எழுந்து நின்று, அய்யா அவர்களை வாழ்த்தி வணங்கியது.
#
கலைஞருக்குப் பிறகு, திருவாரூருக்கு ஒளிவட்டம் கொடுத்திருப்பது அய்யா அவர்களின் நாவன்மைதான். அவரது தமிழ்க்குரல், இன்று உலகத்தமிழர்களை எல்லாம் வசப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறது. இது தமிழுக்கும் தமிழர்களுக்கும் பெரும் பெருமை.
#
அய்யா அவர்கள் எனக்குத் தமிழாசிரியர். அய்யா அவர்கள் மட்டுமல்லாது, கவிக்கோ ஞானச்செல்வன், புலவர் அ.ப.பாலையன், புலவர் கோவி.தியாகராசன், புலவர் சுந்தராசன், புலவர் சந்திரசேகரன் என பள்ளியில் எனக்குக் கிடைத்த தமிழாசான்கள் அத்தனை பேருமே, பட்டிமன்ற ஜாம்பவான்கள். இது என் தமிழுக்குக் கிடைத்திருக்கும் கூடுதல் வரம்.
#
அய்யா சண்முகவடிவேல் அவர்களின் வகுப்பறை நாட்கள், என் புத்திக்கு அறுசுவை நாட்கள். வகுப்பறையில் அவர்கள் நடத்திய இலக்கியப் பாடமும், அவர்கள் சொன்ன இலக்கியக் கதைகளும், இப்போதும் என்மனதின் வைப்பறைகளில், தேனில் ஊறிக்கொண்டிருகின்றன.
#
எனது நாத்திகக் கால்கள், அப்போது அடிக்கடி கோயில் படிக்கட்டுகளை மிதித்ததென்றால், அது அய்யாவின் பட்டிமன்ற, வழக்காடு மன்றத் தமிழ்கேட்கத்தான். புலவர் நாகூர் சீனி.சண்முகம் அவர்களோடு, அய்யா அவர்கள் மேடையேறினார்கள் என்றால், கர்ப்பக்கிரகத்தில் இருந்தும் வெடிச்சிரிப்பு கேட்கும். அந்த அளவிற்கு, அவர்கள் அதிரடிச் சரவெடிகளைக் கொளுத்திப்போடுவார்கள். இவர்களால் மனம் பகுத்தறிவுக்கப்பாலும் தீபாவளி கொண்டாடும். ஏராளமானோரை வயிற்று வலிக்கு ஆளாக்கிய பெருமையும், இவர்களது நகைச்சுவைக்கு உண்டு. அய்யா அவர்களின் நகைச்சுவைச் செய்திகள், வெறும் கிச்சுச்கிச்சு ரகமாக இருக்காது; அவை கலைவாணர்த்தனம் கொண்டவை. நல்ல கருத்துக்களை மனதில் விதைக்கும் வல்லமை கொண்டவை.
#
இன்னொன்றையும் சொல்லியாகவேண்டும். கையளவு கூட மனமில்லாதவர்களின் உலகம் இது. ஆனால் அய்யா சண்முகவடிவேல் அவர்களோ, ஏக்கர் கணக்கில் விரிந்த விசால இதயம் கொண்டவர்கள். தன்னிடம் பயிலும் மாணவன் தானே என்று கருதாமல், எத்தனையோ கவியரங்குகளில் என்னை மேடையேற்றி அழகு பார்த்திருக்கிறார்கள். குறிப்பாக வடக்குவீதி பழனியாண்டவர் கோயில், அய்யா அவர்களின் ஆளுகைப் பிரதேசம்.
#
அங்கு ஏதாவது ஒரு ஆன்மீகச் சாக்கில், இலக்கிய நிகழ்சிகளை, கோயில் தக்கார் நாகராசன் அவர்கள் மூலம் ஏற்பாடு செய்துவிடுவார்கள். கவிக்கோ ஞானச்செல்வன், பாட்டரசர் பாலைக்கண்ணன், புலவர் கோவி.தியாகராசன், கவிஞர் அடியார்க்கு நல்லான், புலவர் அம்புயம் போன்றவர்களோடு, என்னையும் கவிதைபாட வைப்பார்கள். அன்று எங்களைப் போன்ற இலக்கியவாதிகளுக்கு சன்மானமாகத் தேய்காய் மூடி, பிரசாதம் மட்டுமே கிடைத்துவந்த காலத்தில், எங்களுக்கு முதன்முதலில், உறையில் சிறியதொகை வைத்துக்கொடுக்கச் செய்தவர் அவர். அதோடு இலக்கியக் கூட்டம் முடிந்ததும் அருமையான சிற்றுண்டியும் இருக்கும். இப்படியெல்லாம் ஒரு பெரும் கூட்டத்தையே வளர்த்தவர் அவர்.
#
இவ்வளவு சிகரத்தன்மை கொண்ட அய்யா சண்முகவடிவேல் அவர்கள், என் மீதும் எங்கள் குடும்பத்தின் மீதும் அளவுகடந்த அன்பை அன்றுமுதல் இன்றுவரை இடையறாது பெய்துவருகிறார். அது நாங்கள் பெற்ற பெரும்பேறு. உவமைக் கவிஞர் சுரதா தலைமையில் நடைபெற்ற என் திருமணம் தொடங்கி, கடந்த ஆண்டு, எங்கள் ஆசிரியர் அண்ணன் நக்கீரன் கோபால் அவர்கள் தலைமையில் நடைபெற்ற என் இளவல் அண்ணாதுரை திருமணம் வரையிலான அனைத்து நிகழ்விலும் கலந்துகொண்டு வாழ்த்துரைத்த அவருக்கு, இதயத்தின் நன்றி சொல்ல ஏது வார்த்தை?
#
சற்றுமுன் அய்யா சண்முகவடிவேல் அவர்களைத் தொடர்புகொண்டு, வாழ்த்து சொன்னபோது, ஒரு குழந்தையாய், தனக்கு இப்படியொரு புகழ் இருப்பதையே அறியாதவராய், அவர் அன்பொழுகப் பேசிய பாங்கு, இப்போதும் எங்களுக்குப் பாடம் நடத்துவதாகவே தோன்றுகிறது.
#
அய்யா அவர்கள், நலமும் வளமும் பெருக, வாழ்வில் சதம் அடிக்கவேண்டும். மனப்பிணி நீக்கும் தமிழ் மருத்துவத்தை, இதே ஆரோக்கியத்துடன் அவர்கள் மேடை தோறும் தொடர்ந்து செய்துவரவேண்டும்.
#
அய்யா அவர்கள் பல்லாண்டு வாழ்க… வாழ்க… என கைகூப்பி வாழ்த்துகிறேன்.

 

சாய்பாபா நாகூர்க்காரரா?


Sai baba 2

ஷிர்டி சாய்பாபா நாகூர்க்காரார் என்ற ஒரு பேச்சு இருக்குதே அது உண்மையா என்று இளவல் ஹசன் மரைக்கார்  ஒரு கேள்விக் குண்டை எடுத்து என்னிடம் போட்டிருக்கிறார்.

(இந்த பதிவு முழுக்க முழுக்க ஷிர்டி சாய்பாபாவைப் பற்றியதே தவிர புட்டபர்த்தி சாய்பாபாவுடன் இதனை இணைத்து குழப்பிக்கொள்ள வேண்டாம்)

இந்தக் கட்டுரையை எழுதுவதினால் நான் மார்க்கத்துக்கு முரணாகி விட்டாதாக யாராவது ஃபத்வா வழங்கினாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.

சுமார் பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்த சம்பவம் இது. நாகூரில் அப்போது இளைஞர்களிடையே மிகவும் பிரபலமாக இருந்தவர் (மறைந்த) மர்ஹூம் ஆஜம் காக்கா அவர்கள். அவர் ஒரு தகவல் களஞ்சியம் என்றால் அது சற்றும் மிகையாகாது.. விசித்திரமான தகவல்கள் அவரிடம் ஏராளம். சஞ்சய் காந்தி, ஜெயலலிதா, அண்ணாத்துரை போன்ற பிரபலங்களைப் பற்றிய கேள்விப்படாத அபூர்வமான தகவல்களை அவ்வப்போது அள்ளித் தருவார்.

ஒருமுறை நாகூரில் நெல்லுக்கடைத்தெருவில் உள்ள ஒரு வீட்டைக் குறிப்பிட்டு, இந்த வீட்டில் இன்னாருடைய பாட்டனார் உறவு முறை கொண்டவர்தான் சாய்பாபா. அவருடைய இயற்பெயர் சாஹிப் மரைக்கார். சாய் மரைக்கார் என்று அழைப்பார்கள். அவர் இளமைப் பருவத்தில் வீட்டை விட்டுச் சென்றவர்தான் அப்புறம் திரும்பவே இல்லை. மார்க்க நெறியில் மஃரிஃபத் என்ற வழியில் இறைவனின் தேடலில் “மஜ்தூப்” ஆகி வடநாட்டில் திரிந்துக் கொண்டிருந்தார். வடநாட்டுக்குச் சென்று அங்கேயே தங்கி விட்ட அவர்தான் இன்று சாய்பாபா என்று எல்லோராலும் அறியப்படுபவர்” என்று ஆஜம் காக்கா சொன்னதைக் கேட்டு கண்களை அகல விரித்து வியந்து போனேன்.

நாகையில் அலைந்து திரிந்துக் கொண்டிருந்த மோத்தி பாவா சென்னை எக்மோரில் அடக்கம் ஆனதையும், மஞ்சக்கொல்லையில் அப்போது மஜ்தூப் என்ற நிலையில் அறியப்பட்ட ஷிப்லி பாவாவைப் பற்றியும் என் இளமைப் பருவத்தில் ஓரளவு அறிந்து வைத்திருந்தேன். அதே போன்ற ஒரு பாபாவாக சாய்பாபாவும் இருக்கக்கூடுமோ என்ற எண்ணம் என் மனதில் குடிகொண்டிருந்தது.

காவி உடை தரித்து, நெற்றியில் திருநீறு பூசிக்கொண்டு, ருத்திராட்ச மாலை அணிந்துக்கொண்டு, கையில் தம்பூரா போன்ற ஒரு வாத்தியத்தைக் கையில் ஏந்தியவாறு,  இந்துமத துறவிகள் குணங்குடி மஸ்தான் பாடல்களை பாடிக்கொண்டு யாசகம் கேட்டு வருவதை என் இளம்பிராயத்தில் பார்த்திருக்கிறேன். குணங்குடி மஸ்தான் ஒரு முஸ்லீம் என்பது எல்லோரும் அறிந்ததே.

பிற்பாடு நான் ஆராய்ந்து பார்த்த வகையில் ஆஜம் காக்கா குறிப்பிடுகிற அந்த குறிப்பிட்ட நபர் இந்த சாய்பாபாவாக இருக்க வாய்ப்பில்லை என்ற உறுதியாக நம்பினேன். சாய்பாபா பிறந்த ஊர் எது என்பது நெடுநாட்களாக ஒரு பெரிய சர்ச்சையாக இருந்தது. சமீப காலத்தில் ஒரு ஆய்வாளர் அவர் பிறந்த ஊரை ஆதாரத்துடன் வெளியிட்டார்.

sai baba with devotees

சாய்பாபா முஸ்லிம் என்ற செய்தியை ஆளாளுக்கு பரப்புகிறார்கள். அவர் ஒரு பிறாமணர். இது சாய்பாபாவின் புகழுக்கு களங்கம் கற்பிப்பதாக இருக்கிறது என்று கூறி  சிலகாலம் முன்பு மும்பையிலுள்ள சாய்தாம் கோவில் நிர்வாகிகள் ஒரு வழக்கு பதிவு செய்தார்கள்.

துவாரகா பீடத்து சங்கராச்சாரியார் சுவாமி ஸ்வரூப் ஆனந்த் சரஸ்வதி சாய்பாபா ஒரு முஸ்லீம்தான் என்று உறுதி படுத்தியதைத் தொடர்ந்துதான் இந்த சர்ச்சை மேலும் வலுவானது.

துவாரகா பீட சங்கராச்சாரியர் உமாபாரதியை பார்த்து கேட்ட கடுமையான கேள்வி “இராமன் கோயில் கட்ட வேண்டிய அமைச்சர் முஸ்லீம் பாபாவின் சீடராக இருப்பதா? ” என்பதே.

சாய்பாபா “பதாரி” என்ற கிராமத்தில் ஹிந்து பிறாமணராகவே பிறந்தார். அவருடைய பெற்றோர்கள் அவரை ஒரு முஸ்லீம் ஃபக்கீரிடம் வளர்ப்பதற்கு கொடுத்தார்கள் என்று பலரும் நம்புகின்றனர்.

முஸ்லீமாக இருக்கும் சாய்பாபாவை முஸ்லீம்களே ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருக்கும்போது இந்துக்கள் எதற்காக அவரை வழிபடவேண்டும் என்பதுதான் சங்கராச்சாரியார் எழுப்பிய கேள்வி. யாரும் சாய்பாபாவின் உருவச்சிலையை வைத்து வழிபடக்கூடாது. . இந்துக்கள் சாய்பாபாவை வழிபடுத்த வைத்தது ஷிர்டிகாரர்கள் செய்த சதி என்றும் பகிரங்கமாக அறிவித்தார். இந்த அறிவிப்பு சாய்தாம் கோவில் நிர்வாகத்தினரையும் நாடெங்கும் உள்ள சாய்பாபா பக்தர்களையும் கொதிப்படையச் செய்தது.

சாய்பாபா முஸ்லீமா..?

ஷிர்டி சாய்பாபா இஸ்லாமிய சூஃபியிஸ சிந்தனை கொண்டவராக இருந்தார். குர்ஆன், ஹதீஸ், ஷரியத், ஃபிக்ஹூ மார்க்கச் சட்டம், மற்றும் தரீகத் வழிமுறை அனைத்திலும் கைதேர்ந்தவர். இதுபோன்ற கருத்துக்களை சில உருது நூல்களில் காண முடிகின்றது. அதுவன்றி வேதங்கள், உபநிஷாத், பகவத்கீதை அனைத்தும் அவருக்கு அத்துப்படியாக இருந்தது என்று கூறுகிறார்கள்.

அவர் பிறமதத்து வேதங்களையும், சமய கிரகந்தங்களையும் அறிந்து வைத்திருந்தார் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக அவர் இஸ்லாத்தை விட்டு விலகிச் சென்றுவிட்டார் என்று ஒரு சிலர் வாதிடுவதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. அனைத்து சமயங்களையும் Comparitive Religion Study செய்யும் ஜாகிர் நாயக், அதற்கு முன்பு அஹ்மத் தீதாத் போன்றவர்கள் அனைத்து வேதங்களையும் கற்றறிந்தவர்கள் என்பதை நாமறிவோம்.

அதே சமயம் சாய்பாபாவின் சில செயல்கள் இஸ்லாமிய கோட்பாடுகளுக்கு எதிரானதாக இருந்ததை நம்மால் மறுக்க முடியாது. இஸ்லாமியர்கள் அவரை ஏற்றுக் கொள்ளாததற்கு நிறைய காரணங்கள் இருக்கின்றன.

முஸ்லீம் என்று அவரை சொல்ல முடியாது. ஏனெனில் அவருடைய காதுகள் குத்தப்பட்டிருந்தன. அவர் காதணிகள் அணிந்திருந்தார், அவர் “ராம நவமி” கொண்டாடினார் என்று வாதிடும் முஸ்லீம்கள் ஒருபுறம்.

மேகா என்ற பக்தருக்கு சிவலிங்கம் வழங்கியது, அவருடைய வாழ்நாளிலேயே அவருடைய படத்தை வைத்து பூஜிப்பதை அவர் அனுமதித்தது, அக்னி குண்டமேற்றி அதிலிருந்து ‘உதி’ என்ற விபூதியை அவர் தன் பக்த கோடிகளுக்கு வழங்கியது போன்ற காரணங்களால் முஸ்லீம்கள் அவரை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை என்பதுதான் எதார்த்தமான உண்மை.

இன்னொருபுறம் முஸ்லீம்தான் என்று வாதிடுபவர்கள் பின்வரும் காரணங்களை அடுக்கி வைக்கிறார்கள். அவர் பள்ளிவாசல்களிலேயே அதிகம் குடியிருந்தார், “அல்லாஹ் மாலிக் ஹே” (ஆள்பவன் அல்லாஹ்வே) என்று அடிக்கடி உச்சரித்துக் கொண்டிருந்தார், சமைத்த இறைச்சியையே பிரசாதமாக வழங்கி வந்தார். அவரை “கலந்தர்” ஆகவும் “முர்ஷித்” ஆகவும்தான் அவருடைய வாழ்நாளில் அவரை முஸ்லீம்கள் போற்றி வந்தனர். அவர் தாஜுத்தீன் பாபாவின் நண்பராக இருந்தார்.. அவரை பின்பற்றியவர்களில் இந்துக்கள்தான் அதிகம் என்பதால் பிற்பாடு அவருக்கு உருவச்சிலை வைத்து அவரை தெய்வமாகி விட்டார்கள் என்று என்பது சில முஸ்லீம்களின் பார்வை. அவர் முஸ்லீமாக இல்லாதிருந்தால் எப்படி அவரை பள்ளிவாசலில் வாசம் செய்ய அனுமதித்திருப்பார்கள் என்பது அவர்கள் வைக்கும் வாதம்.

மெஹர் பாபா என்ற முஸ்லிம் துறவி அவரை “குத்தூப்-ஏ-இர்ஷாத்” என்று அழைத்தார். அதற்குப்பொருள் அவர் வலிமார்களுக்கெல்லாம் தலைமை தாங்கும் அந்தஸ்த்தில் உள்ளவர் என்று ஒரு நூலில் எழுதியிருப்பது எனக்கு ஆச்சரியத்தைக் கொடுத்தது. ஆராய்ந்து பார்த்தபோது மெஹர் பாபா (1894-1969) முஸ்லீம் துறவியல்ல அவர்  பார்ஸி சமூகத்தைச் சார்ந்தவர் என்பது தெரிய வந்தது.

Five_Perfect_Masters

ஷிர்டி சாய்பாபா, உபாஸ்னி மஹராஜ், ஹஸ்ரத் தாஜுத்தீன் பாபா, நாராயண் மஹராஜ், ஹஸ்ரத் பாபாஜான் இந்த ஐவரும் ஆன்மீக ஞானிகளில் மேலானவர்கள் என்று மெஹர்பாபா எழுதுகிறார். பார்ஸீ சமூகத்தைச் சார்ந்த மெஹர் பாபாவின் கருத்துக்களை எந்த முஸ்லீம்களும் ஏற்க மாட்டார்கள் என்பது என் கருத்து.

ஷிர்டி சாய்பாபாவுடைய வாழ்நாளில் அவருக்கு வாய்த்த முக்கிய சீடர்களில் பெரும்பாலோர் இந்துக்களே. எடுத்துக்காட்டாக : தாஸ்கணு மகாராஜ், நாராயண கோவிந்த சந்தோர்க்கர், ஹரிசீதாராம் தீட்சித், உபசானி பாபா, கபர்தே, அன்னாசாகேப், மஹல்சாபதி, போல்கர் ஆகியோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள்.

அவர் கபீரின் மறுபிறவி, சிவபெருமானின் அவதாரம், விஷ்ணுவின் அவதாரம்  என்றும் அவரை  சாய்நாத் சாய்ராம் என்றும் அவரை வழிபடும் இந்து சகோதரர்கள்கூறுகிறார்கள்.

அன்பு , அறம் , மனிதநேயம் , உதவி மனப்பான்மை , மன்னித்தல் – இதுபோன்ற எல்லா மதங்களும் போற்றும் பொதுவான கருத்துக்களே அவர் போதித்தார் என்ற காரணத்தால் அவர் இந்த குறிப்பிட்ட மதத்தைச் சார்ந்தவர்தான் என்று யாராலும் அடித்துச் சொல்ல முடியவில்லை.

சாய்பாபாவை உயிரோடு இருக்குபோதே அவரை தெய்வநிலைக்கு கொண்டு சென்றார்கள். யேவாலாவைச் சேர்ந்த ஆனந்தநாத் அவரை “ஆன்மீக வைரம்” என்று பட்டம் சூட்டி மகிழ்ந்தார். கங்காகிர் என்ற மற்றொரு துறவி அவரை “ஆன்மீக ஆபரணம்” என்று போற்றித் துதித்தார். பீட்கர் மஹாராஜ் அவரை “ஜகத்குரு” என்று பெயர் சூட்டினார்.

முற்றிலும் மாறுபட்ட கோட்பாடுகளைக் கொண்ட பார்ஸி சமூகத்தவரும் அவரை வழிபட்டதுதான் ஆச்சரியமான விஷயம். பார்ஸி சமூகத்தைச் சார்ந்த நானி பால்கிவாலா, விஞ்ஞானி ஹோமி பாபா, மெஹர் பாபா போன்றோர் சாய்பாபாவின் பக்தர்களாக இருந்தார்கள்.

சாய்பாபாவை வழிபடும் இந்து பக்தர்கள் கூறுவது இது. பாபா, தான் மகாசமாதி ஆவதற்கு தேர்ந்தெடுத்த நாள் விஜயதசமி தினம். இதைவிட வேறு ஆதாரம் என்ன வேண்டும் என்று சாய்பாபா பக்தர்கள் கூறுகிறார்கள்.

அவர் முஸ்லீம் போல தாடி வைத்திருந்தார். முஸ்லீம் ஃபக்கீர் போல உடை தரித்திருந்தார் , தர்கா அல்லது மசூதியில்தான் அதிகம் தங்கியிருந்தார் தலைமுடியை மறைத்திருந்தார். சாய்பாபாவின் உடலை எரித்து அவர் சாம்பலை கங்கையில் கரைக்கவில்லை . மாறாக முஸ்லீம்கள் போலவே அவரை புதைத்து சமாதி கட்டினார்கள்.  “அல்லாஹ் மாலிக் ஹே” இதுதான் அவரது தாரக மந்திரமாக இருந்தது. இவையாவும் அவர் முஸ்லீம் என்றே நம்மை நம்ப வைக்கின்றது.

1903-ஆம் ஆண்டில் ஒரு நபர் மீது திருட்டுப் பொருட்கள் வைத்திருந்ததாக குற்றம் சாட்டப்பட்டது. குற்றம் சாட்டப்பட்ட நபர் அந்த பொருள் தான் திருடிய பொருள் இல்லை, அது சாய்பாபா கொடுத்தது என்று வாக்குமூலம் அளித்தார். ஆகவே சாய்பாபா சாட்சி கூறுவதற்காக தூலியா (Dhule also called as Dhulia) மாஜிஸ்த்ரேட் முன்பு ஆஜராக வேண்டும் என சம்மன் அனுப்பியிருந்தார்கள்.

சாய்பாபா மிகப் பெரிய துறவி. அவருக்கு ஆயிரக்ககணக்கில் சிஷ்யகோடிகள் இருக்கிறார்கள். அவரை சாட்சி சொல்ல நீதிமன்றம் அழைப்பது முறையல்ல என்று பக்தகோடிகள் மனு தாக்கல் செய்தனர். அதனை ஏற்றுக்கொண்ட நீதிபதி, உதவி கலெக்டராகவும் முதல் வகுப்பு மாஜிஸ்த்திரேட் பதவி வகித்த நானா ஜோஷி என்பவரை ஷிர்டிக்கு அனுப்பி வைத்தார். நானா ஜோஷி வருவது யாருக்கும் தெரியாது என்ற போதிலும் சாய்பாபா அதை முன்கூட்டியே அறிந்தவராக மேசை, நாற்காலிகள் எல்லாம் தயார் செய்து அதை ஒரு நீதிமன்றம் போன்று ஏற்பாடு செய்திருந்தார் என்று சொல்லுகிறார்கள்.

அவர்களுக்குள் நடந்த உரையாடல் இதோ:

கமிஷனர்: உங்கள் பெயர்?

சாய்பாபா : எல்லோரும் என்னை சாய்பாபா என்று அழைக்கிறார்கள்

கமிஷனர் : உங்கள் தந்தையின் பெயர்?

சாய்பாபா: அவர் பெயரும் சாய்பாபா

கமிஷனர்: உங்கள் குருவின் பெயர்?

சாய்பாபா: வெங்குசா

கமிஷனர்: உங்களின் மதம்?

சாய்பாபா: கபீரின் மத

கமிஷனர்: உங்கள் வயது?

சாய்பாபா: மில்லியன் காலம்

கமிஷனர்: சொல்லுவதெல்லாம் உண்மையென சத்திய பிரமாணம் செய்ய முடியுமா?

சாய்பாபா: இதுவரை நான் பொய் சொன்னதும் இல்லை; இனியும் சொல்லப் போவதில்லை

கமிஷனர்: குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை உங்களுக்குத் தெரியுமா?

சாய்பாபா : நான் தெரிந்து வைத்திருக்காதவர் யாருமேயில்லை

சாய்பாபா முஸ்லீமா இல்லையா என்ற சர்ச்சை ஒருபுறமிருக்கட்டும். சீக்கிய மத ஸ்தாபகர் குருநானக் கூட முஸ்லீம்தான் என்று வாதிடுபவர்களும் இருக்கிறார்கள். அவர் பாபா ஷேக் ஃபரீத் ஷாகர்கன்ஞ் (1173-1266) அவர்களின் சீடராக இருந்தார் என்றும் அவர் முஸ்லீமாக இல்லாதிருந்தால் எப்படி இஹ்ராம் உடை அணிந்து மக்கா சென்று வந்திருக்க முடியும் என்று வாதிடுகிறார்கள்.

அது எப்படியோ, சாய்பாபா முஸ்லீமாக இருப்பதற்கு நிறைய வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன ஆனால் அவருடைய செயல்கள் இஸ்லாமிய கோட்பாடுகளுக்கு உட்பட்டு இருந்ததா இல்லையா என்பது வாதத்திற்குரிய விஷயம்.

  • அப்துல் கையூம்
 

Tags:

சட்டமும் தர்மமும்


 

சட்டம்

சட்டம் –

நிஜத்தை நிரூபிக்கக்கூட
பொய்யை –
சாட்சிக்கு அழைக்கும்..!

தர்மமோ –
நிஜத்தையே
சோதனைக்கு உள்ளாக்கும்..!

முன்னது –
சட்டத்தின் தர்மம்..
பின்னது –
தர்மத்தின் சட்டம்..!

கவிஞர் நாகூர் இஜட் ஜபருல்லாஹ்
22.03.2001

 

Tags: