RSS

நாகூரும் தற்காப்புக் கலையும்


pooran-sheriff

நாகூர் மற்றும் அதன் சுற்று வட்டாரம் ஒருகாலத்தில் தற்காப்புக் கலையில் சிறந்து விளங்கியது.

வர்மக்கலை. மல்யுத்தம், களரிப்பற்று, சிலம்பம், மடுவு (மான் கொம்பு), சுருள் கொம்பு, போன்ற தமிழ்ப் பாரம்பரியக் கலைகள் இன்று சிறிது சிறிதாக அழிந்து வருவது வருத்தத்தை அளிக்கிறது.

எனது பூட்டனார் (தந்தைவழி பாட்டியின் தந்தை) செய்யது மெய்தீன் அவர்கள் தற்காப்புக் கலையில் அக்காலத்தில் சிறந்து விளங்கினார்கள் என்பது நாகூர் வாழ் மூத்த தலைமுறையினர் அத்தனைப் பேருக்கும் நன்றாகவே தெரியும். சிலம்பம் மற்றும் குஸ்தி தற்காப்புக் கலையில் அவர்கள் புகழ் பெற்று விளங்கினார்கள். ஓய்வு பெற்ற ரயில்வே தொழிலாளர் அவர். மேலும் தகர (Tin sheets) வேலைப்பாடுகளிலும் அவர் வல்லுனர். சிமிழ் விளக்கு (முட்டை விளக்கு என்று இதனை அழைப்பார்கள். முட்டை வடிவத்தில் இருந்ததினாலோ என்னவோ), போன்றவை கலைநயத்துடன் உருவாக்குவார். அவரிடம் தற்காப்புக்கலை பயின்றோர் ஏராளம். நாகூரில் இது போன்ற தற்காப்புக்கலை நிகழ்வுகள் நடக்கையில் திருநெல்வேலி, ராமநாதபுரம் போன்ற ஊர்களிலிருந்து அவருடைய சிஷ்யக் கோடிகள் வந்து ஆர்வத்துடன் கலந்துக் கொள்வார்கள்.

காற்று வேகத்தில் கம்பைச் சுற்றி லாவகமாக அவர் விளையாடுகையில் காண்போரைக் கவர்ந்திழுக்கும். ஒரு விபத்தில் அவருடைய கால் ஊனமாகி விட்டது. கையில் கம்பு ஊன்றி தான் நடப்பார். நாங்கள் “நொண்டி நானா” என்று அன்போடு அழைப்போம். அந்த ஊனமான காலை வைத்துக் கொண்டே அசல்ட்டாக கம்பு சுழற்றுவார்.

“ஃபரீது காக்கா குத்துச் சண்டை வீரர்.  நடிகர் ரவிச்சந்திரனின் படங்களுக்கு ஸ்டண்ட் மாஸ்டர் அவர்தான். இப்படி நாகூரில் பல பிரபலங்கள் உண்டு”

என்று தன் பழைய நினைவுகளை பரிமாறுகிறார் நாகூரைச் சேர்ந்த  பிரபல எழுத்தாளர் சாரு நிவேதிதா

1966-ஆம் ஆண்டு ராமண்ணா இயக்கத்தில் ரவிச்சந்திரன், ஜெயலலிதா இணைந்து நடித்த “குமரிப்பெண்”  திரைப்படம் வெளிவந்தது.  டைட்டிலில் சண்டைப் பயிற்சி “நாகூர் பரீது” என்ற பெயர் கொட்டை எழுத்தில் காண்பிப்பார்கள். நாகூர் விஜயலட்சுமி டூரிங் கொட்டகையில் அப்படம் திரையிடப்பட்டபோது கூட்டத்தோடு கூட்டமாக நானும் எழுந்து நின்று கைத்தட்டி ஆரவாரம் செய்திருக்கிறேன்.

நாகூர் ஃபரீது காக்கா ஒரு மேடை நாடக நடிகரும் கூட. “நாகூரின் நாடகத் தந்தை” என்று அவரை பாராட்டுவோர் உண்டு. “சந்தர்ப்பம்”, “விதவைக்கன்னி” போன்ற நாடகங்களில் அவர்தான் ஹீரோ. பாடல்கள் கவிஞர் நாகூர் சலீம். உள்ளூரில் முதன் முதலாக நாடகத்திற்கு பாட்டு புத்தகம் போட்டு புரட்சி செய்தது “விதவைக்கன்னி” நாடகத்திற்குத்தான்.

எம்.ஜி.ஆர். நாடக மன்றத்தில் நாகூர் ரவீந்தர் எழுதிய நாடகங்களில் எம்.ஜி.ஆருடன் சண்டையிடும் ஸ்டண்ட் வீரராக நடித்துள்ளார். “குலேபகவாலி” படத்தில்  எம்.ஜி.ஆர்  புலியுடன் சண்டை போடும் காட்சியில் எம்.ஜி.ஆருக்கு “டூப்”போட்டு  நடித்ததும் இவர்தான்.

நான் அரை டிராயர் அணிந்த சிறுவனாக இருந்த காலத்தில்  “உன்னை சினிமாவில் சேர்த்து விடுகிறேன். எங்கே நடித்துக் காண்பி” என்று என்னை உசுப்பிவிடுவார். (அவர் என்னை கலாய்க்கிறார் என்பதையும்  புரிந்துக் கொள்ளாமல்) நானும் என் இடுப்பு பெல்ட்டை கையில் உருவி எடுத்துக்கொண்டு  “நான் ஆணையிட்டால் அது நடந்து விட்டால் ”  என எம்.ஜி,.ஆர். நம்பியாரை சாட்டையால் விளாசித் தள்ளுவதைப் போல் நடித்துக்காட்ட அதை இப்பொழுது நினைத்துப் பார்த்தாலும் “நாம் எவ்வளவு அப்பாவியாக அப்போது இருந்திருக்கிறோம்” என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது.

சிறுவயதில் நாகூர் வஞ்சித்தோப்பில் நூர்சா மரைக்காயர் என்ற தற்காப்பு வல்லுனரிடம் நானும் என் தோழர்களும் குஸ்திக் கலை கற்பதற்குச் சென்றோம். போன மூன்றாவது தினமே என்னை அவர்கள் விட்டுக்கு அனுப்பி விட்டார்கள். அவர்கள் ‘ரெடி’ என்று சொன்ன பிறகு எதிரணியில் இருப்பவனை நான் காலால் உதைக்க வேண்டும். அவன் தன் கையால் மின்னல் வேகத்தில் நான் விடும் உதையை தடுப்பான். இதுதான் அன்றைய பாடம். அவர்கள் ‘ரெடி’ என்று சொல்வதற்கு முன்னரே நான் விட்டேன் ஓர் உதை. அது அவனுடைய படாத இடத்தில் பட்டு அவன் துடிதுடித்து விட்டான். என்னை அழைத்து நூர்சா மரைக்காயர் மாமா சொல்லிவிட்டார்கள். “தம்பி உங்களுக்கு குஸ்திக்கும் சரிப்பட்டு வராது. நீங்க நாளையிலேந்து வர வேணாம்”. அன்று மறந்த குஸ்திதான். . “எதற்கு நமக்கு வம்பு.?   இனிமே யாராவது அடிகொடுத்தால் பேசாமல் வாங்கிக் கொண்டு போய் விடலாம்”   என்று என் மைண்ட் வாய்ஸ் கூற அதன்படியே  குஸ்தியை மறந்து விட்டேன்.

நாகூர் தர்கா ஆபிஸ் முன்புதான் ஆற்று மணல் கொட்டி கோதாவுக்கான ஏற்பாடுகள் செய்வார்கள்.  உஸ்தாதுகள் இறங்குவதற்கு முன்பு கத்துக்குட்டிகள் களமிறங்கி தங்கள் திறமையைக் காட்டுவார்கள். ஒரு படத்தில் “சேலையிலே வீடு கட்டவா?” என்று அஜீத் பாடுவார். இங்கு உஸ்தாதுகளும் கத்துக்குட்டிகளும் காற்றிலேயே கையால் வீடு கட்டுவார்கள்.

கெளதியா பைத்து சபா புகழ் பக்தாது நானா. இவருக்கு ஏன் பக்தாத் நானா என்று பெயர் வந்தது என்று தெரியவில்லை. (கல்கத்தா மாலிம், பங்களாதேஷ் யூசுப், லண்டன் மாலிம் என்பதைப்போல இவரும் பக்தாத் சென்று வந்தாரோ என்னவோ) இவரும் சிலம்பத்தில் பெயர் பெற்று விளங்கிய உஸ்தாது.

குட்டநானா (அண்மையில் காலமான சித்தீக் நானா அவர்களின் தகப்பனார்) அவர்கள் கோதாவில் இறங்குகையில் கைத்தட்டல் விண்ணை பிளக்கும். அவர்களுடைய உயரத்திற்கு தகுந்தாற்போல் சிறிய கம்பினை கையிலேந்தி, மின்னல் வேகத்தில் சுழற்றி  திறமையைக் காட்டுவார்கள்.

பாம்புக்கும் கீரிக்கும் சண்டை இப்போது நிகழப்போகிறது என்று பாம்பாட்டி இறுதிவரை ஏமாற்றிவிட்டு சண்டையைக் காண்பிக்க மாட்டான். கடைசியில்  ஏதாவது ஒரு லேகியத்தை விற்றுவிட்டு பேசாமல் போய்விடுவான்.

ஒருமுறை இப்படித்தான் குஸ்தி பார்க்க போனேன், சினிமாப் புகழ் ஃபரீது காக்கா ஆற்றுமணல் களத்தில்   இறங்கினார்கள்.. காலால் மணலை சீக்கிக் கொண்டு இருந்தார்கள். ரொம்ப நேரம் இதையே செய்துக் கொண்டிருந்தார்கள். பக்கத்தில் நின்றுக் கொண்டிருந்தவரிடம் என்னவென்று விசாரித்தேன். “கல்லு முள்ளு ஏதாச்சு, மண்ணுலே கெடக்குதான்னு ஆராய்ச்சி செய்யுறாஹா. விளையாடுறஹ முகத்துலே இல்லாட்டி முதுகுலே குத்திவிடக் கூடாது இல்லியா. கடைசியா அஹ இறங்குவாஹா பாருங்க” என்றார். நானும் ஆவலோடு கடைசி வரை காத்திருந்தேன்,. ஃபரிது காக்கா மணலைச் சீக்கியதோடு சரி. கடைசிவரையில் களமிறங்கவே இல்லை..

குஸ்தி கலையில் நாகூரில் மற்றொரு   பிரபலம் “மொம்லி காக்கா”. அவர்களுடைய முழுமையான பெயர் முகம்மது அலி. முகம்மது குட்டி “மம்மூட்டி” ஆனது போல முகம்மது அலி “மொம்லி” ஆகிவிட்டது.

நாகூர் மக்களிடையே மிகவும் பிரபலமாக இருந்தவர் பூரான் ஷெரீப். இவர் பாம்புக்கடி, பூரான்கடி வைத்தியரல்ல. கபூரான் ஷெரீப் என்ற இவரது பெயர் சுருங்கி “பூரான் ஷெரீப்”  என்று  ஆகிவிட்டது. நாகூர் அருகாமையிலிருக்கும் திட்டச்சேரியைச் சேர்ந்தவர். வர்மக்கலையில் “நரம்பு பிடி” அறிந்தவர். ஏதாவது நரம்பை பிடித்து இழுத்து விட்டாலே போதும். அப்படியே செயலற்று நின்று விடுவார்களாம்.

உலகளாவிய புகழ் பெற்றவர் இந்த பூரான் ஷெரீப் அவர்களைப் பற்றி. “ஆஹா பக்கங்கள்” என்ற ஒரு வலைப்பதிவை இயக்கும் நண்பர் அப்துல் காதர் அவர்களின் பக்கங்களில் கீழ்க்காணும் இவ்விஷயங்கள் காணக்கிடைக்கின்றன

பிரசித்திப் பெற்ற தற்காப்பு கலையை சீனாவுக்கே சென்று கற்றவர்கள் இங்கே வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். “சைனீஸ் டிஸாஸ்டர்” என்ற அறியவகை கலையை கற்றவர்களில் முக்கியமானவர்கள் ‘எல்லைக்கல் ‘ யூசுப் மரைக்காயர், ‘பூரான்’ ஷரீப் ஆகியோர்களாவர்.

நண்பர் ஒருவரை வேலை நிமித்தம் ஓரிடத்திற்கு போகச் சொல்லி விட்டு, திரும்பி வந்து பார்க்கும் சமயம் இருட்டிவிட்டதாகவும், அவர் போகாமல் இருட்டில் உட்கார்ந்திருக்கக் கண்டு எட்டி உதைத்ததாகவும், பிறகுதான் அவர் உதைத்தது ஊரின் எல்லைக்கல் என்றும், உதைத்ததில் அந்தக்கல் இரண்டு துண்டாய் உடைந்து போனதாகவும், அதனால் அவர் பெயர் “எல்லைக்கல் யூசுப்” என்று பெயர் விளங்கக் காரணமாகியது என்கிறார்கள்.

இரண்டாமவர் குஸ்தி, கம்பு சுழற்றுதல், மற்றும் வீர விளையாட்டுகளில் படுசமத்தர்.  இவர் கம்பு சுழற்றும் போது பத்து பேர் எதிர் நின்று எலுமிச்சை பழத்தை வீசினாலும் லாவகமாக தன்மேல் படாமல்  ‘விர்ர்.. விர்ர்..’  என்று கம்பு சுழற்றி அசத்துவார் என்று அந்தக் கால பெரியவர்கள் சிலாகிக்கின்றனர்.

அப்துல் காதரின் சுவையான இத்தகவல்கள் நமக்கு  பிரமிப்பை வரவழைத்தது.

மேலும் ஜூடோ சித்தீக்,  பாம்பாட்டி மஜீது, சே மரைக்காயர், அத்திக்கடை மடுவு சுல்தான், திட்டச்சேரி பூரான் சுல்தான், இதுபோன்ற தற்காப்பு விளையாட்டு நிபுணர்கள் நாகூரில் மிகவும் பிரபலமாகத் திகழ்ந்தார்கள்.

மஞ்சக்கொல்லையில் சின்ன மரைக்காயர் ஏற்பாடு செய்யும் குஸ்தி மிகவும் பிரபலம்.

%e0%ae%a4%e0%ae%be%e0%ae%b0%e0%ae%be%e0%ae%9a%e0%ae%bf%e0%ae%99%e0%af%8d

நாகையில் பாண்டியன் திரையரங்கிற்கு கிழக்கே கொடிமரம் உண்டு. அங்கு ஒரு மேடை உண்டு. இந்த மேடையில்தான் அக்காலத்தில் கிங்காங் மற்றும் தாராசிங் மல்யுத்தம் செய்தார்கள் என்று பெரியோர்கள் சொல்லக் கேள்வியுற்றிருக்கிறேன்.

மல்யுத்த வீரர்களான கிங்காங், தாராசிங் இருவரையும் ஊர் ஊராக அழைத்துச் சென்று, குத்துச் சண்டை நிகழ்ச்சிகள் நடத்தி, டிக்கெட் போட்டு வசூல் செய்திருக்கிறாராம் எழுத்தாளர் சாவி.

தாராசிங் நெற்றியில் வரிவரியாக மடிப்புச் சுருக்கங்கள் இருக்கும். சண்டைக்கு முன், அந்த மடிப்புகளில் லேசாக பிளேடால் தாராசிங்கை கீறிக்கொள்ளச் சொல்வாராம் சாவி. பிளேடு கீறிய இடத்தில் ரத்தம் கசிந்து உறைந்து போகும். பின்பு சண்டையில் கிங்காங்கிடம் தாராசிங்கின் நெற்றியில் உள்ளங்கையால் அறையச் சொல்வார். அப்படி அறையும்போது, ரத்தம் காய்ந்த இடம் உதிர்ந்து, புதிய ரத்தம் பளிச்செனக் கிளம்பும். இது பார்வையாளர்களின் கண்ணுக்குத் தெரிந்தால்தானே அவர்களிடம் ஒரு விறுவிறுப்பு உண்டாகும் !

அதற்கும் ஒரு வழி செய்தார் சாவி. கிங்காங்கை வெள்ளை பனியன் அணிந்து சண்டையிடச் சொல்வார். தாராசிங்கைத் தாக்கி, ரத்தம் ஒட்டிய கையை தன் வெள்ளை பனியன் மீது அறைந்து கொள்ளச் சொல்வார். அப்படிச் செய்யும்போது, வெள்ளை பனியன் ரத்தமாகி, பார்வையாளர் கண்ணுக்குப் பளிச்செனத் தெரியும். சண்டை சூடு பிடிக்கும். பின்பு, ஏற்கெனவே திட்டமிட்டபடி, தாராசிங் பாய்ந்து கிங்காங் மேல் மோதி, அவரின் பனியனைக் கிழித்துக் கந்தல் கந்தலாக்குவார். “ஒரு பனியன் போனா என்ன, ஆயிரம் பனியன் வாங்குற அளவுக்கு வசூல் சேர்ந்துடும்” என்று சொல்லிச் சிரிப்பார் சாவி.

இது ஒரு பதிவில் படித்தது

தொலைக்காட்சியில் இந்த பாழாய்ப்போன WTF போன்ற நிகழ்ச்சிகள் வரப் போக இதுபோன்ற குஸ்தி மற்றும் பாரம்பரியக் கலைகளை நேரில் காணும் வாய்ப்பு நம் இளைய சமுதாயத்தினருக்கு கிடைக்காமல் போனது ஒரு மாபெரும் இழப்பு என்றுதான் கூறவேண்டும்.

 

Tags:

நாகூரிலிருந்து சென்ற கப்பல் கடலில் மூழ்கியது


ship-wrecked

கடலில் மூழ்கிய “கர்னல் ஃபிட்செ” கப்பலின் புகைப்படம் Image Courtesy of : Stuart Cameron

இது 120 ஆண்டுகட்கு முன்னர் நடந்த உண்மை சம்பவம். பொதுவாகவே கன்னத்தில் கைவைத்துக் கொண்டு சிந்தனை செய்துக் கொண்டிருந்தால் “கப்பலே கவிழ்ந்த மாதிரி கன்னத்தில் கை வைத்துக் கொண்டு அமர்ந்திருக்கிறாயே..?” என்று வினவுவார்கள்.

உண்மையிலேயே கப்பல் மூழ்கியபோது அந்த நாகூர்க்காரர்களின் மனநிலை என்னவாக இருந்திருக்கும்?

19-ஆம் நூற்றாண்டில் தமிழகத்து கடற்கரை ஓரங்களில் குறிப்பாக நாகூர், பரங்கிப்பேட்டை, கீழக்கரை, காயல்பட்டினம் ஏனைய ஊர்களில் வாழ்ந்த தமிழ் முஸ்லீம்கள் சொந்தமாக கப்பல் வைத்திருந்தும்  குத்தகைக்கு எடுத்தும்,  மாலுமிகளாகவும் பணிபுரிந்து கடல் வாணிபத்தில் சிறந்து விளங்கினர். அக்காலத்தில் நாகூரில் வாழ்ந்த கனவான்கள் யார் யாரிடத்தில் கப்பல்கள் இருந்தன என்ற விவரம் நகுதா என்ற தலைப்பிட்ட என் வலைப்பூ பதிவில் இடம் பெற்றிருக்கிறது..

120 ஆண்டுகட்கு முன்பு நடந்த இந்த நிகழ்வை போதுமான ஆதாரங்களுடன் இப்பதிவில் விளக்கியிருக்கிறேன்.

நாகூரிலிருந்து பர்மாவை நோக்கி புறப்பட்ட ஒரு கப்பல் நிக்கோபார் தீவுகளின் அருகே சென்று கொண்டிருக்கையில், கப்பலில் ஓட்டை ஏற்பட்டு, கடல் நீர் உட்புகுந்து, அதை தடுக்க எவ்வளவோ முயன்றும் முயற்சி பலனளிக்காத நிலையில் கடலில் முழுவதுமாக மூழ்கியது. அதனால் ஏற்பட்ட பொருட்சேதம் எவ்வளவு என்ற விவரம் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் உயிர்ச்சேதம் எதுவும் இல்லை என்பது மன ஆறுதல் தருகிறது.

இந்த கப்பலின் பெயர் “கர்னல் ஃபிட்சே” என்பதாகும், இந்த கப்பலுக்கு ஏன் “கர்னல் ஃபிட்செ” என்று பெயர் வைக்கப்பட்டது? அவர் யார்?   என்ற விவரம் தெரிந்துக் கொள்ள இதோ  ஒரு சிறு குறிப்பு :

albert-fytche

ஆல்பெர்ட் ஃபிட்செ

ஆல்பர்ட் ஃபிட்செ (Albert Fytche) பர்மா தேசம், பிரிட்டிஷாரின் காலனி ஆதிக்கத்தில் இருந்தபோது அங்கு கர்னலாகவும், லெப்டினண்ட் ஜெனரலாகவும்  (Feb 1867-April 1871) பணிபுரிந்தவர்.. 1892-ஆம் ஆண்டு தன்னுடைய 72-வது வயதில் மரணமடைந்தார். அவரை பெருமை படுத்தும் வகையில் இந்த கப்பலுக்கு “கர்னல் ஃபிட்செ” என்று பெயரிட்டனர்.

bamboo-partridge

Bambusicola Fytchi

அதுமட்டுமன்றி பர்மா. திபெத், தாய்லாந்து ஏனைய நாடுகளில் காணப்படும் ஒருவகை பறவைக்கும் கர்னலின் நினைவாக “Bambusicola Fytchi” என்ற பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது என்பது சுவையான ஒரு கூடுதல் தகவல்

கடலில் மூழ்கிய கப்பல் தொடர்பான விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்ட இரு நபர்களும் நாகூரைச் சேர்ந்தவர்கள். ஒருவர் பெயர் நகுதா எஸ்.பக்கீர் மாலிம், இன்னொருவரின் பெயர் C.சாஹிப் மாலிம்.

கப்பல் மூழ்கியதற்கான காரணத்தை இவர்கள் இருவரும்  வாக்குமூலமாக  கொடுத்த   ஒரு ஆவணத்தை படிக்க நேர்ந்தது. இதனை வாசிக்கையில் “டைட்டானிக்” ஆங்கிலப் படத்தை பார்த்ததைப்போல் ஒரு ‘திகில்’ உணர்வு என்னை ஆட்கொண்டது.

இந்த விபத்திற்கான காரணத்தைக் கண்டறிய மாஜிஸ்திரேட் Harry L. Tilly முன்னிலையில் இவ்வழக்கு விசாரணைக்கு வந்தது. முதல் சாட்சியாக நகுதா எஸ். பக்கீர் மாலிம் அவர்களும் இரண்டாவது சாட்சியாக C.சாஹிப் மாலிம் அவர்களும் மாஜிஸ்திரேட் முன்பு ஆஜராகி கப்பல் மூழ்கியதற்கான முழு விவரத்தை வாக்குமூலமாக பதிவு செய்தனர்.. அது முறையே பதிவு செய்யப்பட்டு ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

பிரித்தானியாவிலுள்ள Southampton நகரத்து SCC நூலகம் மற்றும் அருங்காட்சியகத்தில் இந்த ஆவணம் பத்திரப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

முதல் சாட்சியாக விசாரிக்கப்பட்டவரின் வாக்குமூலம் :

பெயர் : எஸ்.பக்கீர் மாலிம்

வயது : 45

இனம்: சோனகர் (Chulia)*

மதம்: இஸ்லாம்

தந்தை பெயர் : சாஹிப் அல்லாபே

சொந்த ஊர் : நாகூர், மெட்ராஸ் மாகாணம், இந்தியா

தொழில் : பாய்மரக்கப்பல் மாலுமி  (நகுதா)

நீதிமன்றத்தில் அச்சமயம் வீற்றிருந்தோரின் விபரம் பின்வருமாறு:

Harry L Tilly, Esquire, District Magistrate,

Members:

Captain Burnett, Master S.S. “Shropshire”

Captain Erskine, Master S.S. “Vortigern”

Mr.F.Wegener, Merchant

வழக்கு எண்: 128/ 1896

விசாரணை நாள் : 5th Oct 1896

ரங்கூன் தலைமை கமிஷனர் அவர்களின் ஆணையின் பேரில், இந்திய வணிகர் கப்பல் சட்டம் V 1883- விதிமுறையின்படி, நாகூரிலிருந்து புறப்பட்டு தெற்கே நிக்கோபார் தீவின் அருகேயுள்ள நாங்கோரி  என்ற இடத்தில் “கர்னல் ஃபிட்செ” என்ற கப்பல் கடல்நீரில் மூழ்கியதைத் தொடர்ந்து இந்த வழக்கு பர்மாவிலுள்ள ரங்கூன் நகரத்து நீதிமன்றத்தில் விசாரணைக்கு வந்தது.

இந்த கப்பல் 145 நீளம், 28 அடி அகலம், 10 அடி உயரம் கொண்டது. இந்த கப்பல் பர்மா நாட்டவருக்குச் சொந்தமானது. இவ்வழக்கில் சாட்சியாக விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்ட இருவரும் நாகூரைச் சேர்ந்தவர்கள்.

விசாரணையின்போது மாஜிஸ்திரேட் கேட்ட கேள்விகளும், அதற்கு நாகூர்க்காரர்கள் சாட்சிகளாக அளித்த வாக்குமூலம் இதோ:

மாஜிஸ்திரேட்: உங்களிடம் முறையான ஓட்டுனர் உரிமம் இருக்கிறதா?

பக்கீர் மாலிம்: ஆம். இருக்கிறது. இது மெட்ராஸ் மாகாணம் Master Attendant அவர்களால் 1882-ஆம் ஆண்டு எனக்கு வழங்கப்பட்டது. அதை என் வீட்டில் பத்திரமாக வைத்திருக்கிறேன். அதை கைவசம் பெறுவதற்காக என் சொந்த ஊர் நாகூருக்கு தந்தியும் அனுப்பி இருக்கிறேன்.

மாஜிஸ்திரேட் : மூழ்கிய கப்பலைப் பற்றி ஏதேனும் தகவல்கள் தர முடியுமா?

பக்கீர் மாலிம்: ஓ! தாராளமாக. “கர்னல் ஃபிட்செ” என்ற இந்தக் கப்பல் சுமார் 31 ஆண்டுகள் பழமையானது. கப்பலின் உரிமை பத்திரம் யாவும் அந்தக் கப்பலிலேயே மூழ்கி விட்டது. நாங்கள் 24-06-1896 தேதி மதியம் ஒரு மணிக்கு நாகூர் துறைமுகத்தை விட்டுப் புறப்பட்டு நிக்கோபார் தீவை நோக்கிச் சென்றோம். தென்மேற்கு காற்று வீசிய எதிர் திசையில் பயணித்தோம்.

மாஜிஸ்திரேட்: நீங்கள் பயணிக்க வேண்டிய பாதை தென்கிழக்கு அல்லவா?

மாலிம்: ஆம். ஆனால் காற்றின் போக்கு எங்களுக்கு சாதகமாக இல்லாததினால் நாங்கள் சுற்றிக்கொண்டு வேறுதிசையில் பயணிக்க நேர்ந்தது..

மாஜிஸ்திரேட்: ஹு..ம்  அப்புறம்

பக்கீர் மாலிம்: புறப்பட்ட மறுநாள் 25-ஆம் தேதி காலை 9 மணிக்கு வானிலை மோசமானது, எங்கள் கப்பலில் இரண்டு கீழ்பகுதி பாய்மரம் இருந்தது. அப்பொழுதெல்லாம் கப்பலுக்குள் தண்ணீர் புகவில்லை. வழக்கமாக நாளொன்றுக்கு இரண்டு முறை தண்ணிர் ஏதேனும் உட்புகுந்திருப்பின் நாங்கள் வெளியேற்றுவோம். 29-ஆம் தேதியன்று தண்ணீர் அளவுக்கு அதிகமாக உட்புகுவதை நாங்கள் கவனித்தோம். ஆனால் அப்போது வானிலை முன்பை விட சற்று தெளிவாகவே இருந்தது. முதலில் இருந்ததை விட காற்றின் வேகம் பாதியளவே இருந்தது.  என்றாலும்,  தண்ணீர் எதனால் இந்த அளவுக்கு உள்ளே புகுகிறது என்பதை எங்களால் கணிக்க முடியவில்லை. கப்பலின் முற்பகுதியில்தான் சிறிது சிறிதாக தண்ணீர் புகுந்த வண்ணம் இருந்தது.

மாஜிஸ்திரேட்: அதை தடுக்க ஏதாவது முயற்சி எடுத்தீர்களா?

பக்கீர் மாலிம்: ஆம். நான் எங்கிருந்து தண்ணீர் புகுகிறது என்பதை கண்டறிய முயற்சிகள் எடுத்தேன். நீர்க்கிழி வழியாகத்தான் தண்ணீர் புகுந்திருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது.

மாஜிஸ்திரேட்: பிறகு என்ன நடந்தது?

பக்கீர் மாலிம்: 29-ஆம் தேதி 11 மணியளவில் எங்களுடைய கப்பல் சிறிது சிறுதாக மூழ்கத் தொடங்கியது. பாதுகாப்பாக வைக்கப்பட்டிருந்த சிறிய படகில் தாவி நாங்கள் உயிர் பிழைத்தோம் . சுமார் கால் மணி நேரத்திற்குப் பிறகு கண்முன்னே எங்கள் கப்பல் முழுவதுமாக மூழ்கியது. நாங்கள் பதைபதைத்துப் போனோம்.

மாஜிஸ்திரேட் : அப்புறம்..?

பக்கீர் மாலிம்: வெகுதூரத்தில் எங்கள் கண்களுக்கு நிக்கோபார் தீவு தென்பட்டது. ஐந்து அல்லது ஆறு மைல்களுக்கு அப்பால் இருக்கலாம். சுமார் ஆறு மணி நேரம் படகிலேயே தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தோம். அச்சமயம் “சாஹுல் ஹமீது” என்ற பெயர் தாங்கிய ஒரு பாய்மரக்கப்பல் “கச்சல்” என்ற  இடத்திலிருந்து நங்கூரமிட்டு தேங்காய் பொதிச்சரக்கை ஏற்றிக் கொண்டிருந்தது. கச்சல் என்ற இடம் நாங்கூரி (Nancowry) என்ற இடத்திலிருந்து ஒன்பது அல்லது 10 மைல் தொலைவில் இருக்கிறது.

(பழங்குடியினர் வசிக்காத “campbell Bay”,  “Kachal”,  “Hut Bay” போன்ற தீவுகள் நிக்கோபார் தீவுகளைச் சுற்றியிருக்கும் குட்டித் தீவுகள்.  அதில் ஒன்றுதான் கச்சல். இந்த நாங்கூரி தீவு என்பது நிக்கோபார் தீவின் தொடர்.   வங்காள விரிகுடாவுக்கும் அந்தமான் தீவுக்கு இடைப்பட்ட தூரத்தில் வீற்றிருக்கிறது.)

மாஜிஸ்திரேட்: தொடர்ந்து சொல்லுங்கள்

பக்கீர் மாலிம்: நாங்கள் மூழ்கப்பட்ட கப்பலிலிருந்து வெளியானபோது “கச்சல்” வடமேற்கு திசையில் இருந்தது. இரவு முழுதும் கச்சல் தீவைச் சுற்றி தத்தளித்தபடியே இருந்தோம். கடலலைகள் வலுவாக உயரே எம்பிய வண்ணம் இருந்தது. துறையைச் சுற்றிலும் பாறைகள் வேறு நிறைந்திருந்தன.

மறுநாள் விடியற்காலை 6 மணிக்கு நாங்கள் அட்சரேகை 7A ° 40 ‘மற்றும் தீர்க்கரேகை 91Â ° 30’ –யில் இருந்தோம். காற்று எதிர்க்காற்றாக இருந்ததால் கச்சல் துறையை அடைவதற்கு சற்று சிரமப்பட்டோம். நல்லவேளையாக கப்பல் மூழ்கியதில்  உயிர்ச்சேதம் எதுவும்   ஏற்படவில்லை.

மாஜிஸ்திரேட்: போதும். இப்போது நீங்கள் போகலாம்

(மாஜிஸ்திரேட் இரண்டாவது சாட்சியை விசாரணைக்கு அழைத்துவர ஆணையிடுகிறார்.)

nancowry-island

நாங்கோரி தீவு

இரண்டாம் சாட்சி

பெயர் : C.சாஹிப் மாலிம்

சொந்த ஊர்: நாகூர், மெட்ராஸ் மாகாணம், இந்தியா

வயது: 25

தந்தை பெயர்: குலாம் காதர் மாலிம்

தொழில்: துணை மாலுமி

மாஜிஸ்திரேட் : நடந்தது என்ன என்பதை நீங்கள் கூற முடியுமா?

சாஹிப் மாலிம்: 25.06.1896 அன்று எங்கள் கப்பலில் சிறிது சிறிதாக நீர்க்கசிவு ஏற்படத் துவங்கியது.. நீரை வெளியேற்றும் பம்பு பழுதாகியிருந்தது. நாங்கள் பழுதை சரிசெய்து இயக்குகின்ற செயல்பாட்டுக்கு அதனை கொண்டு வந்துவிட்டோம். ஆனால் அதைக்கொண்டு  தண்ணீர் உள்ளுக்குள் புகுவதை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

மாஜிஸ்திரேட்: பிறகு என்ன நடந்தது?

சாஹிப் மாலிம்: 29-ஆம் தேதி பதினொன்று மணியளவில் கப்பலை விட்டு நாங்கள் வெளியேறினோம். நாங்கள் சிறிய படகில் தாவி தப்பித்த கால் மணி நேரத்திற்குள் அது முழுவதுமாக மூழ்கியது. அதற்குமுன், கப்பல் மூழ்குவதை தடுக்க எங்களால் ஆன அனைத்து முயற்சிகளையும் மேற்கொண்டோம். நீர்க்கசிவை தடுத்து நிறுத்த மூட்டைகள் மற்றும் தார் போன்ற உபகரணங்கள் வைத்து அடைத்துப் பார்த்தும் அது எங்களுக்கு பலனளிக்கவில்லை. காற்றும் எதிர்க்காற்றாக இருந்தபடியால், அது எங்களுக்கு சாதகமாக இல்லாது போனதால் எங்களால் துரிதமாக கப்பலை கரை சேர்க்க முடியவில்லை.

மாஜிஸ்திரேட்: நீங்கள் இருவரும் கொடுத்த வாக்குமூலத்தை நீதிமன்றம் பதிவு செய்கிறது. நீங்கள் இப்போது போகலாம்,

5.10.1896 அன்று இதற்கான  விசாரணை நீதிமன்றத்திற்கு வந்தது. வழக்கை முழுவதும் விசாரித்த மாஜிஸ்திரேட் ஹார்ரி எல். டில்லி  கீழ்க்கண்டவாறு தீர்ப்பளித்தார்.

நகுதா எஸ்.பக்கீர் மாலிம் மூழ்கிய கப்பலைக் காப்பாற்ற அனைத்து நடவடிக்கைகளும் மேற்கொண்டார் என்பது இவ்விசாரணையின் மூலம் அறிய முடிகிறது. கடந்த 25 ஆண்டுகளாக பர்மா நாட்டவர்களுக்கு சொந்தமான “கர்னல் ஃபிட்செ” மூழ்கியதற்கு  எவ்வகையிலும் அவர்மீது  பழிசுமத்தவோ அல்லது அவரை பொறுப்பாளி ஆக்கவோ  இயலாது

5th October 1896.

Ship Details:

Ship Launched on: 1866

Vessel Type: River Steamer

Vessel Description: Iron Paddle Steamer

Builder: Archibald Denny, Dumbarton

Tonnage: 276 grt/ 126 bm

Length: 145.0 ft X Breadth: 28.0 ft x Depth: 10.0 ft

Engine Detail: 2 cyl 32”, 32”x42” 70 nhp

1875 Irrawaddy Flotilla Co. Ltd, Glasgow

1877 _____ Penang (Reported)

Vessel History

1867 propably assembled at Dalla Dockyard, Burma

1869 commenced extended IFC service to Bhamo

பின்குறிப்பு: *ஆங்கிலத்தில் Chuliah என்று அழைக்கப்படும் வம்சா வழியினர் தமிழில் சோனகர் என்று அழைக்கப்படுகின்றனர். இவர்கள் தமிழகத்திலிருந்து வியாபார நிமித்தம் கீழைநாடுகளுக்கு புலம்பெயர்ந்த தமிழ் பேசும் முஸ்லீம்கள்.

தொடர்புள்ள சுட்டி

நகுதா

 

Tags:

நாடாளுமன்ற நாயகர் நாகூர் அப்துல் ஜப்பார்.


mka-jabbar

எம்.கே.அப்துல் ஜப்பார்

நாகூர்பதி ஈன்ற நன்மணிகளை நான் பட்டியலிட நாட்கள் போதாது. கடல் கடந்து சென்றாலும் கன்னித்தமிழை கடுகளவும் மறவாத கனவான்கள் பிறந்த கண்ணியமான பூமி இது.

நாடுவிட்டு நாடு குடிபெயர்ந்தாலும். நற்பணிகள் செய்து நாடு போற்றும் நாயகர்களாக நகர்வலம் வந்த நல்லவர்களை பெற்றெடுத்த பூமி இது.

மண்ணின் வாசம் மறவாத மாமனிதர்கள் மலர்ந்த பூமி இது.

புகுந்த வீட்டுக்கு பெருமை தேடிதரும் மருமகள்போல, வாழ்வாதாரம் தேடிச் சென்ற நாட்டுக்கும், பிறந்து வளர்ந்த மண்ணிற்கும் சமஅளவில் விசுவாசம் காட்டி சரித்திரத்தில் இடம்பெற்ற சாதனை மனிதர்களை படைத்த பூமி இது

நாடு போற்றும் நாகூரின் மண்ணின் மைந்தர்கள் பலரை என் வலைப்பதிவில் அடையாளம் காட்டி அவர்களின் அருமை பெருமைகளை எடுத்தியம்பி இருக்கிறேன்.

அவ்வரிசையில் இதோ இன்னொரு அபூர்வ மனிதன்.

நாகூர் மண்ணிற்கு நற்பெருமை ஈட்டித் தந்த அந்த நாயகரின் பெயர் அப்துல் ஜப்பார். தந்தையார் பெயர் முகம்மது காசிம்

jabbar

எம்.கே.அப்துல் ஜப்பார்

2010-ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 27-ஆம் தேதி அப்துல் ஜப்பார் அவர்கள் இந்த மண்ணுலகை விட்டு மறைந்தபோது சிங்கப்பூர் நாடே கண்ணீர் வடித்தது.

மலேசியா நாட்டு பத்திரிக்கைகளும் அவர் மறைவுக்கு கண்ணீர் அஞ்சலி செலுத்தின.  அவர் ஆற்றிய அரும்பணிகளை   ‘ஆகா ஓகோ’வென  வானளாவ புகழ்ந்து தள்ளின.

அப்துல் ஜப்பாரின் மறைவு சிங்கப்பூருக்கு நேர்ந்த மாபெரும் இழப்பு என சிங்கை அரசியல் பிரமுகர்கள் கருத்து தெரிவித்தார்கள்,

அப்துல் ஜப்பார் இந்த மண்ணுலகை விட்டு மறைந்தபோது அவருக்கு வயது 77. மனைவியையும் தன் மூன்று மக்களையும் விட்டுச் சென்றார்.

1980-ஆம் ஆண்டு மக்கள் செயல் கட்சி (People’s Action Party) நாடாளுமன்ற பொதுத்தேர்தலில் ராடின் மாஸ் தனித்தொகுதியில் அப்துல் ஜப்பாரை வேட்பாளராக நிறுத்தியது.

சாதாரண தொழிற்சங்கத் தலைவராக இருந்த இவரது திறமையை கண்டறிந்து இவரை அரசியலுக்கு இழுத்து வந்தது யார் தெரியுமா?

%e0%ae%b2%e0%af%80-%e0%ae%95%e0%af%81%e0%ae%b5%e0%ae%be%e0%ae%a9%e0%af%8d-%e0%ae%af%e0%af%82

லீ குவான் யூ

சிங்கப்பூரின் தந்தை என்று எல்லோராலும் அன்புடன் அழைக்கப்படும் லீ குவான் யூ அவர்கள்தான். லீ குவான் யூ அவர்கள் சென்ற ஆண்டு மறைந்தபோது தமிழகத்தின் தென்மாவட்டங்கள் உட்பட பல இடங்களிலும் துக்கம் அனுஷ்டிக்கப்பட்டது. அவர் எந்த அளவுக்கு தமிழர்களின் மனதில் இடம் பெற்றிருந்தார் என்பதை இதன் மூலம் அறிந்துக் கொள்ளலாம்.

இந்த அரசியல் கட்சி (P.A.P.)  1959-ஆம் ஆண்டு முதல் சிங்கப்பூரில் ஆட்சி நடத்தி வருகிறது என்பதை நாமறிவோம். இந்த கட்சியின் நிறுவினர்களில் ஒருவரும், முதல் பிரதமரும் லீ குவான் யூ என்பதும் தற்போதைய சிங்கப்பூர் பிரதமர் லீ சியன் லூங் இக் கட்சியின் செயலாளர் என்பதும் இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது,

சிங்கப்பூர் மேற்குப் பகுதியான ராடின் மாஸ் தொகுதி நாடாளுமன்ற பிரதிநிதியாக எம்.கே.அப்துல் ஜப்பாரை நியமித்தபோது பல்வேறு விமர்சனங்கள் எழுந்தன. சீனர்களும் மலாய் மக்களும் நிறைந்திருக்கும் பகுதியில் இவர் எப்படி தேர்தலில் வெற்றிபெற இயலும் என்று சந்தேகக் கண்கொண்டு   கேள்விகள்   எழுப்பினர்.

காரணம் இதற்கு முன்னர் இந்த தொகுதியில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர் பெர்னார்ட் சென் தியன் என்ற சீனர்.  ஆனால் ஏற்கனவே இந்த தொகுதியில் N.நாயுடு கோவிந்தசாமி என்ற தமிழர் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார் என்பது இங்கே குறிப்பிட்டே ஆக வேண்டும்.

அப்துல் ஜப்பார், தன் மீது வீசப்பட்ட எதிர்மறை கருத்துக் கணிப்பை எல்லாம் தவிடு பொடியாக்கி மக்களின் ஏகோபித்த ஆதரவு பெற்று வெற்றி வாகை சூடினார்.

1980-ஆம் ஆண்டு முதல் 1984-ஆம் ஆண்டுவரை அப்துல் ஜப்பார் நாடளுமன்றத்தில்   திறம்பட செயலாற்றினார்.    தொகுதி மக்களின் குறைகளை நேரடியாகவே சென்று கேட்டறிந்து அவர்கள் நலனுக்காக நாடளுமன்றத்தில் குரல் கொடுத்தார்.. தன் சொல்வாக்கு சுத்தத்தால் அத்தொகுதி மக்களின் செல்வாக்கைப் பெற்றுத் திகழ்ந்தார்.

நாடாளுமன்றத்தில் தனது கணீர் குரலில் தாய்மொழி தமிழில் முழங்கி ஒவ்வொரு தமிழனையும் தலைநிமிர வைத்தவர் அவர்.    தமிழ் மொழி மீது அவருக்கு அளவுகடந்த ஈடுபாடு  இருந்தது, உணர்ச்சிப்பூர்வமாக மேடையில் உரையாற்றும் தகுதி படைத்தவர்.

1984-ஆம் ஆண்டில் அவர் பதவி துறந்தபோது அவர் சொன்ன காரணம் எல்லோரையும் வெகுவாகக் கவர்ந்தது. புதிய வேட்பாளர்களுக்கு வாய்ப்பு தர வேண்டி தான் தொடர்ந்து நீடிக்க விரும்பவில்லை என்றார்.

அரசியலில் ஒருமுறை நுழைந்து விட்டால் போதும் அதில் கடைசிவரை அட்டையாக ஒட்டிக் கொண்டு., ஏதாவதொரு பதவியை தக்க வைத்து. சொகுசாக மிச்ச காலத்தை நகர்த்திவிடலாம் என்று நினைக்கும் அரசியல்வாதிகள் நிறைந்திருக்கும் இவ்வுலகில் அப்துல் ஜப்பார் உதிர்த்த நேர்மையான சிந்தனைத் துளிகள் அவரை மேலும் உயர்த்திக் காட்டியது. “ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம்” என்பதைப்போல  அவருடைய உயர்ந்த பண்புக்கு இதுவொன்றே சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும்.

நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் பதவி   மட்டுமல்லாது அப்துல் ஜப்பார்  பொதுவாழ்வில் அவர் வகித்த பதவிகள் ஏராளம்..  .

அப்துல் ஜப்பார்  ஒரு சாதாரண தொழிலாளியாக  வாழ்க்கைப் பாதையை தொடங்கினார். ஆரம்பத்தில் அவர் தச்சுத் தொழிலாளியின்  உதவியாளராக தன் பணியைத் தொடங்கி, பின்னர் உதவி மேற்பார்வையாளராக பதவி உயர்ந்தார். 1954-ஆம் ஆண்டு முதலே தொழிற்சங்கவாதியாக செயற்பட்டார். அப்போது அவருக்கு வயது 21 மட்டுமே. சிறிது சிறிதாக முன்னேறி 1969-ஆம் ஆண்டு கெப்பல் கட்டுந்துறையின் (Keppel Shipyard) யூனியன் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 1988-ஆம் ஆண்டுவரை இப்பதவியில் நீடித்தார். தொழிலாளர் வர்க்கத்தினரின் அன்புக்கும் பாசத்திற்கும் பாத்திரமாகத் திகழ்ந்தார்.

1979 முதல் 1985 வரை பெருமைமிகு NTUC மத்திய குழுவில் உறுப்பினராக அங்கம் வகித்தார்

1990-ஆம் ஆண்டு சிங்கையின் குயின்ஸ் டவுன் பகுதியிலுள்ள பாஸிர் பாஞ்சாங் இந்திய முஸ்லீம் சங்கத்தின் தலைவராக பொறுப்பேற்று அதனை சிறப்பாக நிர்வாகித்தார்.

பின்னர், 1990 முதல் 2003 வரை ஐக்கிய இந்திய முஸ்லிம் அசோசியேஷன் தலைவராக திறம்பட செயலாற்றி     எண்ணற்ற பொதுக் காரியங்களிலும், சமூக சேவைகளிலும் ஈடுபட்டார்.   இந்த அமைப்பு The United Indian Muslim Association (UIMA)   என்ற பெயரில் அரசு அங்கீகாரம் பெற்று 1963-ஆண்டு முதல் செயல்பட்டு வருகிறது. அவர் பதவி காலம் முடிவடைந்த பின்னரும் இந்த அமைப்பின் மூத்த ஆலோசகராக பதவியேற்று திறம்பட வழிநடத்தினார்.

2002-ஆம் ஆண்டு மூத்த செயல்வீரருக்கான தொழிலாளர் விருதை இவருக்கு  தேசிய தொழிற்சங்க காங்கிரஸ் வழங்கி இவரை கெளரவித்தது .

அவர் தன்னலம் கருதா பொதுநலவாதி என்பதை அவரைச் சுற்றியிருந்தவர்கள் நன்கறிவார்கள்.

“அவர் சுயநலம் பேணிய மனிதரல்ல. இளைஞர்கள் சமுதாயத்தை வழிநடத்த வேண்டும் என்று கனவு கண்டவர் அவர்.” என்று அப்துல் ஜப்பாருக்கு புகழாரம் சூட்டுகிறார் ஐக்கிய இந்திய முஸ்லீம் சங்கத்தின் தலைவராக பதவி வகித்த ஃபரியுல்லா என்பவர்.

மேலும் கூறுகையில், “அப்துல் ஜப்பார் அவர்கள் மிகவும் எளிமையான மனிதர். அவரை எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் எளிதாக அணுக முடியும். எந்த நேரத்திலும் அவர் வீட்டுக் கதவை உதவிக்கரம் வேண்டி தட்டினாலும் தனிப்பட்டவர்களுக்காகவும் சமுதாயத்திற்காகவும் ஓடி வந்து உழைப்பவர்” என்று அவரை பாராட்டுகிறார்.

அக்காலத்தில் ஏராளமான இந்திய சமுதாய அமைப்புகள் இருந்தன. அவை யாவும் திக்குக்கு ஒன்றாக வெவ்வேறாக செயற்பட்டு வந்தன. அவை யாவையும் ஒன்றிணைத்து ஒரே குடையின் கீழ் இயங்குவதற்கு அப்துல் ஜப்பார் பட்ட பாடு கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. அவரது இடைவிடாத முயற்சி பலனளித்தது.

ஜப்பார் அவர்கள் காயிதேமில்லத் கையால் நற்சான்றிதழ் பெறுகையில்

ஜப்பார் அவர்கள் காயிதேமில்லத் கையால் நற்சான்றிதழ் பெறுகையில்

1983-ஆம் ஆண்டு சிங்கப்பூரிலுள்ள எட்டு இஸ்லாமிய  அமைப்புகளை ஒன்றிணைத்து பிரமாண்டமான முறையில் மீலாது விழா எற்பாடு செய்த பெருமை அப்போது நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்த. எம்.கே.ஏ. ஜப்பார் அவர்களைச் சாரும். அதன்பிறகு இத்தகைய இஸ்லாமிய நிகழ்ச்சிகள் பெரிய அளவில் நிறைய நடைபெறத் தொடங்கின.

தமிழ்நாட்டிலிருந்து சிறந்த இஸ்லாமிய அறிஞர்கள், சமுதாயத் தலைவர்கள், புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர்கள், பேச்சாளர்கள், பாடகர்களை அழைத்து  சிங்கப்பூர் மண்ணில் தமிழ் மொழியை மணக்கச் செய்தவர்.

சிராஜுல் மில்லத் அப்துல் சமது, இசைமுரசு நாகூர் ஹனிபா போன்றவர்கள் அப்துல் ஜப்பாருக்கு நெருங்கிய தோழர்களாக இருந்தனர்.

1992-ல் இந்திய முஸ்லிம்களின் கூட்டமைப்பான ‘இந்திய முஸ்லிம் பேரவை’யைத் தொடங்கினார். அதன் தலைவர் மற்றும் செயலர் பதவிகளையும் வகித்தார். அதன் பிறகும் தொடர்ந்து ஆலோசகராகவும் தொண்டாற்றி வந்தார்.

இனம்,  மொழி,  மதங்களைக் கடந்து அனைத்து மக்களுடனும் இணைந்து சேவையாற்றவேண்டும்  இதுதான் அவர் அடிக்கடி மற்றவர்களுக்கு அறிவுறுத்தும் தாரக மந்திரம்.

சாதாரண ஒரு தொழிலாளராக தன் வாழ்வைத் தொடங்கிய  எம்.கே.அப்துல் ஜப்பார் சிங்கப்பூர் அரசியல் வானில் தங்கத்தாரகையாய் ஒளிவிட்டு மிளிர்ந்தார்.

வாழ்வாதாரம் தேடி அயல்நாடு குடிபெயர்ந்துப் போகும் நபர்களில் வெகு சிலர் மட்டுமே தங்களுடைய தாயக மண்ணின் பெருமையை மறக்காமலும், அதன் வம்சாவழி வந்த மக்களின் நலனுக்காகவும் பாடுபட தங்களின் வாழ்வை அர்ப்பணிக்கின்றனர். அவ்வகையில் எம்.கே.அப்துல் ஜப்பாரின் வாழ்க்கை மகத்தானது.

சிங்கப்பூர் வாழ் மக்களின் அன்பையும் பாராட்டையும் பெற்ற நாகூர் அப்துல் ஜப்பார் என்றென்றும் எல்லோருடைய மனதில் நிலைத்திருப்பார் என்பதில் சற்றும் ஐயமில்லை,

அப்துல் கையூம்

பிற பிரமுகர்களின் கருத்துக்கள் :

Abdul  Jabbar is  A very effective union leader who was vocal in raising workers’ issues in Parliament. He spoke his mind on what he believed was right

saidi-shariff

Saidi Shariff

Haji Saidi bin Haji Shariff – M.P. Kaki Bukit Constituency (1980-1984)

———————————————————–

Mr Jabbar had helped unite the Indian Muslim community through his sincerity, humility and hard work

  • Singapore Kadayanallur Muslim League president Naseer Ghani

Extracted from speech delivered by Mr. Lee Yock Suan, the then Minister of state for finance on 15 October 1984

Reference:

ராடின் மாஸ் தொகுதி

சிங்கப்பூர் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள்

அப்துல் ஜப்பார் அவர்களின் மறைவுச் செய்தி

National Library Singapore

Speech delivered by Minister of state for finance on 15 oct 1984

இதர ஆதாரங்கள்:

65th Anniversary cum opening of building extension (Page 63)

NTUC Co-operative Insurance Common Wealth Enterprises Ltd. 10th Anniversary 1970-1980 A Decade Progress Page 40

Available in NLB National Library Singapore

 

Tags:

தந்தை பெரியாரும் நாகூர் ஹனிபாவும்


%e0%ae%88-%e0%ae%b5%e0%af%86-%e0%ae%b0%e0%ae%be %e0%ae%a8%e0%ae%be%e0%ae%95%e0%af%82%e0%ae%b0%e0%af%8d-%e0%ae%b9%e0%ae%a9%e0%ae%bf%e0%ae%aa%e0%ae%be

பெரியார் என்ற சொல் எவரும் உச்சரிக்க உகந்த சொல் அல்ல என்று கருதப்பட்ட அந்தக் காலத்தில் தந்தை பெரியாரின் கொள்கைகளிலும் சுயமரியாதைச் சிந்தனைகளிலும் கவரப்பட்டு திராவிட முழக்கங்கள் முழங்கிக் கொண்டிருந்தார் நாகூர் ஹனிபா.

1935-ஆம் ஆண்டு அது. அப்போது ஹனிபாவுக்கு பத்து வயதுதானிருக்கும். ஹனிபாவின் தந்தையார் முகம்மது இஸ்மாயில் மலேசியாவிலுள்ள கோலாலம்பூர் நகரில் ரயில்வே போர்மேனாக பணி புரிந்து வந்த நேரம். அதுசமயம் தமிழக மண்ணில் புரட்சிக் கருத்துக்களை வித்திட்டுக்கொண்டிருந்த தந்தை பெரியாரின் சுயமரியாதைச் சிந்தனைகள் அவரை பெரிதும் ஆட்கொண்டன.

தமிழ்நாட்டில் செட்டியார் தொடக்கநிலை பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருந்த தன் அன்பு மைந்தன் ஹனிபாவின் மனதில் சுயமரியாதைக் கருத்துக்கள் வேரூன்றுவதற்கு அவரது தந்தை ஒரு முக்கிய காரணமாக இருந்தார் என்றே கூறலாம்

‘புலிக்கு பிறந்தது பூனையாகுமா’  என்று சொல்வார்களே, அதுபோல ‘தாய் எட்டடி பாய்ந்தால் குட்டி பதினாறு அடி பாயும்’ என்ற பழமொழிக்கேற்ப தன் தந்தைக்கு,  அவரது ஆணைபடியே, இங்கிருந்தபடி இஸ்லாமிய பத்திரிக்கைகளையும் ,சுயமரியாதை இயக்க ஏடுகளை  வாங்கி அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்.

அப்போது கப்பல் போக்குவரத்து நாகை துறைமுகத்திலிருந்து மலேயாவுக்கு செயற்பாட்டில் இருந்தது.  நாகூர் அல்லது சுற்றுவட்டாரத்து பயணிகள் யாரையாவது தொடர்பு கொண்டு பத்திரிக்கை கட்டுகளை தவறாமல் ஹனிபா தன் தந்தைக்கு அனுப்பி வைப்பார்.

  • வேலூர் நகரிலிருந்து 1910-ஆம் ஆண்டு முதற்கொண்டு வெளிவந்துக் கொண்டிருந்த இஸ்லாமிய நாளிதழான “சைபுல் இஸ்லாம்”

தாருல் இஸ்லாம்

  • “இராமாயண சாயபு” என்றழைக்கப்பட்ட தாவூத் ஷா அவர்களை ஆசிரியராகக் கொண்டு 1923-ஆம் ஆண்டு முதல் வெளிவந்துக் கொண்டிருந்த “தாருல் இஸ்லாம்” பத்திரிக்கை

magazine-3 magazine-4 magazine-1

  • 1925-ஆம் ஆண்டு முதல் வெளிவந்துக் கொண்டிருந்த பெரியாரால் ஆரம்பித்து வெளியிடப்பட்ட சுயமரியாதை இதழான “குடியரசு” பத்திரிக்கை.  இவைகள் குறிப்பிடத்தக்கவை.

“குடியரசு”  இதழைத் தொடங்கி வைத்தவர் தமிழறிஞரும் திருப்பாதிரிப் புலியூர் திருமடத்தின் தலைவராகவும் விளங்கிய ’சிவசண்முக மெய்ஞ்ஞான சிவாசாரிய சுவாமி’ எனும் ’ஞானியார் சுவாமிகள்’  என்பது கூடுதல் செய்தி.

இவைகளை ஒன்று விடாமல் சேகரித்து தன் தந்தைக்கு தவறாமல் அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார் ஹனீபா. அனுப்புவதற்கு முன்னர் அவைகளை ஒரு வரிகூட விடாமல் ஒன்றுக்கு பலமுறை படித்து, தன்னைத்தானே உரமேற்றிக் கொள்வார். இப்படியாகத்தான் ஹனிபா  திராவிடக் கொள்கைகளும், சுயமரியாதைச் சிந்தனைகளையும் தனக்குத்தானே வளர்த்துக் கொண்டார்.

திராவிட இயக்கம் ,மேலோங்கி வந்த காலத்தில் பெரியாரைப் பற்றி நாகூர் E.M.ஹனிபா அவர்கள் பாடிய பாடல் மிகவும் பிரபலமாக இருந்தது.

“ஆசுகவி” என்று எல்லோராலும் போற்றப்பட்டவர் புலவர் ஆபிதீன்.  ஆபிதீன் காக்கா என நாகூர் மக்களால் பாசத்துடன் அழைக்கப்பட்டவர்.

அவர் எழுதிய அந்த அற்புத பாடல் வரிகள் இதோ :

பேரறிவாளர் அவர் பெரியார் எனும் ஈவேரா

ஆரறிவார் பெருமை தமிழா,

ஆபிதீன் சொல் ஈவெரா தமிழா

ஆபிதீன் சொல் ஈவெரா !

 

தூங்கிக் கிடந்த உன்னை துடைத்தணைத்து

தாங்கித் தரைமேல் இட்டார் – தமிழா

தாத்தாவாம் ஈவெரா-வே தமிழா

தாத்தாவாம் ஈவெரா-வே

 

வேதியர் கண்கள் முன்னே

வேட்டிகளை அணியச் செய்து

வீதி உலாவச் செய்தார் – தமிழா

வீரராம் ஈவெரா-வே

வீரராம் ஈவெரா-வே

 

புரோகிதப் புற்றுக்குள்

பாலை விட்டு

…………………………………….

புகுத்தல் தருமத்திற்கு

விரோதம் என்றே கூறிட்டார்

வித்தகர் ஈவெரா-வே – தமிழா

வித்தகர் ஈவெரா-வே

இப்பாடல் அக்காலத்தில் அனைத்து இனஉணர்வாளர்களின்  உதடுகளையும் முணுமுணுக்க வைத்தது ..

இப்பாடல் திராவிட இன உணர்வாளர்களின் உணர்ச்சிகளை தட்டி எழுப்பியது.

1939-ல் தமிழ்நாட்டு முதல்வராக இருந்த ராஜாஜி நாகூர் வந்தபோது இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டத்தில் கறுப்புக்கொடி காட்டி காவல்துறையால் கைது செய்யப்பட்டபோது ஹனிபாவுக்கு வயது எத்தனை தெரியுமா..? சொன்னால் நம்ப மாட்டீர்கள். வெறும் பதின்மூன்று வயது.

“சின்ன வயதிலேயே தமிழ்.. தமிழ் என்ற தமிழுணர்வுடன் வளர்ந்தவர் நாகூர் ஹனிபா. தமிழுக்கு ஒரு தீங்கென்றால், அந்தத் தீங்கினைத் தடுத்து நிறுத்திட, தமிழர் நலன் காத்திட தமிழ்மொழி காத்திட, தோள்தட்டிதன்னை ஒப்படைத்துக் கொள்ளக் கூடிய தியாக சீலர் நாகூர் ஹனிபா” என வாயாரப் புகழ்கிறார் டாக்டர் கலைஞர்.

மேலும், “பெரியார் பெயரை உச்சரித்தால், அண்ணாவின் பெயரைச் சொன்னால் ஒருவித முகக்கோணலுடன் சமுதாயத்தில் பலர் பார்த்து ஒதுக்கிய நேரத்தில் – அவர்களின் பெயரைச் சொன்னால் பிழைக்கவே முடியாது எனும் அச்சுறுத்தல் ஆட்டிப் படைத்த நேரத்தில் – இந்த இயக்கத்தில் தன்னை ஒப்படைத்துக் கொண்டு, மேடை தோறும் இசைமுழக்கம் செய்த அனிபாவின் இளமைத் தோற்றத்தையும் கண்டிருக்கிறேன். இன்று என்னை விட ஓரிரு வயது குறைந்தவராயினும் நரைத்த தாடியுடன் கழகத்தின் கொடிமரமாய் மிடுக்காகத் திகழ்வதையும் கண்டு பூரிப்புக் கொள்கிறேன்.”

என்று புகழாரம் சூட்டுகிறார் கலைஞர் மு.கருணாநிதி அவர்கள்.

1938-ஆம் ஆண்டில் தந்தை பெரியார் சூறாவளி சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டு தஞ்சை மாநிலத்திலிருந்த பெரும்பாலான ஊர்களில் பொதுக்கூட்டங்களில் பேசினார்.

மே மாதம் 22 கூத்தாநல்லூரில் நடந்த மீலாது விழா. அதே 25-ஆம் தேதி மாலை 3 மணிக்கு மன்னார்குடியில் நடைபெற்ற பொதுக்கூட்டம்.

மே மாதம் திருபுவனத்தில் நடந்த முஸ்லீம் லீக் மாநாடு.

ஜூன் 8, அய்யம்பேட்டை பனகல் பந்தலில் (பசுபதி கோயில்) நடந்த முதல் சுயமரியாதை மாநாடு

ஜூன் 9, திருவாரூரில் நடந்த நீதிக்கட்சி கூட்டம்

ஜூலை 24, மாயவரத்தில் நடந்த 10,000 க்கும் மேலானோர் கலந்துக் கொண்ட மாபெரும் முஸ்லீம் லீக் மாநாடு

ஜூலை 25, கும்பகோணம் காங்கேயன் பார்க்கில்  நடந்த இந்தி எதிர்ப்பு கூட்டம்

ஜூலை 26, வவ்வாலடியில் நடைபெற்ற முஸ்லீம் லீக்  பொதுக்கூட்டம்

ஜூலை 27, மாயவரம் பார்க் மைதானத்தில் நடைபெற்ற இந்தி எதிர்ப்புக் கூட்டம்

இவை யாவும் தந்தை பெரியார் கலந்துக் கொண்டு சொற்பொழிவாற்றிய கூட்டங்கள். இவை அனைத்திலும் ஒன்று விடாமல் நாகூர் ஹனிபா தமிழின உணர்வோடு தொண்டராக கலந்துக் கொண்டு செயலாற்றிய கூட்டங்கள்.

இசைமுரசு நாகூர் E.M.ஹனிபா அவர்களிடம் தந்தை பெரியாரைப் பற்றி கேட்கப்பட்ட ஒரு கேள்வியும் அதற்கு அவர் தந்த பதிலும் :

தந்தை பெரியாருடன் உங்களுக்கு எப்படி பழக்கம் ஏற்பட்டது?

“பெரியாரை நாகூருக்கு அழைத்து நான் கூட்டங்கள் நடத்தியிருக்கிறேன். அந்தக் கூட்டங்களில் நான் பாடியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்தார், பெரியார். “அனிபா அய்யா பாட்டுக்கு ஒலிபெருக்கித் தேவையில்லை” என்பார். மயிலாடுதுறை, நாகப்பட்டினம் வரும்போது என்னை அழைத்து வரச்சொல்லி பாட வைத்துக் கேட்டு மகிழ்வார், பெரியார். சிலநேரம் என் பாட்டைக் கேட்டு, ஒரு ரூபாய் இனாம் கூடக் கொடுத்திருக்கிறார்.”

திராவிட இயக்கங்கள் தமிழ் நாட்டில் தழைப்பதற்கு பெரியாரின்  பெருமைமிகு சீடராக விளங்கிய நாகூர் ஹனிபாவும் மிக முக்கிய காரணம் என்றால் அது மிகையாகாது .

அப்துல் கையூம்

 

Tags:

நாகூர் நாத்திகன் சின்னத்தம்பி


நாகூரில் வாழ்ந்த நன்மக்களுள் நம் நெஞ்சில் நிலையாக குடியிருக்கும் நல்லொதொரு நாயகன் இந்த நாத்திகன் சின்னத்தம்பி,

துணிச்சலுக்குப் பெயர் போனவன். தன்மானத்தை விட்டுக் கொடுக்காதவன். எல்லோரும் போற்றும் அந்த ஈரோட்டுக் கிழவனின் முரட்டு பக்தன். தான் சார்ந்திருந்த கொள்கையிலிருந்து சற்றும் தடம் மாறாதிருந்தவன். சாதாரண ஒரு சலவைத் தொழிலாளி சமூகத்தில் மதிக்கப்படும் ஒரு சாதனை மனிதனாக உருவாக முடியும் என்பதற்கு நாகூர் சின்னத்தம்பி நல்லதோர் எடுத்துக்காட்டு.

இந்த சின்னத்தம்பி வேறு யாருமல்ல. திராவிட கழகப் பொதுச் செயலாளர் கலி. பூங்குன்றன் அவர்களுடைய மாமனார்.  நாகூரைச் சேர்ந்த சின்னத்தம்பி – ருக்மணி தம்பதியருக்கு மொத்தம் ஏழு குழந்தைகள். மகன்கள் சித்தார்த்தன், பெரியார் செல்வன் மற்றும் காமராஜ். மகள்கள் வெற்றிச்செல்வி, அழகுமணி, கவுதமி, வளர்மதி ஆகியோர். பெரும்பாலான அந்தக் குழந்தையின் பெயர்கள் “தென்னிந்தியாவின் சாக்ரடீஸ்” எனப்படும் அந்த பகுத்தறிவு பகலவன் ஈ.வெ.ரா.பெரியார் ஆசி தந்து அவரே நேரில் சூட்டிய  செந்தமிழ்ப் பெயர்கள்.

மருமகன்கள் கலி.பூங்குன்றன், முருகையன், பாலகிருஷ்ணன்  அனைவரும் திராவிட இயக்கத்தில் தீவிர ஈடுபாடு கொண்டவர்கள்.  சின்னத்தம்பியின் மகள் வெற்றிச்செல்வியின் அன்புக்கணவர்தான் கலி. பூங்குன்றன்.

கலி பூங்குன்றன் நாடறிந்தவர்.  கவிஞர், எழுத்தாளர், செயற்பாட்டாளர் என பன்முக ஆற்றல் கொண்ட பகுத்தறிவாளர். ‘விடுதலை’ நாளிதழின் பொறுப்பாசிரியராகவும் பணி புரிந்தவர்.

2007-ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 25, 26,27 தேதிகளில் அப்போது தமிழக முதலமைச்சராக பதவியிலிருந்த டாக்டர் கலைஞர் மு.கருணாநிதி அவர்களின் தலைமையில் சென்னையில் இஸ்லாமிய தமிழிலக்கிய ஏழாம் மாநாடு நடைபெற்றது. அவ்விழாவில் நானெழுதிய “அந்த நாள் ஞாபகம்” என்ற கவிதை நூல் வெளியிடப்பட்டது. முழுக்க முழுக்க நாகூரின் சிறப்பைப் பாடும் நூலிது.

%e0%ae%95%e0%af%88%e0%ae%af%e0%af%82%e0%ae%ae%e0%af%8d

அந்த நூலில் எனது முகவுரையில் :

“துணியை வெளுக்க வந்து என் மனதை வெளுத்துச் சென்ற சுயமரியாதைச் சிந்தனைவாதி சின்னத்தம்பி”

என்று அவரை சிலாகித்து எழுதியிருந்தேன். அந்த உயர்ந்த  மனிதனை உளமார   பாராட்ட வேண்டும் என்று என் உள்ளத்தில் தோன்றிய உண்மையான  உணர்ச்சிமிக்க  வரிகள் அவை.

ஒவ்வொரு முறை சலவைத் துணியை மூட்டையாகக் கட்டி எங்கள் வீட்டுக்கு அவர் சுமந்து வரும்போதெல்லாம் என் தந்தையார் அவரின் வாயைக் கிளறுவதற்காக அவரைச் சீண்டி விடுவார். அது தந்தை பெரியார் அல்லது அவர் சார்ந்திருக்கும் இயக்கத்தைப் பற்றிய கிண்டலாக இருக்கும். மானமிகு அந்த மனிதனின் மரியாதையைக் குறைக்கவேண்டும் என்ற நோக்கில் அல்ல அந்த கிண்டல்.  உணர்ச்சி பொங்க தன் உள்ளக்கிடக்கையை, ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் அனுபவிக்கும் வேதனையை, அந்த மனிதன் விவரிக்கையில் உளமிரங்கி கேட்டுக் கொண்டிருப்பார் என் தந்தை. சிறுவனாக இருந்த நானும் அந்த உரையாடலை உன்னிப்பாய் கவனித்துக் கொண்டிருப்பேன்.

சின்னத்தம்பி, பேச்சுவாக்கில் அவ்வப்போது உதிர்க்கும் வெடிச்சிரிப்பு நமக்கும் தொடர் சிரிப்பை உண்டாக்கிவிடும்.

அச்சமயம் எனக்கு சுமார் ஒன்பது அல்லது பத்து வயதுதானிருக்கும். திராவிட கழகத்தைப் பற்றி எவராவது கேலியோ அல்லது கிண்டலோ செய்தால் சின்னத்தம்பிக்கு வருகிற கோபம் இருக்கிறதே…? அப்பப்பா….. வருணிக்க இயலாது. சின்னத்தம்பியின் கனத்த குரல் நான்கு வீட்டுக்கப்பால் எதிரொலிக்கும். அவருடைய ஒவ்வொரு பேச்சிலும் ஒரு ஆதங்கம் இருப்பதை நம்மால் உணர முடியும்

மனுஷன் வானத்திற்கும் பூமிக்குமாய் குதிப்பார். அவருடைய கண்களில் கோபக்கனல் கொந்தளிக்கும்.. “முதலாளி” என்று என் தந்தையாரை அவர் பாசத்தால் அழைத்தாலும்கூட வார்த்தைக்கு வார்த்தை, கருத்துக்கு கருத்து, சூடாக பதிலுக்கு பதில் தர ஒருபோதும் தயங்க மாட்டார்.

தியாகப் பெருநாளின் போது (பக்ரீத்) எங்கள் வீட்டில் ஆடு குர்பானி கொடுக்கையில் தோலை எதிரிலுள்ள பள்ளிக்கு நன்கொடையாக (அதன் கிரயம் அவர்களுக்கு பயன்படும் வகையில்) கொடுத்து விடுவோம். ஆனால் தலைக்கறியும். ஆட்டுக்காலும் சின்னத்தம்பிக்கு என “ரிசர்வு” செய்யப்பட்டு விடும். காலையிலேயே மறக்காமல் அவரும் வீட்டுக்கு வந்து வாங்கிச் செல்வார்.

சின்னத்தம்பி என்ற பாத்திரம் எங்கள் குடும்பத்தில் ஒரு இணைபிரியா அங்கம். ஊராரும் அவரை நாத்திகன் சின்னத்தம்பி என்றே அழைப்பார்கள். அப்படி அழைப்பதைத்தான் அவரும் விரும்புவார்.

நான் ஐந்தாம் வகுப்பு தஞ்சாவூர் Sacred Heart Convent-ல் படித்துக் கொண்டிருந்த காலம். ஹாஸ்டலில் தங்கி படித்துக் கொண்டிருந்தேன்.  பள்ளி விடுமுறை விடும்போது என்னை வீட்டிற்கு அழைத்து வருவதற்காக சின்னத்தம்பியைத்தான் என் தந்தையார் அனுப்பி வைப்பார்.

விடுமுறை விட்டதும் அழைத்துச் செல்வதற்காக மாணவர்களின் பெற்றோர்கள் அல்லது உறவினர்கள் பள்ளிக்கூட வாசலில் வந்து காத்திருப்பார்கள். எங்களுக்குச் செய்தி சொல்லி அனுப்புவார்கள். நான் என் உடமைகளை எடுத்துக்கொண்டு ஹாஸ்டலிலிருந்து வெளியே வரும்போது தூரத்தில் சின்னத் தம்பி நின்றுக் கொண்டிருப்பார். “தம்பி….நல்லா இருக்கீங்களா….?.” என்று தாய்ப்பாசத்தோடு தன் இருகைகளையும் அகல விரித்துக் கொண்டு குரல் கொடுப்பார். என்னையறியாத ஒரு பாசப்பிணைப்போடு நானும் ஓடிச் சென்று அவரை அணைத்துக் கொள்வேன்.

தஞ்சை புகைவண்டி நிலையத்திற்கு எதிரில் இருக்கும் ஒரு சிற்றுண்டி விடுதியில்தான் உணவு அருந்துவார். முனியாண்டி விலாஸ் என்று நினைக்கிறேன். பெயர் ஞாபகத்தில் இல்லை. அந்தக் கடையில் பெரியாருடைய ஏராளமான  புகைப்படங்கள்   வரிசையாக சுவற்றில் நிறைய மாட்டி வைத்திருப்பார்கள். அது எனக்கு பசுமையான நினைவாக இருக்கிறது.

பஸ்ஸில் தஞ்சையிலிருந்து என் சொந்த ஊர் நாகூர் செல்லும் வழி நெடுகிலும் பெரியாரின் வாழ்வில் நடந்த சம்பவங்களை சொல்ல ஆரம்பிப்பார். அவர் அதைச் சொல்ல மறந்தாலும் “பெரியார் கதை சொல்லுங்க” என்று அவருக்கு நான் நினைவு படுத்துவேன். அவர் சொல்லும் அத்தனை விடயங்களும் மாறுபட்ட சிந்தனையாக இருந்த காரணத்தினால் நானும் உன்னிப்பாக மிகுந்த ஆர்வத்துடன் காதுகொடுத்து கேட்பேன்.

சாதி ஒழிப்பு, பெண்ணின விடுதலை, சமூக சீர்த்திருத்தக் கருத்துக்கள், மூடநம்பிக்கை, தீண்டாமை, பகுத்தறிவு வாதம் இவைகளைப் பற்றியெல்லாம் படிப்பறிவு இல்லாத சின்னத்தம்பி இத்தனை ஆதாரங்களுடன், சரித்திர சான்றுகளுடன் சரளமாக எடுத்துவைத்து எப்படி மணிக்கணக்கில் விவாதிக்க முடிகிறது என்று நான் வியந்துப் போனதுண்டு.

அனுதினமும் அவர் ஒட்டி உறவாடிய, வளர்ந்த, நெருங்கிப் பழகிய பகுத்தறிவு பாசறை அவரை அந்தளவுக்கு தேர்ச்சி பெற வைத்திருந்தது.

Rukmani chiinna Thamby

ருக்மணி சின்னத்தம்பி

2012-ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதத்தில் சின்னத்தம்பியின் துணைவியார் ருக்மணி அம்மையார் மஞ்சக்கொல்லையில் மரணித்தபோது அவருக்கு வயது 84. அந்த துயரச் செய்தி என்னை மிகவும் வாட்டியது. சின்னத்தம்பியை பெரியாரின் “தீவிர” பக்தர் என்று வருணிக்கும் அதே நேரத்தில் மூதாட்டி ருக்மணியை “அதிதீவிர” என்ற அடைமொழியோடுதான் வருணிக்க வேண்டும். வெள்ளை நிற ஜாக்கெட்டும், கறுப்பு நிற புடவையும் அணிந்திருக்கும் அவரது தோற்றம் மணியம்மை போலவே இருக்கும். அவர், திராவிட இயக்கத்தின் மகளிரணி போர்வாளாகத் திகழ்ந்தவர்.

%e0%ae%b0%e0%af%81%e0%ae%95%e0%af%8d%e0%ae%ae%e0%ae%a3%e0%ae%bf-4

மறைந்த ருக்மணி அம்மையார் உடலுக்கு கழகத்தின் சார்பில் கழகப்பொருளாளர் கோ.சாமிதுரை மாலை வைத்து இறுதிமரியாதை செலுத்தினார்.

நான் சிறுவனாக இருக்கையில் பலமுறை சின்னத்தம்பியின் இல்லத்திற்கு சென்றிருக்கிறேன். நாகூர் ரோட்டுத் தெருவில் இருந்தது அவர் வீடு. அது அவரது மாமனாரின் பூர்வீக வீடு. ருக்மணி அம்மையாரின் தந்தையாரும் திராவிட இயக்க கொள்கையில் தன்னை இணைத்துக் கொண்டவர். பெரியாரின் பெருந்தொண்டர். மொத்தத்தில் அந்த குடும்ப அங்கத்தினர் ஒவ்வொருவரும் பகுத்தறிவு சிற்பி ஈ.வெ.ரா.வின் பாதுகாப்பில் வளர்ந்தவர்கள்.

சின்னத்தம்பியின் வீட்டுக்குள் சென்று பார்வையிட்டால் “விடுதலை” நாளிதழ்கள் பரப்பி வைக்கப்பட்டிருக்கும். ருக்மணி அம்மையாரும் அவர் பிள்ளைகளும் அன்றாடம் நடைபெறும் திராவிட கழகத்தின் நிகழ்வுகளை/ செய்திகளை விரல் நுனியில் வைத்திருப்பார்கள்.

தந்தை பெரியார் எப்பொழுதெல்லாம் நாகூர் வழியே பயணிக்கிறாரோ அப்பொழுதெல்லாம் சின்னத்தம்பியின் வீட்டிற்கு வந்து ஓய்வெடுக்காமல் போக மாட்டார்.

ஒருமுறை ஈ.வெ.ரா. பெரியார் சின்னத் தம்பியின் வீட்டிற்கு வருகை தந்தபோது அந்த வைக்கம் வீரரை நேருக்கு நேர், வெகு அருகாமையில் பார்க்கக்கூடிய வாய்ப்பு எனக்கு கிட்டியது.

தள்ளாடும் வயதிலும் அந்த தன்மானச் சிங்கம் தாழ்த்தப்பட்டோரின் நலனுக்காக பாடுபட்டார்.   மூத்திரப்பையை தூக்கிக் கொண்டு மூடச்சிந்தனையை ஒழிப்பதற்காக ஊர் ஊராக பயணித்தவர் அந்த மூதறிஞர்.

“நாகூர் சின்னத்தம்பி இல்லத்தில் கழகப் பிரச்சாரகர்கள் அனைவருமே தங்கியிருப்போம். 1946-ல் திருவாரூர் வி.எஸ்.பி.யாகூப் அவர்கள் அமைப்பாளராக இருந்து, அங்கே அழைத்துப் போய் தங்க வைப்பார். ருக்மணி அம்மாள் அவர்கள் எத்தனை நாளாக இருப்பினும் அன்பொழுக, எங்களை – கழகத்தவரை வரவேற்று உபசரிப்பார்”

என்று பழைய நினைவுகளை அசைபோட்டு நினைவு கூறுகிறார் திராவிடக் கழக பொதுச் செயலாளர் கி.வீரமணி.

இந்த தருணத்தில் நாகூரின் மற்றொரு மண்ணின் மைந்தன் நீதிபதி மு.மு.இஸ்மாயீல் கி.வீரமணியைப் பாராட்டியது என் நினைவுக்கு வருகிறது.

“கொள்கை பிடிப்பு உள்ளவர்கள் எந்த நேரத்திலும் எல்லா சமுதாயங்களுக்கும் தேவை. சொல்லப்போனால், ஒருவருடைய கொள்கைகளை நாம் ஏற்றுக் கொள்கிறோமா இல்லையா என்பது அவ்வளவு முக்கியமல்ல. அவர் தம் கொள்கைகளில் உண்மையான ஈடுபாட்டுடன் இருக்கிறாரா என்பதுதான் பெருமைக்கும் பாராட்டுதலுக்கும் உரிய செய்தி. அப்படிப் பார்க்கும் பொழுது திரு. கி. வீரமணி பெருமைக்கும் பாராட்டுதலுக்கும் உரியவர் என்பதில் ஐயமில்லை”.

கி.வீரமணி அவர்களைப்போலவே அதே காலஅளவு திராவிட இயக்கத் தொடர்பும், சமுதாய சீர்த்திருத்தப்பணியில் அனுபவமும் வாய்த்தவர் சின்னத்தம்பி. அவர் மாத்திரம் சற்று படித்தவராக இருந்திருந்தால் திராவிடக் கழகத்தில் மிக முக்கிய புள்ளியாக அடையாளம் காட்டப்பட்டிருப்பார். உயர் கட்சிப் பதவி அவருக்கு கிடைத்திருக்கும்.

ருக்மணி சின்னத்தம்பி திராவிட இயக்க மகளிரணியில் முக்கிய பங்கு வகித்தவர். பல்வேறு போராட்டங்களில் கலந்துக்கொண்டு சிறை சென்ற வீராங்கனை.  மறைந்த ருக்மணி அம்மையார் நினைவாக திராவிட கழகம் படத்திறப்புவிழா செய்து அவருக்கு மரியாதை செலுத்தியது

%e0%ae%b0%e0%af%81%e0%ae%95%e0%af%8d%e0%ae%ae%e0%ae%a3%e0%ae%bf-3 %e0%ae%b0%e0%af%81%e0%ae%95%e0%af%8d%e0%ae%ae%e0%ae%a3%e0%ae%bf-2

மூதாட்டி ருக்மணி மறைவதற்கு முன் அவருடைய இறுதி ஆசை தன் கண்களை தானம் வழங்க வேண்டும் என்பதாக இருந்தது. அதுபோலவே அவரை எரியூட்டுதற்கு முன்பு அவரது கண்கள் எழும்பூர் அரசு கண் மருத்துவமனைக்கு நன்கொடையாக அளிக்கப்பட்டன.

இப்பொழுது சின்னத்தம்பியின் குடும்பத்தார் யாரும் நாகூரில் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. என் வீட்டிற்கு நேரெதிரில் மணி என்ற அன்பர் முடிதிருத்தகம் வைத்துள்ளார். சின்னத்தம்பியின் குடும்பத்தாருக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர். அவரிடம் அவ்வப்போது அக்குடும்பத்தாரின் நலனை மறவாமல் விசாரிப்பேன்.

உலகமெனும் நாடக மேடையில் நடிப்பதற்கு எத்தனைப் பேர்களோ வருகிறார்கள்; வந்து போகிறார்கள். ஆனால் ஒருசிலர் மட்டுமே நம் உள்ளத்தில்  உயர்ந்து நிற்கிறார்கள்.

  • அப்துல் கையூம்
 

Tags: , ,

பெரியாரைச் சித்தரித்த புலவர்


புலவர் ஆபிதீன்

செப்டம்பர் – 17, தந்தை பெரியார் பிறந்த தினம். அலைமோதும் சில பெரியார் நினைவுகளை பகிர்வதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.

திராவிட இயக்கம் ,மேலோங்கி வந்த காலத்தில் பெரியாரைப் பற்றி நாகூர் E.M.ஹனிபா அவர்கள் பாடிய பாடல் மிகவும் பிரபலமாக இருந்தது.

“ஆசுகவி” என்று எல்லோராலும் போற்றப்பட்டவர் புலவர் ஆபிதீன். ஆபிதீன் காக்கா என நாகூர் மக்களால் பாசத்துடன் அழைக்கப்பட்டவர்.

அவர் எழுதிய அந்த அற்புத பாடல் வரிகள் இதோ :

பேரறிவாளர் அவர் பெரியார் எனும் ஈவேரா
ஆரறிவார் பெருமை தமிழா,
ஆபிதீன் சொல் ஈவெரா தமிழா
ஆபிதீன் சொல் ஈவெரா !

தூங்கிக் கிடந்த உன்னை துடைத்தணைத்து
தாங்கித் தரைமேல் இட்டார் – தமிழா
தாத்தாவாம் ஈவெரா-வே தமிழா
தாத்தாவாம் ஈவெரா-வே

வேதியர் கண்கள் முன்னே
வேட்டிகளை அணியச் செய்து
வீதி உலாவச் செய்தார் – தமிழா
வீரராம் ஈவெரா-வே
வீரராம் ஈவெரா-வே

புரோகிதப் புற்றுக்குள்
பாலை விட்டு
…………………………………….
புகுத்தல் தருமத்திற்கு
விரோதம் என்றே கூறிட்டார்
வித்தகர் ஈவெரா-வே – தமிழா
வித்தகர் ஈவெரா-வே

இப்பாடல் அக்காலத்தில் எல்லோருடைய உதட்டிலும் தவழ்ந்தது. எல்லோரையும் முணுமுணுக்க வைத்தது.

ஆபிதீன் காக்காவுடைய எழுத்தாற்றலை எடுத்துக் கூற இந்த இரண்டு வரிகளே போதுமானது எனலாம். எத்தனை விஷயங்களை உள்ளடக்கி விட்டது கீழ்க்காணும் இந்த இரண்டு வரிகள்.

“தூங்கிக் கிடந்த உன்னை துடைத்தணைத்து
தாங்கித் தரைமேல் இட்டார்”

ஆஹா! என்ன ஒரு சொல்லாடல்!!!!

சற்றே கண்ணயர்ந்து தூங்குவது வேறு. கண்முன் நடக்கும் அக்கிரமத்தை சகித்துக் கொண்டு கண்டும் காணாததுபோல் கண்மூடித் தூங்குவது வேறு.

“தூங்கிக் கிடந்த உன்னை” என்று விளிப்பதன் மூலம் “உணர்ச்சியற்ற பிண்டமாக உறங்கிக் கொண்டிருக்கின்றாயே தமிழா!” என்று ஒடுக்கப்பட்டவர்களை பார்த்து உணர்வூட்டும் வகையில் உசுப்பி விடுகிறார் நம் புலவர்..

“தூங்காதே தம்பி தூங்காதே” என்று பாடலெழுதிய கவிஞர் பட்டுக்கோட்டை கல்யாண சுந்தரம்

“நல்ல பொழுதையெல்லாம் தூங்கி கெடுத்தவர்கள்
நாட்டை கெடுத்ததுடன் தானும் கெட்டார்”

என்று சமுதாயத்தைப் பார்த்து குற்றம் கூறுவார்.

ஆபிதீன் காக்கா அவர்களோ….

“தூங்கிக் கிடந்த உன்னைத் துடைத்தணைத்து” என்ற முதல் வரியில் பல அவலங்களை உள்ளடக்கி விட்டார்.

தூங்கிக் கிடந்தான் அந்த ஒடுக்கப்பட்டவன் சரி. ஏன் அவனை துடைத்து அணைக்க வேண்டும்.?

நீ எங்களோடு சமமாக நின்று பேசக்கூட லாயக்கற்றவன் .உன்னைத் தொட்டாலே தீட்டு. . நீ மல ஜலம் அள்ளத்தான் லாயக்கு. என்று சகதியில் கிடந்தவனை “துடைத்தார்” பெரியார் என வர்ணித்திருப்பது அம்சம்.

அவர் “துடைக்க” மட்டுமல்ல “அணைத்தார்” என்று கவிஞர் கூறுவது அதைவிட சிறப்பம்சம்.

எல்லோரும் எல்லோரையும் அணைத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள். நான் உயர் சாதி; அவன் கீழ் சாதி என்று வேற்றுமை பார்ப்பவன் ஒருபோதும் அணைத்துக் கொள்ள மாட்டான்.

மீண்டும் அந்த வரிகளைப் பாருங்கள் :

தூங்கிக் கிடந்த உன்னை துடைத்தணைத்து
தாங்கித் தரைமேல் இட்டார்

தூங்கிக் கிடந்த அவனை தந்தை பெரியார் துடைத்ததோடு நிற்காமல், அணைத்ததோடு நிற்காமல், “தாங்கியும்” கொண்டார்.

யாரைத் தாங்கிப் பிடிப்பார்கள்? என்ன செய்வதென்று குழம்பித் தடுமாறுபவனை. ஒடுக்கப்பட்டவனை கைத்தாங்கலாக தூக்கி அணைத்து ஒரு சமூக அந்தஸ்த்தை கொடுத்தவர் பெரியார் என்பதை புலவர் ஆபிதீன் கோடிட்டுக் காட்டுகிறார்,

அடுத்த வார்த்தையை கவனியுங்கள். தூங்கிக் கிடந்தவனை துடைத்தெடுத்தார்; அரவணைத்தார்; தாங்கிப் பிடித்தார். இப்பொழுது என்ன செய்தார் தெரியுமா?

“தரைமேல் இட்டார்”. அவனைத் தரைமேல் இட்டார் என்று சொன்னால் அவன் ஏற்கனவே பள்ளத்தில் கிடந்தான் என்றுதானே பொருள்?

படுபாதாளத்தில் கிடந்த ஒரு சமுதாயத்தை மேலே கொண்டுவந்தார் பெரியார் என்று .கவிஞர் எவ்வளவு லாவகமாக கூறுகிறார் என்பதை நாம் ரசிக்க முடிகிறது.

இரண்டே வரிகளில் ஒரு கவிஞன் இத்தனை விஷயங்களை கூற முடியும் என்பதற்கு ஆபிதீன் காக்கா அவர்களுடைய சொல்லாரற்றலே மிகச் சிறப்பான சான்று.

வறுமையில் வாடியபோதும் வளமான சிந்தனைக்கு ஒருபோதும் அவரிடத்தில் பஞ்சமில்லை.

அப்துல் கையூம்
18-09.2016

 

Tags:

சொல்ல மறந்த வரலாறு – (பாகம் – 3)


img_2736

முன்ஷி அப்துல்லாஹ்

உலகச் சரித்திர  ஏடுகளில்  இடம் பெற்றிருக்கும் ஒரு உன்னதமான மனிதனின் பூர்வீக ஊர்தான் இந்த நாகூர் என்ற நினைப்பு   நாகூர் மண்ணில் பிறந்த ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பெருமிதத்தை ஏற்படுத்தும்  என்பது திண்ணம்.

அது ஏனோ தெரியவில்லை நாகூரின் மண்ணின் மைந்தர்களுக்கு இலக்கிய ஈர்ப்பு என்பது ஒரு வரமாக அமைந்து விட்டது போலும். இலக்கிய வானில், தமிழிலும் பிற மொழிகளிலும் சுடர்விட்ட பிரகாசித்த பிரபலங்கள் இங்கு கணக்கிலடங்காது. குன்றிலிட்ட விளக்காக சுடர்  விட்டு எரிய வேண்டிய அவர்களது புகழ் குடத்திலிட்ட விளக்காக யாரும் அறியா வண்ணம் மறைக்கப்பட்டது  வருத்தத்தை தருகிறது.  அப்பேர்ப்பட்ட மாமனிதர்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வெளிக்கொணர்வதுதான் இவ்வலைத்தளத்தின் நோக்கம்.

‘திரைகடல் ஓடி திரவியம் தேட’ கீழை நாடுகளுக்கு பயணமான நாகூர் வம்சாவழி  குடும்பத்தில் வந்துதித்த, , உலகப் புகழ் பெற்ற “நவீன மலாய் இலக்கியத்தின் தந்தை” என்று அழைக்கப்படும் முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வின் வாழ்க்கை வரலாற்றை அலசும் நாம், அவருடைய பெயருக்கும் புகழுக்கும் காரணமாக விளங்கிய அவரது எழுத்தாற்றலை சற்று ஆராய்ந்து பார்ப்பது அவசியம்.

மலாக்கா காவற்படை முகாமில் தங்க வைக்கப்பட்டிருந்த இந்திய சிப்பாய்களுக்கு மலாய் மொழி கற்றுக் கொடுப்பதுதான் முன்ஷி அப்துல்லாஹ் ஏற்ற முதற்பணியாகும்.  அதன் பிறகு பிரித்தானிய மற்றும் அமெரிக்க கிறித்துவ மிஷனரி பணியாளர்களுக்கும், தொழிலதிபர்களுக்கும் மலாய் கற்றுக் கொடுக்கும் பணியில் அவர் ஈடுபடுத்தப்பட்டார்.

img_2751

சர் ஸ்டம்போர்டு ராபிள்ஸ்

சர் ஸ்டம்போர்டு ராபிள்ஸ் உடனான தொடர்பு

இத்தருணத்தில் சிங்கப்பூர் நிறுவனர் சர் ஸ்டம்போர்டு ராபிள்ஸ் (Sir Thomas Stamford Raffles) என்பவரைப் பற்றி இங்கு சொல்லியே ஆகவேண்டும்.

இவர், பிரித்தானிய அரசியலாளராகவும், பிரித்தானிய சாவகத்தின்  (British Java) துணைநிலை ஆளுநராகவும் (1811–1815),  பிரித்தானிய பென்கூலனின் (Bencoolen) ஆளுநராகவும் (1817–1822), இன்னும் சொல்லப்போனால் சிங்கப்பூரை நிறுவியவரும் ஆவார்.

அதுமட்டுமின்றி,  நெப்போலியப் போர்களின் அங்கமாக டச்சு மற்றும், பிரான்சு நாட்டு படைகளிடமிருந்து இந்தோனேசியத் தீவான  சாவகத்தை கைப்பற்றி பிரித்தானியப் பேரரசை விரிவாக்குவதில் பெரும் பங்காற்றியவரும் இவரே. தொழில்முறை அல்லாத எழுத்தாளராக சாவகத்தின் வரலாறு (தி ஹிஸ்டரி ஆப் ஜாவா) என்ற நூலை எழுதியுள்ளார்.

இவருக்கு உதவியாளராக இருந்து பேரும் புகழும் பெற்றவர்தான் நம் கட்டுரையின் நாயகன் முன்ஷி அப்துல்லாஹ். இவர்கள் இருவருக்குமிடையே ஏற்பட்ட தொடர்பு சுவராஸ்யமானது.

முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வுக்கும் சர் ஸ்டம்போர்டு ராபிள்ஸ்க்கும் இடையே உண்டான தொடர்பு வெகுகாலத்திற்கு முந்தியது

ஆங்கிலத்தில் Child Prodigy என்றும் ஜெர்மானிய மொழியில் Wunderkind என்றும் சொல்வார்களே அப்பதத்திற்கு ஒப்ப ‘சிறுமுது அறிஞராக’த் திகழ்ந்தவர் முன்ஷி அப்துல்லாஹ் என்பதை ஏற்கனவே நான் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன்.

இசைத்துறையில் மொசார்ட், சதுரங்கத்தில் பால் மர்ஃபி, கணிதத்தில் காஸ் மற்றும் நியூமான், கலைத்துறையில் பாபுலோ பிக்காசோ, தமிழ்ப் புலவர்களில் திருஞானசம்பந்தர் ஆகியோரை சிறுமுது அறிஞர்களுக்கு எடுத்துக்காட்டாகச் சொல்லலாம்.

முதன் முதலில் ராபிள்ஸ் மலாக்கா வந்தபோது பன்மொழி பாண்டித்தியம் பெற்ற சிறுவன் அப்துல்லாஹ்வின் திறமையைக் கண்டு வியந்து, தன்னோடு பணியில் அமர்த்திக் கொண்டார். மலாய் நாட்டு சிற்றரசர்களை சந்திக்கவும், உரையாடவும், அவர்களோடு கருத்துக்கள் பரிமாறவும் அப்துல்லாஹ்வின் சேவை அவருக்கு பேருதவியாக இருந்தது.

ராபிள்ஸ் மலாக்காவை விட்டு போகும்போது அப்துல்லாஹ்வையும் அழைத்துப் போகவே விருப்பப்பட்டார். ஆனால் அவருடைய தாயார் சல்மா அவரை விட்டு பிரிய சம்மதிக்கவில்லை, அதன்பின் ஒன்பது  வருடத்திற்கு பிறகு சர் ஸ்டம்போர்டு ராபிள்ஸ்ஸை சிங்கப்பூரில் வைத்து  முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வை மீண்டும் சந்திக்கிறார். இந்த திறமையாளர்   தன்னோடு கூடவே இருந்தால் பலவற்றை தன்னால் சாதித்துக் காட்ட முடியும் என்று உறுதியாக நம்புகிறார்.. முன்ஷி  அப்துல்லாஹ்வை இணங்கவைத்து மீண்டும் தன்னுடனேயே பணியில் அமர்த்திக் கொள்கிறார்.

ஜனவரி 29, 1819 தினத்தன்று  ஸ்டம் போர்டு ராபிள்ஸ் சிங்கப்பூர் வந்திறங்கிய பின்னர் இத்தீவு முக்கியத்துவம் பெறத் தொடங்கியது. சிங்கப்பூர் ஆறு கடலோடு கலக்கும் இடத்தில் பாறைகள் இருந்தன. அவற்றில் இருந்த இந்திய மொழி போன்று செதுக்கப்பட்டிருந்த சொற்களை அவரின் பயணக் குழு கண்டுபிடித்தபோது, சிங்கப்பூரில் இந்தியர்களின் செல்வாக்கு இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதை அவர் மறு உறுதிப்படுத்தினார். பாறைகளில் காணப்பட்ட எழுத்துக்கள் நீரலைகளால் உருமாறி தெளிவில்லாமல் இருந்தன.

கிழக்காசிய நாடுகளுள் குறிப்பிடத்தக்க இக்குட்டித்தீவுக்கு  சிங்கப்பூர். முதன் முதலாக, “சிங்கப்பூரா’ என்று பெயர் சூட்டியவர்கள்  நம் தமிழ்நாட்டு அரச பரம்பரையினர்தான். துமாசிக் என்று அழைக்கப்பட்டு வந்த நாட்டுக்கு, சிங்கப்பூரா என்று பெயரிட்டவர் இளவரசர் திரிபுவனா என்பது சரித்திரக் குறிப்பு. ராஜேந்திர சோழனின் வாரிசான நீல உத்தமன் கி.பி., 1160-ல் சிங்கப்பூராவை நிறுவியதாகக் கூறப்படுகிறது. அப்போதெல்லாம் சோழ மன்னர்களுக்கும், பல்லவர்களுக்கும் இந்த நாட்டுடன் நெருங்கிய தொடர்பு இருந்து வந்தது.

என்ற சுவையான தகவல்களை அள்ளித் தருகிறார் மூத்த பத்திரிக்கையாளரும், சிறந்த எழுத்தாளருமான ஜே.எம்.சாலி.

அப்துல்லாஹ் தமிழ், உருது, அரபி, மலாய் போன்ற பல மொழிகளில் பாண்டித்தியம் பெற்றிருந்த காரணத்தால் அவருடைய மொழித்திறனை சர் ஸ்டம்போர்டு ராபிள்ஸ் நன்றாகவே பயன்படுத்திக் கொண்டார்.

அதுமட்டுமின்றி,  மலாய்க்காரர்களுடன் முன்ஷி அப்துல்லா நெருங்கி பழக்கக்கூடியவராக இருந்தமையால் ராபிள்ஸுக்கு அது மேலும் பயனுள்ளதாக இருந்தது.   மலாய்க்காரர்களுடன் உள்ள தொடர்பை வலுப்படுத்திக் கொள்ள ஏதுவாக இருந்தது.

சர் ஸ்டம்போர்டு ராபிள்ஸ்க்கு மொழிபெயர்ப்பாளராகவும், அந்தரங்க காரியதரிசியாகவும் பல ஆண்டுகள் அவருடன் பணி புரிந்தார் முன்ஷி அப்துல்லாஹ்.

முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வின் எழுத்துப்பணி

இன்றளவும் சிங்கப்பூர் சரித்திர வரலாற்றுச் சான்றுகளுக்கு முன்ஷி அப்துல்லா வழங்கிய குறிப்புகளே இன்றிமையாத ஒன்றாக விளங்குகிறது என்பது உலகறிந்த உண்மை.

அழிந்துவரும் கையெழுத்துச் சுவடிகளையெல்லாம் கையால் எழுதி பிரதிகள் எடுத்து பொக்கிஷமாக பாதுகாத்து வைத்த பெருமையும் முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வைச் சாரும்.

writings

 

தமிழ் முஸ்லீம்களிடையே அன்றைய காலத்தில் அரபுத்தமிழ் என்ற எழுத்து வடிவம் இருந்தது. அதாவது தமிழ்மொழியாக்கத்தை அரபி லிபியில் எழுதுவது. முன்ஷி அப்துல்லாஹ் நூலாக எழுதிய வடிவமும் அதுபோலத்தான் இருந்தது. அதாவது மலாய்மொழி ஆக்கத்தை அரபி லிபியில் எழுதுவது. பிற்பாடுதான் மலாய் மொழியை ஆங்கில லிபியில் எழுதத் தொடங்கினார்கள்.

அரசு பணியாக இவர் கெலந்தான் என்ற இடத்திற்கு சென்று வந்த அனுபவத்தை நூலாக Kisah Pelayaran Abdullah ke Kelantan என்ற பெயரில் எழுதினார். இவர் இதனை 1843-ஆம் ஆண்டில் எழுதி முடித்தார். 1849-ஆம் ஆண்டில் இது  நூல் வடிவமாக வெளிவந்தது. வியாபார ரீதியாக பிரசுரிக்கப்பட்ட முதல் நூலும் இதுதான் என்கிறார்கள்.

இதனைப்   படித்துப் பார்த்த ஆல்ஃப்ரட் நார்த் என்ற நண்பர்தான் இவரை சுயசரிதம் Hikayat Abdullah (அப்துல்லாஹ்வின் கதை) எழுதத் தூண்டியவர். தன் நூலில் அவர் இந்த நண்பரை நன்றியுடன் குறிப்பிட்டு எழுதுகிறார்.

“இந்த அளவுக்கு மொழி ஆளுமை உடைய நீ, ஏன் உன் அனுபவத்தை தொகுத்து ஒரு நூலாக எழுதி வெளியிட்டு, பிறர் பயன்பட செய்யலாகாது?”

என்று ஆல்ஃப்ரட் ஏற்றி வைத்த தீப்பொறி முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வின் மனதில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி சொல்லொணா ஆர்வத்தைத் தூண்டி கிரியாவூக்கியாய் செயற்பட்டது. கரும்பு தின்ன கூலியா? “எழுத்தாக்கம்  என் உயிர்மூச்சு” என்று ஆகிப்போன அவர் இப்பணியை மனநிறைவுடன் செய்யத் தொடங்கினார்.

“ஹிகாயத் அப்துல்லாஹ்” எனும் நூலை, தனது வாழ்வின் மறக்க முடியாத நினைவலைகளைத் தொகுத்து எழுதத் தொடங்கினார். 1846-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் இப்பணி நிறைவுற்றது.  இந்நூல் சிங்கப்பூரை பற்றிய தொடக்க கால சரித்திரத்தை விவரித்ததோடு,  19-ஆம் நூற்றாண்டின்   முற்பகுதியின் மலாக்கா சமூகத்தை பற்றிய விவரங்களையும் அப்பட்டமாகச்  சித்தரித்துக் காட்டுகிறது.

1811-ஆம் ஆண்டு பிரிட்டாஷாரின் ஜாவா படையெடுப்புக்கு ஆதாரமாகத் திகழ்வது அப்துல்லாஹ் எழுதிய டயரி குறிப்புக்கள்தான்.

முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வின் சிறப்புகள் பலவற்றை சி.பி.பக்லி என்பவரின் சிங்கப்பூர் பற்றிய வாய்மொழி வரலாறு (1819- 1867) எனும் நூலில் நாம் காண முடிகின்றது.

முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வின் “Kisah Pelayaran Abdullah” என்ற நூலை மொழிபெயர்த்த  E.கூப்பர் அப்துல்லாஹ்வின் எளிமையான எழுத்து நடையை வெகுவாகப் புகழ்கிறார். பாரம்பரிய இலக்கிய மொழியிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டு எதார்த்தமான வழக்கு மொழியில் மலாய் சொலவடையும் பழமொழிகளும் கலந்து எளிமையான மொழியில் எழுதிய முதற் எழுத்தாளன் இவர் என்று  நற்சான்று வழங்குகிறார்.

முன்ஷி  அப்துல்லாஹ்வின் சுயசரிதம் 1840-1843 –ல் எழுதப்பட்டு 1849 மார்ச் மாதம் பிரசுரமானது

முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வின் ஜித்தா பயணம் “Kisah Pelayaran Abdullah ke-Negeri Jeddah” என்ற படைப்பு  அவருடைய  எழுத்தாற்றலுக்கு   மற்றொரு மணிமகுடம் எனலாம்.  இது அவர் மறைந்த பிறகு புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது..இது அவர் தனது நாட்குறிப்பில் எழுதி வைத்த அனுபவம், அவரது நண்பர் ஒருவரால் வெளிக்கொணரப்பட்டு நூலாக பதிப்பானது.

1874-ஆம் ஆண்டில் அப்துல்லாஹ்வின் “Hikayat Abdullah” வாழ்க்கை வரலாற்றினை ஜான் டி. தாம்சன்  ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார். ஆனால் அது முழுமையாகவும் துல்லியமாகவும் எழுதப்படவில்லை.

அதன் பின்னர் William Shellabear enpavar 1915- ஆண்டு ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார்.

முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வின் உயரிய பண்பு

முன்ஷி அப்துல்லாஹ் பன்மொழி வித்தகராகவும் மொழி ஆளுமை மிக்கவராக இருந்தபோதிலும் அவரிடத்தில் காணப்படும் தன்னடக்கம் நம்மை வியக்க வைக்கிறது. தனது சுயசரிதையில் இப்படியாக அவர் எழுதுகிறார்.

“கற்றது கைமண்ணளவு; கல்லாதது உலகளவு” என்பார்கள். இந்த உண்மையை  முன்ஷி அப்துல்லாஹ் மனதளவில் பூரணமாக உணர்ந்திருந்தார்.  அவரது தந்தை அப்துல் காதிரின் கண்டிப்பான வளர்ப்பில் வளர்ந்தவரல்லவா?

“Moreover what made me sad in my own heart was that I am an ignorant man, with very little command of language, and unskilled in the art of composition. And then again I am occupied more or less with the work of my profession. So because of all these things I felt worried”.

மொழி பாண்டித்தியம் பெற்ற ஒரு மனிதன் தன்னைத் தானே “அறிவிலி” என்று அடைமொழியிட்டு அழைத்துக் கொள்வதை தன்னடக்கம் என்று சொல்லாமல் வேறு எப்படி வர்ணிக்க இயலும்?

அடக்கம் அமரருள் உய்க்கும் அடங்காமை
ஆரிருள் உய்த்து விடும்

என்ற திருவள்ளுவரின் வாய்மொழிக்கேற்ப அப்துல்லாஹ்வின் அமைதியான பண்பும், அடக்கமும், அலட்டிக் கொள்ளாத தன்மையும் காண்போரை வியக்க வைத்தது.

“நான் மிகவும் சாதரணமானவன், எனது கல்வித்திறனும் அறிவும் மிகவும் சாதரணமானது. நான் என் சுயசரிதை எழுதுமளவுக்கு நான் தகுதியானவனா என்பது எனக்குத் தெரியாது” என்று தன்நூலில் தன்னடக்கத்துடன் பணிவாக எழுதுகிறார் அவர்.

முன்ஷியின் மலாய் நடை மிகவும் எளிமையானதாக இருந்தது. கடினமான பாரம்பரிய நடையில் இருந்த மலாய் மொழியின் நடையை இலகுவாக்கி பாமரரும் புரியும் வண்ணம் எளிமையாக்கித் தந்த பெருமை நம் கட்டுரை நாயகனையே சாரும். கடினமான தமிழில் இருந்த தமிழ்த்   திரைப்படப் பாடல்களை   அன்றாடம்  பேசும் மொழியில் எளிமையாக்கி கவிதை வார்த்த கவியரசு கண்ணதாசனைப் போல்  மலாய் மொழியை இலகுவாக்கி   சாமான்ய மனிதனும் புரிந்துக் கொள்ளும் வகையில் வழிவகுத்தவர்  முன்ஷி அப்துல்லாஹ்.

எனவேதான் இவர் “நவீன மலாய் மொழியின் இலக்கியத் தந்தை” என்று எல்லோராலும் இன்றளவும் உயர்ந்த இடத்தில் வைத்து போற்றப்படுகிறார்.  மலாய் இலக்கியம் ஒரு மாபெரும் மாற்றத்தைச் சந்தித்தது இவரின் எழுத்தின் மூலம்தான், அதீத கற்பனை புனைவுகள், நாட்டுப்புற கதைகள், மற்றும் புராண இதிகாசங்களில் சிக்கித் தவித்து வந்த மலாய் மொழியை மீட்டி ஜனரஞ்சக முறையில் எளிமையாக்கி யதார்த்த நடையில் கொண்டு வந்த பெருமை  முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வைச்  சாரும்.  இவருடைய படைப்புக்கள்   மலேயா சரித்திர சான்றுகளைக் கூறும் ஆவண நூலாகத் திகழ்கிறது.

பிரசித்திப் பெற்ற வணிகர்களாகத் திகழ்ந்த எட்வர்ட் போஸ்டெட் (Edward Boustead) மற்றும் ஆர்ம்ஸ்ட்ராங் சகோதரர்கள் (Armstrong Brothers) போன்றவர்களுக்கு மலாய் மொழி ஆசானாகத் திகழ்ந்தவர் முன்ஷி அப்துல்லாஹ்.

முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வும் கிறித்துவ மிஷனரிகளும்

முன்ஷி அப்துல்லாஹ்விற்கு கிறித்துவ மிஷினரிகளுடன் தொடர்பு ஏற்பட்டபோது அவர் சந்தித்த தடங்கல்கள் ஏராளம். முதலில் பெரிதாக எதிர்ப்பு கிளம்பியது அவருடைய தந்தையாரிடத்திலிருந்துதான். காரணம் சத்திய மார்க்கத்தின் சன்மார்க்கப் பிடிப்புடன் வளர்க்கப்பட்ட தன் மகன் எங்கே தடம் புரண்டு போய்விடுவானோ என்ற இயல்பான ஓர் அச்சம் அவருக்கு   மேலோங்கி  இருந்தது.. கிறித்துவ மதப் பிரச்சாரத்திற்காக முனைப்புடன் இயங்கும் பாதிரிமார்கள் தன் மகனை மூளைச் சலவை செய்து மதம் மாற்றி விடுவார்களோ என்று நினைத்து முன்ஷி அப்துல்லாவிற்கு பல்வேறு தடைகளை விதித்தார்.

முன்ஷி அப்துல்லாஹ் பாதிரிமார்களின் நட்பை விரும்பியதற்கு அவருக்கிருந்த  சுயநலமும் காரணம் எனலாம். முதலாவதாக மிஷனரிகள் ஏற்படுத்தி தரும் மொழிபெயர்ப்பு பணியில் நல்ல ஊதியம் கிடைக்கும் என்று நம்பினார். அடுத்து,  பல மொழிகளில் நிபுணத்துவம் பெற்று பன்மொழியாளனாக ஆகவேண்டும் என்று எதிர்கால கனவு கண்ட முன்ஷி அப்துல்லாஹ்விற்கு அவர்களிடமிருந்து  ஆங்கிலம் பயின்று கொள்ளும் அழகான ஒரு வாய்ப்பை அவர் நழுவவிடத்   தயாராக இல்லை.

இதன் தொடர்பாக தந்தைக்கும் மகனுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட சண்டை- சச்சரவுகள், மனத்தாங்கல்கள், கருத்து வேறுபாடுகள், கொஞ்ச நஞ்சமல்ல.

முன்ஷி அப்துல்லாஹ் ஒருநாள் தன் தந்தையுடன் தனிமையில் அமைதியாக உட்கார்ந்து அவருக்கு புரிய வைத்தார்.

“வாப்பா,, நான் உங்களுடைய கண்டிப்பில் வளர்ந்த பிள்ளை. என் மனதில் உள்ள ஈமானை, நீங்கள் கற்றுத் தந்த மார்க்க படிப்பினையை ஒருநாளும் மறந்து போகிறவனல்ல. . எனக்கு நல்லது எது; கெட்டது எது; என்று நன்றாகத் தெரியும். அப்படியிருக்க நான் கிறித்துவ சமயபோதகர்களின் பணியை செய்வதினாலும் அவர்களுடன் நெருங்கி பழகுவதினாலும் நான் மதம் மாறிவிடுவேன் என்று  நினைக்காதீர்கள்”

என்று உறுதியளித்தபிறகு அவரது தந்தை அப்துல் காதிர் ஓரளவு சமாதானம் ஆனார். அதன்பிறகு ஒரு நாள் மில்னர் மற்றும் தாம்ஸன் கொடுத்த உறுதிமொழியின் பேரில் தன் பணியைத் தொடங்கினார்.  தொழில் தர்மம் வேறு;  கொண்டிருக்கும் கொள்கை வேறு என்ற அடிப்படையில் பைபிளின் புதிய ஏற்பாட்டினை மொழிபெயர்க்கும் பணியிலும், அதனூடே ஆங்கிலத்தில் புலமை காணும் வகையில் அவர்களிடத்திலிருந்து மொழிதேர்ச்சியும் பெற்றார்.

1815-ஆம் ஆண்டு பைபிளை மலாய் மொழியில் மொழிமாற்றம் செய்வதற்கு  இவரை மிஷனரிகள் பயன்படுத்திக் கொண்டனர். “முஸ்லீமான நான் எதற்கு கிறித்துவ மதத்தின் நூலை மொழிபெயர்க்க வேண்டும்?” என்றெல்லாம் அவர் பாரபட்சம் சிறிதளவும் காட்டவில்லை.

மெய்வருத்தம் பாரார் பசிநோக்கார் கண்துஞ்சார்
எவ்வெவர் தீமையும் மேற்கொள்ளார் – செவ்வி
அருமையும் பாரார் அவமதிப்புங் கொள்ளார்
கருமமே கண்ணாயி னார்

என்ற பொன்னான வரிகள் யாருக்கு பொருந்துதோ இல்லையோ முன்ஷி அப்துல்லாஹ்வுக்கு முழுமையாக பொருந்தும். தனக்கு இடப்பட்ட பணியினை செவ்வென முடித்து தருவதில் அவர் வல்லவர். இன வேறுபாடோ, மதவேறுபாடோ அவர் பார்க்கவில்லை.

1815 ஆண்டு லண்டன் மிஷனரி சொஸைட்டியைச் சேர்ந்த வில்லியம் மில்னே என்ற என்ற பாதிரியார் மலாயா நாட்டு  மக்களுக்காக இலவச பைபிள் வகுப்பை நடத்த தொடங்கினார்.

பன்மொழி வித்தகராக  ஆகத் துடித்த முன்ஷி அப்துல்லாஹ் ஆங்கில மொழியில் பாண்டித்தியம் பெற வேண்டி  அந்த வகுப்பில் போய்ச் சேர்ந்ததும் அப்போதுதான்.

மலாய் மொழியில் அப்துல்லாஹ்வுக்கு ஆளுமை உள்ள ரகசியத்தை வில்லியம் மில்னே அறிந்துக்கொண்டார். வயது வித்தியாசம் பாராமல் அவரையே தன்னை ஆசானாக நியமித்துக் கொண்டார். அதனைத் தொடர்ந்து மலேயா நாட்டுக்கு ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்த மற்ற மிஷனரிகளும் அப்துல்லாஹ்வின் திறமையை பயன்படுத்திக் கொண்டன. அப்துல்லா மொழிபெயர்ப்பில் தன்னை முழுநேரமும் ஈடுபடுத்திக் கொண்டதோடு ஆங்கிலத்திலும் நன்றாக மொழித்திறனை வளர்த்துக் கொண்டார்.

அதே 1815-ஆம் ஆண்டில் ஜெர்மன் பாதிரியார் கிளாடியஸ் ஹென்றி தாம்ஸன்  (Rev. Claudius Henry Thomsen) அப்துல்லாஹ்வின் இணைபிரியா நண்பரானார். இருவரும் சேர்ந்து பைபிளை மலாய் மொழியில் மொழிபெயர்த்து நூல் வடிவமாக்கினார்கள்.

பைபிளின் புதிய ஏற்பாடு “The Kitab Injil al-Kudus daripada Tuhan Esa al-Masihi” என்ற தலைப்பில் பதிப்பானது.

1818-ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 11-ஆம் தேதி மேஜர் வில்லியம் பர்குஹார் (Major William Farquhar) ஆங்கிலேய-சீன கல்லூரிக்கு அடிக்கல் நாட்டுகையில் அப்துல்லாஹ்தான் முன்னிலை வகித்தார். பாதிரியார் தாம்ஸன் மே மாதம் 1822-ஆம் ஆண்டு 11-ஆம்தேதி சிங்கப்பூருக்கு பயணமானார்..

முன்ஷி அப்துல்லாஹ் மொழிபெயர்ப்பாளாராக தன் வாழ்க்கையைத் தொடர சிங்கப்பூர் வந்த ஆண்டு ஜூன் மாதம் 1819..

1830 – ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் பாதிரியார் பெஞ்சமின் பீச் கீஸ்பெர்ரி (Benjamin Peach Keasberry) மலாய் மொழியில் வெளியிட்ட கிறித்துவ அமைப்பினரின்  பைபிளை பல்வேறு நீக்கங்கள் செய்து,  திருத்தங்கள் செய்து, அதனை  மெருகெற்றி தந்ததும் முன்ஷி அப்துல்லாஹ்தான்.

முன்ஷி அப்துல்லாஹ் எப்படிப்பட்ட அரசியல் விமர்சகராக இருந்தார்; அவருடைய துணிச்சல் எப்படிப்பட்டது என்ற விவரங்களை நாம் அடுத்த பாகத்தில் காண்போம்.

– அப்துல் கையூம்

……..இன்னும் வரும்

முற்பகுதி:

சொல்ல மறந்த வரலாறு (பாகம்-1)

சொல்ல மறந்த வரலாறு (பாகம்-2)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tags: