RSS

Tag Archives: Z.Zafarullah

அமுலா பால்?


 

புட்டிப்பால்

அம்மாபேர் கேட்டேன்
“அமுல்” என்றான்
“இப்படியும் ஒரு பேரா?..”
“அம்மா பால் கொடுத்ததே இல்லை
அமுல்தான்…” என்றான்

-கவிஞர் இஜட் ஜபருல்லாஹ், நாகூர்

 

Tags: ,

நீரும் நெருப்பும்


Fire

கவிஞர் இஜட் ஜபருல்லாஹ்வின் “LATERAL THINKING” – மாற்றி யோசிக்கும் திறமைக்கு எடுத்துக்காட்டாக ஒரு கவிதை சொல்லுங்கள் பார்ப்போம் என்று எனது நண்பர் குறுஞ்செய்தி அனுப்பியிருந்தார். இதோ அவருக்காக:

நீருக்கும் நெருப்புக்கும்
பகை என்று
யார் சொன்னது….?

நீர் –
நெருப்பை
அணைக்கத்தானே
செய்கிறது…?

– கவிஞர் இஜட் ஜபருல்லாஹ், நாகூர்

 

Tags: ,

கவிஞர் ஜபருல்லாஹ் குதர்க்கவாதியா?


zafarullah

“நான் அல்லாஹ்வுக்கு அஞ்சுவதில்லை”

“இறைவன் நரகத்திலும் இருப்பான்”

“இறைவன் மனிதனை நம்பவில்லை”

“ரசூலுல்லாஹ் பிற்காலத்தில் சூஃபி அல்ல”

அஸ்தக்ஃபிருல்லாஹ். இப்படியெல்லாம் கூறும் கவிஞர் ஜபருல்லாஹ்வுக்கு யாராவது “ஃபத்வா” கொடுத்தாலோ அல்லது ஜமாஅத்தார் ஊர்விலக்கம் செய்தாலோ நாம் ஒன்றும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.

ஜபருல்லாஹ் ஆத்திகரா? இல்லை நாத்திகரா? இல்லை குதர்க்கவாதியா? என்ற கேள்வி நம்மை ஆட்டிப் படைக்கின்றது.

In my opinion Poet Z.Zafarullah is the most misunderstood person.  பாரசீகக் கவிஞன் உமர் கய்யாம் போன்று கவிஞர் ஜபருல்லாஹ்வும் தவறுதலாக புரிந்துக் கொள்ளப்பட்மனிதர் என்பதே என் தாழ்மையான கருத்து.

உமர் கய்யாம் வாழ்ந்த காலத்திலேயே அவர் பாடல்களை பாமர மக்கள் பாடக்கூடாது ஏனெனில் மறைபொருளில் பாடப்பட்ட அந்த ஞானப் பாடல்களின் அர்த்தத்தை புரிந்துக் கொள்ள சாதாரண மனிதனுக்கு மனப்பக்குவம் போதாது என்று கூறி பாமர மக்கள் அவருடைய பாடல்களை பாடுவதற்கு தடை விதிக்கப்பட்டிருந்தது.

கவிஞர் ஜபருல்லாஹ்வின் கவிதை பலாப்பழத்தைப் போன்றது. வெளிப்பார்வைக்கு முட்களால் நிரம்பிய கரடு முரடான தோரணை. சற்றே சிரமம் மேற்கொண்டு ஆற அமர அறுத்து, செதுக்கி உள்ளே பார்த்தால் இன்பம் பயக்கும் பலாச்சுளைகள்.

“இறைவன் எங்கே இருக்கிறான்?” என்பது காலங்காலமாக கேட்கப்படும் கேள்வி. “அவன் பிடறி நரம்பைக்காட்டிலும் நெருக்கமாக இருக்கின்றான்” என்றும், “ஏழு வானத்திற்கப்பால் இருக்கின்றான்” என்றும், “அர்ஷில் வீற்றிருக்கிறான்” என்றும், “தூணிலும் இருப்பான் துரும்பிலும் இருப்பான்” என்றும், “நீக்கமற நிறைந்திருப்பவன்” என்றும்  –  இப்படி பலரும் பலமாதிரியான விளக்கங்கள் அளிக்கிறார்கள்.

“இறைவன் நரகத்திலும் இருப்பான்” என்று சொல்லும் கவிஞர் ஜபருல்லாஹ்வின் வரிகளைப் படிக்கும்போது நம் மனம் ‘திக்’ என்று திடுக்குற்றுப் போகின்றது.

இவர் ஆன்மீகவாதியா? அல்லது நாத்திகவாதியா? என்ற சந்தேகம் நம் மனதுக்குள் வலுக்கின்றது.

இவரது கவிதையை பரந்த மனத்துடன் ஆராய்ந்து பார்த்தால் மட்டுமே இவர் சொல்லவரும் கருத்து நம் மூளைக்கு எட்டுகிறது.

சுவனத் தென்றல் தரும்
சுகத்தில் மட்டுமல்ல..!
நரக நெருப்பிலும்
உன் கருணை என்னை
அணைக்கும் என்பதில்
அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை
கொண்டவன் நான்..!
நரகத்தில் கூட நீ
இருப்பாய் தானே…?
நீ…
இல்லாத இடம் என்று
ஏதும் இருக்கிறதா என்ன..?

என்று வினா எழுப்பி நம்மை சிந்தனைத் தடாகத்தில் தள்ளுகிறார். சொர்க்கத்தை படைத்த இறைவன்தானே நரகத்தையும் படைத்தான். இறைவன் இல்லாத இடம் ஏது? என்று கேட்டு நம்மை சிந்திக்கத் தூண்டுகிறார்.

ஏசுவே மரித்தாலும்
சிலுவை சிலுவைதான்..!
சாமி கையில் இருந்தாலும்
கத்தி கத்திதான்..!
அல்லாவே படைத்தாலும்
நரகம் நரகம்தான்..!
இயல்புகள்
எப்போதும் சாவதில்லை…!

என்கிறார் நம் கவிஞர்.

நல்லது செய்தால் நல்லது நடக்கும். கெட்டது செய்தால் கெட்டது நடக்கும். இப்படித்தான் நமக்கு ஆசிரியர்களும், பெற்றோர்களும் கற்பித்தார்கள். இதில் கவிஞர் ஜபருல்லாஹ்வுக்கு உடன்பாடில்லை. அவருக்கே உரித்தான பாணியில்அவர் சற்று மாற்றி யோசிக்கிறார்.

நல்லதுக்கு நல்லதும்
கெட்டதுக்கு கெட்டதும்
நடக்குமாம்…!
அப்படி எனில்..
ஏசுவுக்கு சிலுவையும்
முஹம்மதுக்கு
கல்லடியும் ஏன்…?

கெட்டவர்களுக்கு மாத்திரம்தான் கெட்டது நடக்கும் என்பதில்லை. நல்லவர்களுக்கும் கெட்டது நடக்கும். அதுபோல் கெட்டவர்களுக்கும் நல்லது நடக்கும் என்பது கவிஞரின் வாதம்.

அல்லாஹ்வுக்கு அஞ்சி நட! படைத்தவனின் பயம் நம் உள்ளத்தில் இருக்க வேண்டும். இப்படித்தான் நமக்கு பெரியோர்கள் போதனை செய்தார்கள். இந்த மனுஷன் சொல்வதை மேலோட்டமாக கேட்கையில் நமக்கு இவர் மீது ஆத்திரம் ஆத்திரமாக வருகிறது. இவர் அல்லாஹ்வுக்கு அஞ்சுவதில்லையாம். இந்த ஆளுக்கு புத்தி கித்தி பேதலித்து விட்டதா? இவர் உண்மையிலேயே முஸ்லிம்தானா என்றெல்லாம் எண்ணத் தோன்றுகிறது.

நான்
அல்லாவுக்கு அஞ்சுவதில்லை
அவன்
பயத்தை விட்டும்
என்னை பாதுகாப்பவன்.
நான்
அஞ்சுவது அந்த
ஷைத்தானுக்கு மட்டுமே…!

நன்றி செலுத்த வேண்டியது அல்லாஹ்வுக்கு என்கிறார் கவிஞர். ஆனால் எங்கே நம்மை வழிகெடுத்து விடுவானோ என்று அஞ்ச வேண்டியது ஷைத்தானுக்குத்தான் என்று இவர் கூறுகையில், இதுவும் உண்மைதானே என்று நாம் புரிந்துக் கொள்வதற்கு சற்று நேரம் பிடிக்கிறது.

மற்றொரு கவிதையில், இறைவன் மனிதனை நம்பவில்லை என்ற தொனியில் சொல்லுகிறாரே இந்தக் கவிஞர். இப்படிச் சொல்லலாமா? என்று சினம் கொள்கிறோம்.

இறைவா..
நாங்கள்
உன்னை மட்டுமே
நம்பி இருக்கிறோம்.
நீயோ-
எங்களை நம்பவில்லையே…?
உன் –
வேதத் திருமறையை
நீயே –
பாதுகாத்துக் கொள்வதாக
சொல்லிவிட்டாயே….!

படைத்த இறைவனுக்கு நம்பிக்கைக்கு பாத்திரமானவானாக மனிதன் நடந்துக் கொள்ளவில்லையே என்ற கவிஞரின் ஆதங்கம் இவரது கவிதையின் உட்பொருளை ஆராய்ந்துப் பார்த்தால் நமக்கு நன்கு விளங்குகிறது.

குழந்தை பிறந்ததும் அதற்கு அப்துல்லாஹ் (அல்லாஹ்வின் அடிமை), அப்துல் ரஹ்மான் (நிகரற்ற அருளாளனின் அடிமை), அப்துல் கையூம் (நிலையானவனின் அடிமை) என்றெல்லாம் பெயர் சூட்டுகின்றோம். அதெல்லாம் சரி. படைத்தவனுக்கு பெயர் சூட்டியது யார்? என்று கேள்வி கேட்டு நம்மை குழப்புகிறார். இறைவன்தான் ஆதிமூலம் என்றால் அந்த ஆதிமூலத்திற்கு ஆதிமூலம் யார்? இறைவன் தனக்கு “அல்லாஹ்” என்று தனக்குத்தானே பெயர் சூட்டிக் கொண்டானா? என்ற ரீதியில் நம்மை குழப்புகிறார் கவிஞர்.

இறைவா..!
நீ படைத்த மனிதர்களுக்கு
உன் பெயரைத்தான் வைக்கிறோம்.
“அல்லாஹ்” என்று
உனக்கு பெயர் சூட்டியது
யார்?

மேலோட்டப் பார்வையில் இக்கேள்வி ஒரு நாத்திகன் கேட்பதைப்போல் இருக்கிறது. ஓரிறைக் கொள்கையையும், படைப்பினங்களின் ஆதிமூலத்தின் சிந்தனைகளையும் இவ்வரிகள் மேம்படுத்துகின்றன என்பது புரிந்தவர்களுக்கு மட்டுமே புரியும் பொருளாக இருக்கிறது.

ரசூலுல்லாஹ்வை சூஃபிகளுக்கெல்லாம் சூஃபியாக, மெய்ஞானிகளுக்கெல்லாம் மெய்ஞானியாக நம் மனதில் வைத்து போற்றுகிறோம். அப்படிப்பட்ட இறைத்தூதரை கவிஞர் “ரசூலுல்லாஹ் பிற்காலத்தில் சூஃபி அல்ல” என்று கூறும்போது நம் ரத்தம் சூடேறுகிறது. இவர் என்னதான் சொல்ல வருகிறார்? என்று குழம்புகிறோம். ஜபருல்லாஹ்வுக்கு ஃபத்வா நிச்சயம் என்று நம் மனது நமக்கு எச்சரிக்கிறது.

ஹீராக் குகையில் அவர்கள் அமர்ந்து அவர்கள் இறை சிந்தனையில் ஈடுபட்டபோது அவர்கள் சூஃபி. அதற்குப் பிறகு இறைவனிடமிருந்து “வஹீ” வரத் தொடங்கிய பிறகு அவர்களுடைய சிந்தனை முடிந்து விட்டது. அதற்குப் பின்னர் அவர்களது செயல்கள் எல்லாம் இறைக்கட்டளைக்கு உட்பட்டது என்று விளக்கம் சொல்லும் இவரை ஒரு கவிஞானியாக பார்க்கத் தோன்றுகிறது.

இன்னுமொரு கவிதையில் “பள்ளிவாசலில் மணி அடிக்கலாம்; திரி ஏற்றலாம்” என்ற இவரது வரிகள் மீண்டும் நம்மை குழப்பத்தில் ஆழ்த்துகிறது.

பள்ளிவாசலில்
மணி அடிக்கலாம்..!
திரி ஏற்றலாம்..!
தேவாலயங்களில்
பாங்கு சொல்லலாம்..!
தேங்காய் உடைக்கலாம்..!
கோயில்களில்
ஜெபம் பண்ணலாம்..!
வேதம் படிக்கலாம்..!
மனங்கள்
சுத்தமானால்..!

மனங்கள் சுத்தமானால் மார்க்கம் ஒரு தடையே அல்ல என்பது கவிஞரின் கருத்து. இவ்வரிகள் ஒரு சரித்திர நிகழ்வை எனக்கு நினைவு படுத்தியது.

நபித்தோழர் கலீபா (ரலி) அவர்கள் ஒருமுறை ஜெரூசலம் நகரைச் சுற்றிப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது மதிய வேளை (லுஹர்) தொழுகை நேரம் வந்து விட்டது. அங்கிருந்த கிறித்துவ மதகுரு சொப்ரோனியஸ், தங்களது தேவாலயத்திற்குள் வந்து தொழுகை நடத்துமாறு கேட்டுக்கொண்டார். தான் உள்ளே நின்றுன் தொழுதால் எங்கே பின்வரும் முஸ்லிம் சந்ததியினர் அந்த இடத்தை பிற்காலத்தில் உரிமை கொண்டாடிவிடுவார்களோ என்ற ஒரே காரணத்திற்காக கிறித்துவ தேவாலயத்திற்கு வெளியிலேயே தொழுகை நடத்தினார்.

அப்துல் கையூம்

– தொடரும்

 

Tags: ,

கேள்வியின் நாயகன்….


நாகூர், கவிஞர் இசட்.ஜபருல்லா அண்ணன் அவர்கள், என் மீதும் என் குடும்பத்தின் மீதும் குறிப்பாக என் வாப்பாவின் மீதும் மாறாத அன்பும் பாசமும் கொண்டவர்கள்.

“ஜபருல்லா பிறந்த செய்தியை நான்தான் கொழும்பில் இருந்த அவரது தந்தை நண்பர் ஜக்கரியாவிடம் சொன்னேன்” என்பார் இசை முரசு நாகூர் ஹனீபா.

திருச்சி ஜமால் முகம்மது கல்லூரியில் இளங்கலை பட்டம் பயின்று, பீ.ஜி.எல்.வரை போய், என்ன காரணத்தினாலோ சட்டம் முடிக்காமல் இருந்துவிட்டார்.

அவர் எழுதிய கவிதைகள், அதுவும் சாட்டையடிக் கவிதைகள் அமிழ்தையும் கொடுத்து, அமிலத்தையும் காட்டி, நக்கல் நையாண்டி பெருக்கெடுத்தோடும்.வகையில் இருக்கும்.

அவர் தனிரகம். தனி ராகம்.அவரது பாடல்கள் தமிழகம் முழுதும் அறிமுகமானவை. அதில் “அண்ணல் பெருமான் என் இல்லம் வந்தால்”, உவமை சொல்லமுடியாதது.

“இறைவா”, எனத் தலைப்பிட்டு அவர் எழுதியவை, அவரது கவிதைகளின் தலைப்பாவாக இன்றும் வாழ்த்தப்படுகிறது.

மிகச்சிறந்த சிந்தனையாளர். திருமறையின் வசனங்களுக்கு அவர் தருகிற விளக்கம் ஆழ்ந்து வியக்க வைக்கும். சாதாரண வார்த்தைகளால் உரையாடும் அவரின் உதாரணங்கள் அரிதான சிந்தனைகளைத் தூண்டும்.

சமுதாயச்சாடல்கள் பேச்சில் நிறைய வந்துக் கொண்டே இருக்கும். சமூக அவலங்களைச் சொல்லிக்காட்டி வெளிப்படுத்கிக்கொண்டே இருப்பார்.

அடிக்கடி திருநெல்வேலி, மேலப்பாளையம் வந்து கொண்டே இருந்த ஜபருல்லா அண்ணன், சமீபத்தில் அதிகமாக வரமாட்டேன் என்கிறார். கேட்டால் “வருவங்க” என்கிறார்.

ஒரு முறை எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு அவர் பேசிக்கொண்டிருந்தார். “தம்பி, கொஞ்சம் குளிர்ந்த தண்ணீர் தாங்களேன்” “பிரிட்ஜ் தண்ணீரா இருந்தாலும் பரவாயில்லை”.என்றார்.

தண்ணீர் வந்தது. அதை ஒரு கண்ணாடி தம்ளரில் ஊற்றிக்கொடுத்தேன். வாயில் வைத்துக் குடிக்கப்போகிறார் என்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தால் அதை முகர்ந்து பாத்தார்.

“என்னண்ணே தண்ணியை மோந்து பாத்துக்கிட்டு? வாடை கீடை வரல்லியே?” அவர்முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். தண்ணியில மீன் வாடைஏதும்அடிக்குதோன்னு கொஞ்சம் சந்தேகம்.

“நாகூர்காரருக்கு மீன் என்ன பிடிக்காமலா போய்விடும்?” என்று எனக்கு நானே சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டேன்.

“தம்பி இந்த தண்ணீ பிரிட்ஜில் இருந்து எடுத்தது தானே?”…….

“என்னண்ணே, என்ன சந்தேகம்? மோந்து பாக்கியோ?”……..

“முந்தியெல்லாம் மீந்து போன உணவுச்சாமாங்களை அக்கம் பக்கத்து மக்களுக்கு கொடுப்பார்கள். இப்போ அப்படியில்லியே .அதை யார் தடுத்தாங்க? சொல்லுங்க பாப்போம்”………

நான் கவிஞர் என்ன சொல்ல வாராரோன்னு யோசிச்சிக் கொண்டிருந்தேன்.

“இந்த பிரிட்ஜ்ங்கறது வீட்டுக்கு வீடு வந்ததுல, எல்லா மக்களுக்கும் தனக்கு போக மீந்து போன சாப்பாட்டை, கறிவகைகளை மத்தவங்களுக்கு கொடுக்கனும்ன்னு இருந்த நினைப்பு மறந்து போச்சே கவனிச்சீங்களா?”

“என்னண்ணே இத வேற புதுசா கண்டுபுடிச்சிருக்கீங்க?”

“ஆமா தம்பி……..ஒரு பிரிஜ் உள்ளே பாத்தீங்கன்னா போன வாரத்துல சமச்ச மீன் குழம்பு,, அஞ்சு நாளைக்கு முன்னால வச்ச பொரிச்ச கறி. இட்லிக்கு தொட்டுக்க வாங்கின சாம்பார் சட்னி, என்னைக்கோ வச்ச மல்லிக்கீரை புதினா, வெளியே வச்சிருந்தா எப்போவோ குஞ்சா வந்திருக்கவேண்டிய கோழி முட்டைகள், புள்ளைகளுக்கோ, பொன்ஜாதிக்கோ வாங்கி பத்திரப்படுத்தி வச்ச மல்லிப்பூ, பிச்சிப்பூ. இதையும் தாண்டி ஆரஞ்சு ஆப்பிள் பழங்கள் வேறு.”

“சரிண்ணே, இதெல்லாம் என்னத்துக்கு சொல்ல வாறிய?……..

“கோடை வெயில்ல அலைஞ்சு, திரிஞ்சு வந்ததுக்குப் பிறகு ரொம்ப ஆசைப்பட்டு, குளிர்ந்த தண்ணி தாங்களேன்னு சில இடங்கள்லே கேட்டு வாங்கி குடிக்கப்போனா, முன்னால நான் சொன்ன அத்தனை வாசமும் ஒன்னு சேர்ந்து தண்ணியிலே வந்து குமட்டிடுது. குளிர்ந்த தண்ணி குடிக்கிற ஆசையை போக்கிடுது.” அதுக்கு தான் உங்க வீட்டு பிரிட்ஜ் தண்ணியும் அப்படியான்னு பாத்தேன்……படு சுத்தமா இருக்கு.”

“பிரிட்ஜ் தண்ணீல இம்புட்டு கதை இருக்கா?”ன்னு என் பக்கத்தில் இருந்த சிந்தா புகாரி மாமா கேட்டுக்கொண்டார். அண்ணன் சொன்னது என்னை வியக்க வைத்தது. அண்ணன் வழக்கமா என்னை குடும்ப இனிசியலை சொல்லித்தான் அழைப்பார். என்ன எல்.கே.எஸ்.சரிதானா?
இன்னொன்னை கவனிச்சீங்களா?

“மேலப்பாளையம் கடையநல்லூர், தென்காசி, நாகூர் மாதிரி அடுக்குத்தொடரா வீடுங்க உள்ள ஊர்ல எந்த வீட்டிலாவது நல்லது பொல்லாது நடந்தா அங்கே வந்தவர்கள் வீட்டுக்கு வெளியே பந்தலில் நாக்காலி போட்டு உட்காருராங்களே ஏன்னு கவனிச்சீங்களா?

“ஆமாண்ணே”சொல்லுங்கண்ணே…”

“வீடுகளெல்லாம் நாகரீகமா காங்க்ரீட்டோடு கட்டுனதுல, ஒன்ன மறந்துட்டாங்க……..”

“சொல்லுங்க”

“அதுதாங்க……. திண்ணை.வச்சு வீட்ட கட்டுறது”..

“இந்த திண்ணைகளில் ரா வேளைகளில் ஊர் அடங்குனதுக்கு பொறகு பெண்டு பிள்ளைகள் மறைவா இருந்து ஒருத்தருக்கொருத்தர் மனம் விட்டு பேசிக்குவாங்க. இப்போ வீடுகளுக்கு திண்ணை வச்சுக் கட்டுறதுமில்லை, அங்க உக்காந்து பெண்மக்கள் பேசுரதுமில்லை. அவர்கள் மன பாரங்களை யாரிடம் இறக்கி வைப்பார்கள்? உற்ற தோழிகளிடம் தானே? அதற்கும்.இப்போ வாய்ப்பில்லையே”…….

பெரிய நஷ்டம் என்னான்னா…….. எங்கேயாவது ஒரு வீட்டுல ஒரு மவுத் வந்துட்டா கொளுத்துகிற வெயில் கஷ்டத்துல பக்கத்துல எங்கேயும் போய் உட்கார முடியல்லே. போட்டிருக்கிற பந்தல்லே எத்தனை பேர்கள் தான் உட்காருவது?”

“முந்தியெல்லாம் பக்கத்துக்கு வீட்டுத் திண்ணைகளில் மற்றவர்கள் உக்கார, பாய் விரிச்சு வைப்பாங்க. இப்போ அதுவும் போயிடுச்சு. பலர் பக்கத்துக்கு வீடுகளை பூட்டி வச்சிருக்காங்களே? ”

“மனித மனங்கள் குறுகி விட்டதா நினைக்காதீங்க அண்ணே “……….

“பின்ன என்னங்க, இருக்கிற பழைய வீடுகளினுடைய திண்ணைகளில் எல்லாம் இப்போ க்ரில் போடுகிற பழக்கம் வந்துட்டதே.”…..

“சரி அது ஒருவகை பாதுகாப்புக்குத்தாங்களே””…………

“இல்லையில்லை, யாரும் இங்க வராதீங்க உட்காராதீங்க, இந்தத் திண்ணை எங்க வசதிக்கு மட்டும்தான்னு யாரும் இன்னும் அறிவிப்புச் செய்யல்லே……..இல்லையா.”……………..

“பள்ளிவாசல்களில் கட்டில்கள் மொவ்த்தாப் போன வீட்டுக்கு கொடுக்காங்களே அது என் தெரியுமா?”…….

“சந்தூக் மட்டும்தான் பல ஊர்களின் பள்ளிவாசல்களிலே இருக்கும்….. ஒரு காலத்திலே யார் வீட்டிலாவது ‘மையத்’ விழுந்து விட்டால் அக்கம் பக்கம் வீடுகள்ளே இருந்து கட்டில் கொடுப்பார்கள். அதை எடுப்பார்கள். இப்போ யார் அப்படி வச்சிருக்காங்க? உங்களுக்கு கட்டிலைத் தந்தா மெத்தையை நாங்க என்ன செய்ய? கட்டிலையும் மெத்தையையும் பிரிக்கலாமா? அப்படீன்னு புது பார்முலா சொல்லுறாங்க ”

அதனால தான் எதுக்கு இந்த பொல்லாப்பு. ஊருக்கு ஊர் பள்ளிவாசல்களிலேயே கட்டில்களை வச்சிருக்காங்க தெரிகிறதா?”…..

“சொல்லுங்கண்ணே……”

கவிஞரின் பல கேள்விகளுக்கு இன்னும் விடை தேட வேண்டும் நிலையில் நாம் உள்ளோம்.

எல்.கே.எஸ்.முகம்மது மீரா முகைதீன்
மேலப்பாளையம், திருநெல்வெலி
25 மே, 2012

 

Tags: , ,